द्वितीयं वदनं तस्य यजुर्वेदप्रवर्तकम्। तृतीयं सामवेदस्य अथर्वार्थं चतुर्थकम्
सांगोपांगेतिहासांश्च सरहस्यान्ससंग्रहान्। वेदानधीते वक्त्रेण पंचमेनोर्द्ध्वचक्षुषा
तस्याऽसुरसुराः सर्वे वक्त्रस्याद्भुतवर्चसः। तेजसा न प्रकाशंते दीपाः सूर्योदये यथा
स्वपुरेष्वपि सोद्वेगा ह्यवर्तंत विचेतसः। न कंचिद्गणयेच्चान्यं तेजसा क्षिपते परान्
नाभिगंतु न च द्रष्टुं पुरस्तान्नोपसर्पितुम्। शेकुस्त्रस्ताः सुरास्सर्वे पद्मयोनिं महाप्रभुम्
अभिभूतमिवात्मानं मन्यमाना हतत्विषः। सर्वे ते मंत्रयामासुर्दैवता हितमात्मनः
गच्छामः शरणं शंभुं निस्तेजसोऽस्य तेजसा। देवा ऊचुः। नमस्तेसर्वसत्वेश महेश्वर नमोनमः१०० 1.14.
जगद्योने परंब्रह्म भूतानां त्वं सनातनः। प्रतिष्ठा सर्वजगतां त्वं हेतुर्विष्णुना सह
एवं संस्तूयमानोसौ देवर्षिपितृदानवैः। अंतर्हित उवाचेदं देवाः प्रार्थयतेप्सितम्
देवा ऊचुः। प्रत्यक्षदर्शनं दत्वा देहि देव यथेप्सितम्। कृत्वा कारुण्यमस्माकं वरश्चापि प्रदीयताम्
यदस्माकं महद्वीर्यं तेज ओजः पराक्रमः। तत्सर्वं ब्रह्मणा ग्रस्तं पंचमास्यस्य तेजसा
विनेशुः सर्वतेजांसि त्वत्प्रसादात्पुनः प्रभो। जायते तु यथापूर्वं तथा कुरु महेश्वर
ततः प्रसन्नवदनो देवैश्चापि नमस्कृतः। जगाम यत्र ब्रह्माऽसौ रजोहंकारमूढधीः
स्तुवंतो देवदेवेशं परिवार्य समाविशन्। ब्रह्मा तमागतं रुद्रं न जज्ञे रजसावृतः
सूर्यकोटिसहस्राणां तेजसा रंजयन्जगत्। तदादृश्यत विश्वात्मा विश्वसृग्विश्वभावनः
सपितामहमासीनं सकलं देवमंडलम्। अभिगम्य ततो रुद्रो ब्रह्माणं परमेष्ठिनम्
अहोतितेजसा वक्त्रमधिकं देव राजते। एवमुक्त्वाट्टहासं तु मुमोच शशिशेखरः
वामांगुष्ठनखाग्रेण ब्रह्मणः पंचमं शिरः। चकर्त कदलीगर्भं नरः कररुहैरिव
विच्छिन्नं तु शिरः पश्चाद्भवहस्ते स्थितं तदा। ग्रहमंडलमध्यस्थो द्वितीय इव चंद्रमाः
करोत्क्षिप्तकपालेन ननर्त च महेश्वरः। शिखरस्थेन सूर्येण कैलास इव पर्वतः
छिन्ने वक्त्रे ततो देवा हृष्टास्तं वृषभध्वजम्। तुष्टुवुर्विविधैस्तोत्रैर्देवदेवं कपर्दिनम्
देवा ऊचुः। नमः कपालिने नित्यं महाकालस्य कालिने। ऐश्वर्यज्ञानयुक्ताय सर्वभागप्रदायिने
नमो हर्षविलासाय सर्वदेवमयाय च। कलौ संहारकर्ता त्वं महाकालः स्मृतो ह्यसि
भक्तानामार्तिनाशस्त्वं दुःखांतस्तेन चोच्यसे। शंकरोष्याशुभक्तानां तेन त्वं शंकरः स्मृतः
छिन्नं ब्रह्मशिरो यस्मात्त्वं कपालं बिभर्षि च। तेन देव कपाली त्वं स्तुतो ह्यद्य प्रसीद नः
एवं स्तुतः प्रसन्नात्मा देवान्प्रस्थाप्य शंकरः। स्वानि धिष्ण्यानि भगवांस्तत्रैवासीन्मुदान्वितः
विज्ञाय ब्रह्मणो भावं ततो वीरस्य जन्म च। शिरो नीरस्य वाक्यात्तु लोकानां कोपशांतये
शिरस्यंजलिमाधाय तुष्टावाथ प्रणम्य तम्। तेजोनिधि परं ब्रह्म ज्ञातुमित्थं प्रजापतिम्
निरुक्तसूक्तरहस्यैर्ऋग्यजुः सामभाषितैः। रुद्र उवाच। अप्रमेय नमस्तेस्तु परमस्य परात्मने
अद्भुतानां प्रसूतिस्त्वं तेजसां निधिरक्षयः। विजयाद्विश्वभावस्त्वं सृष्टिकर्ता महाद्युते