द्विजानां क्षत्रबन्धूनां बन्धूनां च भवद्विधैः। त्रिभ्यश्शुश्रूषणा कार्येत्युक्त्वा ब्रह्मा तथाऽकरोत्
द्वाराध्यक्षं तथा शक्रं वरुणं रसदायकम्। वित्तप्रदं वैश्रवणं पवनं गंधदायिनम्
उद्योतकारिणं सूर्यं प्रभुत्वे माधवः स्थितः। सोमः सोमप्रदस्तेषां वामपक्ष पथाश्रितः
सुसत्कृता च पत्नी सा सवित्री च वरांगना। अध्वर्युणा समाहूता एहि देवि त्वरान्विता
उत्थिताश्चाग्नयः सर्वे दीक्षाकाल उपागतः। व्यग्रा सा कार्यकरणे स्त्रीस्वभावेन नागता
इहवै न कृतं किंचिद्द्वारे वै मंडनं मया। भित्त्यां वैचित्रकर्माणि स्वस्तिकं प्रांगणेन तु
प्रक्षालनं च भांडानां न कृतं किमपि त्विह। लक्ष्मीरद्यापि नायाता पत्नीनारायणस्य या
अग्नेः पत्नी तथा स्वाहा धूम्रोर्णा तु यमस्य तु। वारुणी वै तथा गौरी वायोर्वै सुप्रभा तथा
ऋद्धिर्वैश्रवणी भार्या शम्भोर्गौरी जगत्प्रिया। मेधा श्रद्धा विभूतिश्च अनसूया धृतिः क्षमा
गंगा सरस्वती चैव नाद्या याताश्च कन्यकाः। इंद्राणी चंद्रपत्नी तु रोहिणी शशिनः प्रियाः
अरुंधती वसिष्ठस्य सप्तर्षीणां च याः स्त्रियः। अनसूयात्रिपत्नी च तथान्याः प्रमदा इह
वध्वो दुहितरश्चैव सख्यो भगिनिकास्तथा। नाद्यागतास्तु ताः सर्वा अहं तावत्स्थिता चिरं
नाहमेकाकिनी यास्ये यावन्नायांति ता स्त्रियः। ब्रूहि गत्वा विरंचिं तु तिष्ठ तावन्मुहूर्तकम्
सर्वाभिः सहिता चाहमागच्छामि त्वरान्विता। सर्वैः परिवृतः शोभां देवैः सह महामते
भवान्प्राप्नोति परमां तथाहं तु न संशयः। वदमानां तथाध्वर्युस्त्यक्त्वा ब्रह्माणमागतः
सावित्री व्याकुला देव प्रसक्ता गृहकर्माणि। सख्यो नाभ्यागता यावत्तावन्नागमनं मम
एवमुक्तोस्मि वै देव कालश्चाप्यतिवर्त्तते। यत्तेद्य रुचितं तावत्तत्कुरुष्व पितामह
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा किंचित्कोपसमन्वितः। पत्नीं चान्यां मदर्थे वै शीघ्रं शक्र इहानय
यथा प्रवर्तते यज्ञः कालहीनो न जायते। तथा शीघ्रं विधित्स्व त्वं नारीं कांचिदुपानय
यावद्यज्ञसमाप्तिर्मे वर्णे त्वां मा कृथा मनः। भूयोपि तां प्रमोक्ष्यामि समाप्तौ तु क्रतोरिह
एवमुक्तस्तदा शक्रो गत्वा सर्वं धरातलं। स्त्रियो दृष्टाश्च यास्तेन सर्वाः परपरिग्रहाः
आभीरकन्या रूपाढ्या सुनासा चारुलोचना। न देवी न च गंधर्वी नासुरी न च पन्नगी
न चास्ति तादृशी कन्या यादृशी सा वरांगना। ददर्श तां सुचार्वंगीं श्रियं देवीमिवापराम्
संक्षिपन्तीं मनोवृत्ति विभवं रूपसंपदा। यद्यत्तु वस्तुसौंदर्याद्विशिष्टं लभ्यते क्वचित्
तत्तच्छरीरसंलग्नं तन्वंग्या ददृशे वरम्। तां दृष्ट्वा चिंतयामास यद्येषा कन्यका भवेत्
तन्मत्तः कृतपुण्योन्यो न देवो भुवि विद्यते। योषिद्रत्नमिदं सेयं सद्भाग्यायां पितामहः
सरागो यदि वा स्यात्तु सफलस्त्वेष मे श्रमः। नीलाभ्र कनकांभोज विद्रुमाभां ददर्श तां
त्विषं संबिभ्रतीमंगैः केशगंडे क्षणाधरैः। मन्मथाशोकवृक्षस्य प्रोद्भिन्नां कलिकामिव
प्रदग्धहृच्छयेनैव नेत्रवह्निशिखोत्करैः। धात्रा कथं हि सा सृष्टा प्रतिरूपमपश्यता
कल्पिता चेत्स्वयं बुध्या नैपुण्यस्य गतिः परा। उत्तुंगाग्राविमौ सृष्टौ यन्मे संपश्यतः सुखं