ससंभ्रममुवाचेदं ब्रह्माणं मधुसूदनः। रक्तजेनाद्य भो ब्रह्मन्स्वेदजोयं निपातितः
श्रुत्वैतदाकुलो ब्रह्मा बभाषे मधुसूदनम्। हरे द्यजन्मनि नरो मदीयो जीवतादयम्
तथा तुष्टोऽब्रवीत्तं च विष्णुरेवं भविष्यति। गत्वा तयो रणमपि निवार्याऽऽह च तावुभौ
अन्यजन्मनि भविता कलिद्वापरयोर्मिथः। संधौ महारणे जाते तत्राहं योजयामि वां
विष्णुना तु समाहूय ग्रहेश्वरसुरेश्वरौ। उक्ताविमौ नरौ भद्रौ पालनीयौ ममाज्ञया
सहस्रांशो स्वेदजोयं स्वकीयोंऽशो धरातले। द्वापरांतेवतार्योयं देवानां कार्यसिद्धये
यदूनां तु कुले भावी शूरोनाम महाबलः। तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि५० 1.14.
उत्पत्स्यति महाभागा देवानां कार्यसिद्धये। दुर्वासास्तु वरं तस्यै मंत्रग्रामं प्रदास्यति
मंत्रेणानेन यं देवं भक्त्या आवाहयिष्यति। देवि तस्य प्रसादात्तु तव पुत्रो भविष्यति
सा च त्वामुदये दृष्ट्वा साभिलाषा रजस्वला। चिंताभिपन्ना तिष्ठंती भजितव्या विभावसो
तस्या गर्भे त्वयं भावी कानीनः कुंतिनंदनः। भविष्यति सुतो देवदेवकार्यार्थसिद्धये
तथेति चोक्त्वा प्रोवाच तेजोराशिर्दिवाकरः। पुत्रमुत्पादयिष्यामि कानीनं बलगर्वितम्
यस्य कर्णेति वै नाम लोकः सर्वो वदिष्यति। मत्प्रसादादस्य विष्णो विप्राणां भावितात्मनः
अदेयं नास्ति वै लोके वस्तु किंचिच्च केशव। एवं प्रभावं चैवैनं जनये वचनात्तव
एवमुक्त्वा सहस्रांशुर्देवं दानवघातिनम्। नारायणं महात्मानं तत्रैवांतर्दधे रविः
अदर्शनं गते देवे भास्करे वारितस्करे। वृद्धश्रवसमप्येवमुवाच प्रीतमानसः
सहस्रनेत्ररक्तोत्थो नरोऽयं मदनुग्रहात्। स्वांशभूतो द्वापरांते योक्तव्यो भूतले त्वया
यदा पांडुर्महाभागः पृथां भार्यामवाप्स्यति। माद्रीं चापि महाभाग तदारण्यं गमिष्यति
तस्याप्यरण्यसंस्थस्य मृगः शापं प्रदास्यति। तेन चोत्पन्नवैराग्यः शतशृगं गमिष्यति
पुत्रानभीप्सन्क्षेत्रोत्थान्भार्यां स प्रवदिष्यति। अनीप्संती तदा कुंती भर्त्तारं सा वदिष्यति
नाहं मर्त्यस्य वै राजन्पुत्रानिच्छे कथंचन। दैवतेभ्यः प्रसादाच्च पुत्रानिच्छे नराधिप
प्रार्थयंत्यै त्वया शक्र कुंत्यै देयो नरस्ततः। वचसा च मदीयेन एवं कुरु शचीपते
अथाब्रवीत्तदा विष्णुं देवेशो दुःखितो वचः। अस्मिन्मन्वंतरेऽतीते चतुर्विंशतिके युगे
अवतीर्य रघुकुले गृहे दशरथस्य च। रावणस्य वधार्थाय शांत्यर्थं च दिवौकसाम्
रामरूपेण भवता सीतार्थमटता वने। मत्पुत्रो हिंसितो देव सूर्यपुत्रहितार्थिना
वालिनाम प्लवंगेंद्रः सुग्रीवार्थे त्वया यतः। दुःखेनानेन तप्तोहं गृह्णामि न सुतं नरम्
अगृह्णमानं देवेंद्रं कारणांतरवादिनम्। हरिः प्रोचे शुनासीरं भुवो भारावतारणे
अवतारं करिष्यामि मर्त्यलोके त्वहं प्रभो। सूर्यपुत्रस्य नाशार्थं जयार्थमात्मजस्य ते
सारथ्यं च करिष्यामि नाशं कुरुकुलस्य च। ततो हृष्टोभवच्छक्रो विष्णुवाक्येन तेन ह
प्रतिगृह्य नरं हृष्टः सत्यं चास्तु वचस्तव। एवमुक्त्वा वरं देवः प्रेषयित्वाऽच्युतः स्वयम्