इत्युक्ते गुरुणा पश्चान्मायामोहोब्रवीद्वचः। भो भो दैत्याधिपतयः प्रब्रूत तपसि स्थिताः
एहिकार्थं तु पारक्यं तपसः फलमिच्छथ। दानवा ऊचुः। पारक्यधर्मलाभाय तपश्चर्या हि नो मता
अस्माभिरियमारब्धा किं वा तत्र विवक्षितम्। दिगंबर उवाच। कुरुध्वं मम वाक्यानि यदि मुक्तिमभीप्सथ
आर्हतं सर्वमेतच्च मुक्तिद्वारमसंवृतम्। धर्माद्विमुक्तेरर्होयं नैतस्मादपरः परः३५० 1.13.
अत्रैवावस्थिताः स्वर्गं मुक्तिं चापि गमिष्यथ। एवंप्रकारैर्बहुभिर्मुक्तिदर्शनवर्जितैः
मायामोहेन ते दैत्याः वेदमार्गबहिष्कृताः। धर्मायैतदधर्माय सदेतदसदित्यपि
विमुक्तये त्विदं नैतद्विमुक्तिं संप्रयच्छति। परमार्थोयमत्यर्थं परमार्थो न चाप्ययम्
कार्यमेतदकार्यं हि नैतदेतत्स्फुटं त्विदम्। दिग्वाससामयं धर्मो धर्मोयं बहुवाससाम्
इत्यनेकार्थवादांस्तु मायामोहेन ते यतः। उक्तास्ततोऽखिला दैत्याः स्वधर्मांस्त्याजिता नृप
अर्हध्वं मामकं धर्मं मायामोहेन ते यतः। उक्तास्तमाश्रिता धर्ममार्हतास्तेन तेभवन्
त्रयीमार्गं समुत्सृज्य मायामोहेन तेसुराः। कारितास्तन्मया ह्यासंस्तथान्ये तत्प्रबोधिताः
तैरप्यन्ये परे तैश्च तैरन्योन्यैस्तथापरे। नमोऽर्हते चेति सर्वे संगमे स्थिरवादिनः
अल्पैरहोभिः संत्यक्ता तैर्दैत्यैः प्रायशस्त्रयी। पुनश्च रक्तांबरधृन्मायामोहो जितेक्षणः
सोन्यानप्यसुरान्गत्वा ऊचेन्यन्मधुराक्षरम्। स्वर्गार्थं यदि वो वाञ्छा निर्वाणार्थाय वा पुनः
तदलं पशुघातादि दुष्टधर्मैर्निबोधत। विज्ञानमयमेतद्वै त्वशेषमधिगच्छत
बुध्यध्वं मे वचः सम्यग्बुधैरेवमिहोदितम्। जगदेतदनाधारं भ्रांतिज्ञानानुतत्परम्
रागादिदुष्टमत्यर्थं भ्राम्यते भवसंकटे। नानाप्रकारं वचनं स तेषां मुक्तियोजितम्
तथा तथावदद्धर्मं तत्यजुस्ते यथायथा। केचिद्विनिंदां वेदानां देवानामपरे नृप
यज्ञकर्मकलापस्य तथा चान्ये द्विजन्मनाम्। नैतद्युक्तिसहं वाक्यं हिंसा धर्माय जायते
हवींष्यनलदग्धानि फलान्यर्हंति कोविदाः। निहतस्य पशोर्यज्ञे स्वर्गप्राप्तिर्यदीष्यते
स्वपिता यजमानेन किं वा तत्र न हन्यते। तृप्तये जायते पुंसो भुक्तमन्येन चेद्यदि
दद्याच्छ्राद्धं प्रवसतो न वहेयुः प्रवासिनः। यज्ञैरनेकैर्देवत्वमवाप्येंद्रेण भुज्यते
शम्यादि यदि चेत्काष्ठं तद्वरं पत्रभुक्पशुः। जना श्रद्धेयमित्येतदवगम्य तु तद्वचः
उपेक्ष्य श्रेयसे वाक्यं रोचतां यन्मयेरितम्। न ह्याप्तवादा नभसो निपतंति महासुराः
युक्तिमद्वचनं ग्राह्यं मयान्यैश्च भवद्विधैः। दानवा ऊचुः। तत्ववादे वयं सर्वे प्रपन्नास्तव भक्तितः
कुरुष्वानुग्रहं चाद्य प्रसन्नोसि यदि प्रभो। संभारानाहरामोद्य दीक्षायोग्यांश्च सर्वशः
प्रसादात्तव येनाशु मोक्षो हस्तगतो भवेत्। ततस्तानब्रवीत्सर्वान्मायामोहोसुरांस्तदा
प्रपन्नः शासनं ह्येष मदीयो गुरुरग्र्यधीः। दीक्षां दास्यति युष्माकं निदेशान्मम सत्तमः
एतान्दीक्षय भो ब्रह्मन्वचनान्मम पुत्रकान्। गते मोहे दानवास्ते भार्गवं वाक्यमब्रुवन्
देहि दीक्षां महाभाग सर्वसंसारमोचनीम्। तथेत्याहोशना दैत्यान्गच्छामो नर्मदामनु