अकिञ्चनो नष्टसत्वः शत्रूणां नगरे स्थितः। पराभवं महत्प्राप्य न चिरादेव मोक्ष्यसे
शक्रं शप्त्वा तदा देवी विष्णुं वाक्यमथाब्रवीत्। भृगुवाक्येन ते जन्म यदा मर्त्ये भविष्यति
भार्यावियोगजं दुःखं तदा त्वं तत्र भोक्ष्यसे। हृतातेशत्रुणा पत्नी परे पारो महोदधेः
न च त्वं ज्ञास्यसे नीतां शोकोपहतचेतनः। भ्रात्रा सह परं कष्टामापदं प्राप्य दुःखितः
यदा यदुकुले जातः•★कृष्णसंज्ञो भविष्यसि। पशूनां दासतां प्राप्य चिरकालं भ्रमिष्यसि
तदाह रुद्रं कुपिता यदा दारुवने स्थितः। तदा त ॠषयः क्रुद्धाःशापं दास्यन्तिवै हर
भोभोः !कापालिक क्षुद्र स्त्रीरस्माकं जिहीर्षसि। तदेतद्दर्पितं तेद्य भूमौ लिङ्गंपतिष्यति
विहीनः पौरुषेण त्वं मुनिशापाच्च पीडितः। गङ्गाद्वारेस्थिता पत्नी सा त्वामाश्वासयिष्यति
अग्ने त्वं सर्वभक्षोसि पूर्वं पुत्रेण मे कृतः। भृगुणा धर्मनित्येन कथं दग्धं दहाम्यहम्
जातवेदस्स रुद्रस्त्वां रेतसा प्लावयिष्यति। अमेध्येषु च तेजिह्वा अधिकं प्रज्वलिष्यति
ब्राह्मणानृत्विजः सर्वान्सावित्रीवैशशाप ह। प्रतिग्रहार्थाग्निहोत्रोवृथाटव्याश्रयास्तथा
सदा तीर्थानि क्षेत्राणि लोभादेव भजिष्यथ। परान्नेषु सदातृप्ता अतृप्तास्स्वगृहेषु च
अयाज्ययाजनं कृत्वा कुत्सितस्य प्रतिग्रहम्। वृथाधनार्जनं कृत्वा व्ययं चैव तथा वृथा
प्रेतानां तेन प्रेतत्वं भविष्यति न संशयः। एवं शक्रं तथा विष्णुं रुद्रं वै पावकं तथा
ब्रह्माणं ब्राह्मणांश्चैव सर्वांस्तानाशपद्रुषा। शापं दत्वा तथातेषां निष्क्रांता सदसस्तथा
ज्येष्ठं पुष्करमासाद्य तदासा च व्यवस्थिता। लक्ष्मींप्राह सतीं तां चशक्रभार्यां वराननाम्
युवतीस्तास्तथोवाच नात्र स्थास्यामि सन्सदि। तत्रचाहं गमिष्यामि यत्रश्रोष्ये न च ध्वनिम्
ततस्ताः प्रमदाः सर्वाः प्रयाताः स्वनिकेतनम्। सावित्री कुपिता तासामपि शापाय चोद्यता
यस्मान्मां तु परित्यज्य गतास्ता देवयोषितः। तासामपि तथा शापंप्रदास्येकुपिता भृशम्
नैकत्रवासो लक्ष्म्यास्तु भविष्यतिकदाचन। क्षुद्रा सा चलचित्ता चमूर्खेषु चवसिष्यति
म्लेच्छेषु पार्वतीयेषु कुत्सिते कुत्सिते तथा। मूर्खेषु चावलिप्तेषु अभिशप्ते दुरात्मनि
एवंविधे नरे स्यात्ते वसतिःशापकारिता। शापं दत्वाततस्तस्या इन्द्राणीमशपत्ततदा
ब्रह्महत्या गृहीतेंद्रे पत्यौ तेदुःखभागिनि। नहुषापहृते राज्ये दृष्ट्वा त्वांयाचयिष्यति
अहमिन्द्रः कथं चैषा नोपस्थास्यति बालिशा। सर्वान्देवान्हनिष्यामि न लप्स्येहं शचीं यदि
नष्टा त्वं च तदा त्रस्ता वाक्पतेर्दुःखिता गृहे। वसिष्यसे दुराचारे मम शापेन गर्विते
देवभार्यासु सर्वासु तदा शापमयच्छत। न चापत्यकृतां प्रीतिमेताः सर्वा लभिष्यथ
दह्यमाना दिवारात्रौ वंध्याशब्देन दूषिताः। गौर्य्यप्येवं तदा शप्ता सावित्र्या वरवर्णिनी
रुदमाना तु सा दृष्टा विष्णुना च प्रसादिता। मा रोदीस्त्वंविशालाक्षि एह्यागच्छ सदाशुभे
प्रविश्य च सभां देहि मेखलां क्षौमवाससी। गृहाण दीक्षां ब्रह्माणिपादौ च प्रणमामि ते
एवमुक्ताऽब्रवीदेनं न करोमि वचस्तव। तत्रचाहं गमिष्यामि यत्रश्रोष्ये न वै ध्वनिम्