लघ्वाशी नियताहारः सकृदन्नं निषेवयेत्। कपालं वृक्षमूलानि कुचेलमसहायता
उपेक्षा सर्वभूतानामेतावद्भिक्षु लक्षणम्। यस्मिन्वाचः प्रविशंति कूपे प्राप्ता मृता इव
न वक्तारं पुनर्यांति स कैवल्याश्रमे वसेत्। नैव पश्येन्न शृणुयादवाच्यं जातु कस्यचित्
ब्राह्मणानां विशेषेण नैतद्भूयात्कथंचन। यद्ब्राह्मणस्यानुकूलं तदेव सततं वदेत्
तूष्णीमासीत निंदायां कुर्वन्भैषज्यमात्मनः। येन पूर्णमिवाकाशं भवत्येकेन सर्वदा
शून्यं येन समाकीर्णं तं देवा ब्राह्मणं विदुः
येनकेन चिदाछिन्नो येनकेन चिदाशितः। यत्र क्वचन शायी च तं देवा ब्राह्मणं विदुः
अहेरिव जनाद्भीतः सुहृदो नरकादिव। कृपणादिव नारीभ्यस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः
न हृष्येत विषीदेत मानितो मानितस्तथा। सर्वभूतेष्वभयदस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः
नाभिनंदेत मरणं नाभिनंदेत जीवितम्। कालमेव निरीक्षेत निर्देशं कृषको यथा
अनभ्याहतचित्तश्च दांतश्चाहतधीस्तथा। विमुक्तः सर्वपापेभ्यो नरो गच्छेत्ततो दिवम्
अभयं सर्वभूतेभ्यो भूतानामभयं यतः। तस्य देहविमुक्तस्य भयं नास्ति कुतश्चन
यथा नागपदेऽन्यानि पदानि पदगामिनाम्। सर्वाण्येवावलीयंते तथा ज्ञानानि चेतसि
एवं सर्वमहिंसायां धर्मोऽर्थश्च महीयते। मृतः स नित्यं भवति यो हिंसां प्रतिपद्यते
अहिंसकस्ततः सम्यग्धृतिमान्नियतेंद्रियः। शरण्यस्सर्वभूतानां गतिमाप्नोत्यनुत्तमाम्
एवं प्रज्ञानतृप्तस्य निर्भयस्य मनीषिणः। न मृत्युरधिकोभावः सोमृतत्वं च गच्छति
विमुक्तः सर्वसंगेभ्यो मुनिराकाशवत्स्थितः। विष्णुप्रियकरः शांतस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः
जीवितं यस्य धर्मार्थं धर्मोरत्यर्थमेव च। अहोरात्रादि पुण्यार्थं तं देवा ब्राह्मणं विदुः
निवारितसमारंभं निर्नमस्कारमस्तुतिम्। अक्षीणं क्षीणकर्माणं तं देवा ब्राह्मणं विदुः
सर्वाणि भूतानि सुखं रमंते सर्वाणि दुःखानि भृशं भवंति। तेषां भवोत्पादनजातखेदः कुर्यात्तु कर्माणि च श्रद्दधानः
दानं हि भूताभयदक्षिणायाः सर्वाणि दानान्यधितिष्ठतीह। तीक्ष्णे तनुं यः प्रथमं जुहोति सोनंतमाप्नोत्यभयं प्रजाभ्यः
उत्तानमास्येन हविर्जुहोति अनंतमाप्नोत्यभितः प्रतिष्ठाम्। तस्यांगसंगादभिनिष्कृतं च वैश्वानरं सर्वमिदं प्रपेदे
प्रादेशमात्रं हृदभिस्रुतं यत्तस्मिन्प्राणेनात्मयाजी जुहोति। तस्याग्निहोत्रे हुतमात्मसंस्थं सर्वेषु लोकेषु सदैव तेषु
देवं विधातुं त्रिवृतं सुवर्णं ये वै विदुस्तं परमार्थभूतम्। ते सर्वभूतेषु महीयमाना देवाः समर्था अमृतं व्रजंति
वेदांश्च वेद्यं च विधिं च कृत्स्नमथो निरुक्तं परमार्थतां च। सर्वं शरीरात्मनि यः प्रवेद तस्याभिसर्वे प्रचरंति नित्यम्
भूमावसक्तं दिवि चाप्रमेयं हिरण्मयं तं च समंडलांते। प्रदक्षिणं दक्षिणमंतरिक्षे यो वेदनाप्यात्मनि दीप्तरश्मिः
आवर्तमानं च विवर्तमानं षण्नेमि यद्द्वादशारं त्रिपर्व। यस्येदमास्यं परिपाति विश्वं तत्कालचक्रं निहितं गुहायाम्
यतः प्रसादं जगतः शरीरं सर्वांश्च लोकानधिगच्छतीह। तस्मिन्हि संतर्पयतीह देवान्स वै विमुक्तो भवतीह नित्यम्
तेजोमयो नित्यमतः पुराणो लोके भवत्यर्थभयादुपैति। भूतानि यस्मान्नभयं व्रजंति भूतेभ्यो यो नो द्विजते कदाचित्
अगर्हणीयो न च गर्हतेन्यान्स वै विप्रः प्रवरं स्वात्मनीक्षेत्। विनीतमोहोप्यपनीतकल्मषो न चेह नामुत्र च योर्थमृच्छति