तस्या गर्भे त्वयं भावी कानीनः कुंतिनंदनः। भविष्यति सुतो देवदेवकार्यार्थसिद्धये
तथेति चोक्त्वा प्रोवाच तेजोराशिर्दिवाकरः। पुत्रमुत्पादयिष्यामि कानीनं बलगर्वितम्
यस्य कर्णेति वै नाम लोकः सर्वो वदिष्यति। मत्प्रसादादस्य विष्णो विप्राणां भावितात्मनः
अदेयं नास्ति वै लोके वस्तु किंचिच्च केशव। एवं प्रभावं चैवैनं जनये वचनात्तव
एवमुक्त्वा सहस्रांशुर्देवं दानवघातिनम्। नारायणं महात्मानं तत्रैवांतर्दधे रविः
अदर्शनं गते देवे भास्करे वारितस्करे। वृद्धश्रवसमप्येवमुवाच प्रीतमानसः
सहस्रनेत्ररक्तोत्थो नरोऽयं मदनुग्रहात्। स्वांशभूतो द्वापरांते योक्तव्यो भूतले त्वया
यदा पांडुर्महाभागः पृथां भार्यामवाप्स्यति। माद्रीं चापि महाभाग तदारण्यं गमिष्यति
तस्याप्यरण्यसंस्थस्य मृगः शापं प्रदास्यति। तेन चोत्पन्नवैराग्यः शतशृगं गमिष्यति
पुत्रानभीप्सन्क्षेत्रोत्थान्भार्यां स प्रवदिष्यति। अनीप्संती तदा कुंती भर्त्तारं सा वदिष्यति
नाहं मर्त्यस्य वै राजन्पुत्रानिच्छे कथंचन। दैवतेभ्यः प्रसादाच्च पुत्रानिच्छे नराधिप
प्रार्थयंत्यै त्वया शक्र कुंत्यै देयो नरस्ततः। वचसा च मदीयेन एवं कुरु शचीपते
अथाब्रवीत्तदा विष्णुं देवेशो दुःखितो वचः। अस्मिन्मन्वंतरेऽतीते चतुर्विंशतिके युगे
अवतीर्य रघुकुले गृहे दशरथस्य च। रावणस्य वधार्थाय शांत्यर्थं च दिवौकसाम्
रामरूपेण भवता सीतार्थमटता वने। मत्पुत्रो हिंसितो देव सूर्यपुत्रहितार्थिना
वालिनाम प्लवंगेंद्रः सुग्रीवार्थे त्वया यतः। दुःखेनानेन तप्तोहं गृह्णामि न सुतं नरम्
अगृह्णमानं देवेंद्रं कारणांतरवादिनम्। हरिः प्रोचे शुनासीरं भुवो भारावतारणे
अवतारं करिष्यामि मर्त्यलोके त्वहं प्रभो। सूर्यपुत्रस्य नाशार्थं जयार्थमात्मजस्य ते
सारथ्यं च करिष्यामि नाशं कुरुकुलस्य च। ततो हृष्टोभवच्छक्रो विष्णुवाक्येन तेन ह
प्रतिगृह्य नरं हृष्टः सत्यं चास्तु वचस्तव। एवमुक्त्वा वरं देवः प्रेषयित्वाऽच्युतः स्वयम्
गत्वा तु पुंडरीकाक्षो ब्रह्माणं प्राह वै पुनः। त्वया सृष्टमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्
आवां कार्यस्य करणे सहायौ च तव प्रभो। स्वयं कृत्वा पुनर्नाशं कर्तुं देव न बुध्यसे
कृतं जुगुप्सितं कर्म शंभुमेतं जिघांसता। त्वया च देवदेवस्य सृष्टः कोपेन वै पुमान्
शुद्ध्यर्थमस्य पापस्य प्रायश्चित्तं परं कुरु। गृह्णन्वह्नित्रयं देव अग्निहोत्रमुपाहर
पुण्यतीर्थे तथा देशे वने वापि पितामह। स्वपत्न्या सहितो यज्ञं कुरुष्वास्मत्परिग्रहात्
सर्वे देवास्तथादित्या रुद्राश्चापि जगत्पते। आदेशं ते करिष्यंति यतोस्माकं भवान्प्रभुः
एकोहि गार्हपत्योग्निर्दक्षिणाग्निर्द्वितीयकः। आहवनीयस्तृतीयस्तु त्रिकुंडेषु प्रकल्पय
वर्तुले त्वर्चयात्मानम्मामथो धनुराकृतौ। चतुःकोणे हरं देवं ऋग्यजुःसामनामभिः
अग्नीनुत्पाद्य तपसा परामृद्धिमवाप्य च। दिव्यं वर्षसहस्रं तु हुत्वाग्नीन्शमयिष्यसि
अग्निहोत्रात्परं नान्यत्पवित्रमिह पठ्यते। सुकृतेनाग्निहोत्रेण प्रशुद्ध्यंति भुवि द्विजाः