भोभोस्त्यजत वासांसि दीक्षां कारयितास्मि वः। एवं ते दानवा भीष्म भृगुरूपेण धीमता
आंगिरसेन ते तत्र कृता दिग्वाससोसुराः। बर्हिपिच्छध्वजं तेषां गुंजिका चारुमालिकां
दत्वा चकार तेषां तु शिरसो लुंचनं ततः। केशस्योत्पाटनं चैव परमं धर्मसाधनम्
धनानामीश्वरो देवो धनदः केशलुंचनात्। सिद्धिं परमिकां प्राप्ताः सदा वेषस्य धारणात्
नित्यत्वं लभ्यते ह्येवं पुरा प्राहार्हतः स्वयम्। वालोत्पाटेन देवत्वं मानुषैर्लभ्यते त्विह
किं न कुर्वीत तत्तस्मान्महापुण्यप्रदं यतः। मनोरथो हि देवानां लोके वै मानुषे कदा
अस्मिन्स्याद्भारते वर्षे जन्मनः श्रावके कुले। तपसा युञ्ज्महेस्मान्वै केशोत्पाटनपूर्वकम्
तीर्थंकराश्चतुर्विंशत्तथा तैस्तु पुरस्कृताः। छायाकृतं फणींद्रेण ध्यानमार्गप्रदर्शकम्
स्तुवन्तं मंत्रवादेन स्वर्गो हस्तगतोर्हतं। मोक्षो वा भविता नूनं विचारः कोत्र कथ्यते
कदा स्यामर्षयो भूत्वा सूर्याग्निसमतेजसः। जप्त्वा विरागिणश्चैवमनुपंचांगकं तथा
तथा तपस्यतां मृत्युं गतानां कालपर्ययात्। पाषाणेन शिरोभग्नं भवते पुण्यकर्मणाम्
अरण्ये निर्जने वासःकदा वै भविता हि नः। कर्णजप्यं श्रावकाश्च करिष्यंति समाहिताः
भोभो ऋषे न गंतव्यं मोक्षमार्गी यतो भवान्। लब्धानि यानि स्थानानि भूयोवृत्तिकराणि च
त्याज्यानि तेन चैतानि सत्यमेव वचो हि नः। अस्मदीयेन तपसा नियमैर्विविधैस्तथा
व्रजध्वं चोत्तमं स्थानं मोक्षमार्गं च यं बुधाः। विंदंति भक्तिभावेन तपोयुक्तास्तपस्विनः
अक्षेषु निग्रहो यत्र दयाभूतेषु सर्वदा। तत्तपोधर्ममित्युक्तं सर्वा चान्या विडंबना
ज्ञात्वैतद्भवता साध्यं गंतव्यं परमं पदम्। यां वै तीर्थंकरा याता यां गतिं योगिनो गताः
एवं वै देवताः पूर्वं विद्याधरमहोरगाः। मनोरथाभिलाषांस्ते चिंतयंतो दिवानिशम्
यद्येषणा वै युष्माकं संसारविरतौ कृता। परित्यजध्वं दाराणि स्वर्गमार्गार्गलानि च
यस्यां योनौ पिता यातस्तां योनिं सेवसे कथम्। आत्ममांसोपमं मांसं कथं खादंति जंतवः
ततस्ते दानवा भीष्मा ऊचुः सर्वे गुरुं वचः। दीक्षस्व नो महाभाग भ्रूणकानग्रतः स्थितान्
तथा कृत्वा स तानाह समयेन पुरोहितः। प्रणामो नान्यदेवेषु कर्तव्यो वः कदाचन
एकस्थाने यदा भक्तं भोक्तव्यं करसंपुटे। तत्रस्थाने स्थितं तोयं केशकीटविवर्जितम्
तुल्यं प्रियाप्रियं कार्यं नान्यदृष्टिहतं क्वचित्। भोक्तव्यमेतेन विभो आचारेण तथा कुरु४०० 1.13.
भवध्वं सहिता यूयं ते तथा मोक्षभागिनः। एवमुक्त्वा स नियमान्कृत्वा तान्दनुपुंगवान्
जगाम धिषणो राजन्देवलोकं दिवौकसाम्। आचचक्षे स तत्सर्वं दानवानां च कारितम्
ततस्ते त्वसुरा जग्मुर्नर्मदामभितो वसन्। दृष्ट्वा तान्दानवांस्तत्र प्रह्लादेन विना कृतान्
देवराजस्ततो हृष्टो नमुचिं प्राह वै वचः। हिरण्याक्षं यज्ञहनं धर्मघ्नं वेदनिंदकम्
राक्षसं क्रूरकर्माणं प्रघसं विघसं तथा। मुचिं चैव तथा बाणं विरोचनमथापि वा
महिषाक्षं बाष्कलं च प्रचंडं चंडकं तथा। रोचमानं तथात्युग्रं सुषेणं दानवोत्तमम्