योग्योऽयमिति संकल्प्य दक्षिणं भुजमर्पयत्। तद्बिभेदातितीक्ष्णेन शूलेन शशिशेखरः
प्रावर्तत ततो धारा शोणितस्य विभोर्भुजात्। जांबूनदरसाकारा वह्निज्वालेव निर्मिता
निपपात कपालांतश्शम्भुना सा प्रभिक्षिता। ऋज्वी वेगवती तीव्रा स्पृशंती त्वांबरं जवात्
पंचाशद्योजना दैर्घ्याद्विस्ताराद्दशयोजना। दिव्यवर्षसहस्रं सा समुवाह हरेर्भुजात्
इयंतं कालमीशोसौ भिक्षां जग्राह भिक्षुकः। दत्ता नारायणेनाथ कापाले पात्र उत्तमे
ततो नारायणः प्राह शंभुं परमिदं वचः। संपूर्णं वा न वा पात्रं ततो वै परमीश्वरः
सतोयांबुदनिर्घोषं श्रुत्वा वाक्यं हरेर्हरः। शशिसूर्याग्निनयनः शशिशेखरशोभितः
कपाले दृष्टिमावेश्य त्रिभिर्नेत्रैर्जनार्दनम्। अंगुल्या घटयन्प्राह कपालं परिपूरितम्
श्रुत्वा शिवस्य तां वाणीं विष्णुर्धारां समाहरत्। पश्तोऽथ हरेरीशः स्वांगुल्या रुधिरं तदा
दिव्यवर्षसहस्रं च दृष्टिपातैर्ममंथ सः। मथ्यमाने ततो रक्ते कलिलं बुद्बुदं क्रमात्
बभूव च ततः पश्चात्किरीटी सशरासनः। बद्धतूणीरयुगलो वृषस्कंधोङ्गुलित्रवान्
पुरुषो वह्निसंकाशः कपाले संप्रदृश्यते। तं दृष्ट्वा भगवान्विष्णुः प्राह रुद्रमिदं वचः
कपाले भव को वाऽयं प्रादुर्भूतोऽभवन्नरः। वचः श्रुत्वा हरेरीशस्तमुवाच विभो शृणु
नरो नामैष पुरुषः परमास्त्रविदां वरः। भवतोक्तो नर इति नरस्तस्माद्भविष्यति
नरनारायणौ चोभौ युगे ख्यातौ भविष्यतः। संग्रामे देवकार्येषु लोकानां परिपालने
एष नारायणसखो नरस्तस्माद्भविष्यति। अथासुरवधे साह्यं तव कर्ता महाद्युतिः
मुनिर्ज्ञानपरीक्षायां जेता लोके भविष्यति। तेजोधिकमिदं दिव्यं ब्रह्मणः पंचमं शिरः
तेजसो ब्रह्मणो दीप्ताद्भुजस्य तव शोणितात्। मम दृष्टि निपाताच्च त्रीणि तेजांसि यानि तु
तत्संयोगसमुत्पन्नः शत्रुं युद्धे विजेष्यति। अवध्या ये भविष्यंति दुर्जया अपि चापरे
शक्रस्य चामराणां च तेषामेष भयंकरः। एवमुक्त्वा स्थितः शंभुर्विस्मितश्च हरिस्तदा
कपालस्थः स तत्रैव तुष्टाव हरकेशवौ। शिरस्यंजलिमाधाय तदा वीर उदारधीः
किंकरोमीति तौ प्राह इत्युक्त्वा प्रणतः स्थितः। तमुवाच हरः श्रीमान्ब्रह्मणा स्वेन तेजसा
सृष्टो नरो धनुष्पाणिस्त्वमेनं तु निषूदय। इत्थमुक्त्वांजलिधरं स्तुवंतं शंकरो नरम्
तथैवांजलिसंबद्धं गृहीत्वा च करद्वयम्। उद्धृत्याथ कपालात्तं पुनर्वचनमब्रवीत्
स एष पुरुषो रौद्रो यो मया वेदितस्तव। विष्णुहुंकाररचितमोहनिद्रां प्रवेशितः
विबोधयैनं त्वरितमित्युक्त्वान्तर्दधे हरः। नारायणस्य प्रत्यक्षं नरेणानेन वै तदा
वामपादहतः सोपि समुत्तस्थौ महाबलः। ततो युद्धं समभवत्स्वेदरक्तजयोर्महत्
विस्फारितधनुः शब्दं नादिताशेषभूतलम्। कवचं स्वेदजस्यैकं रक्तजेन त्वपाकृतम्
एवं समेतयोर्युद्धे दिव्यं वर्षद्वयं तयोः। युध्यतोः समतीतं च स्वेदरक्तजयोर्नृप
रक्तजं द्विभुजं दृष्ट्वा स्वेदजं चैव संगतौ। विचिन्त्य वासुदेवोगाद्ब्रह्मणः सदनं परम्