स्वरूपधारिणं तत्र दृष्ट्वासीनं बृहस्पतिम्। उवाच वचनं क्रुद्धः किमर्थं त्वमिहागतः
शिष्यान्मोहयसे मे त्वं युक्तं सुरगुरोस्तव। मूढास्ते त्वां न जानंति त्वन्मायामोहिता ध्रुवम्
तन्न युक्तं तव ब्रह्मन्परशिष्यप्रधर्षणम्। व्रज त्वं देवलोकं स्वं तिष्ठ धर्ममवाप्स्यसि
शिष्यो हि मे कचः पूर्वं हतो दानवपुंगवैः। विद्यार्थी तनयो ब्रह्मंस्तवायोग्या गतिस्त्विह
श्रुत्वा तु तस्य तद्वाक्यं स्मितं कृत्वावदद्गुरुः। संति चोराः पृथिव्यां येपरद्रव्यापहारिणः
एवं विधानदृष्टाश्च रूपदेहापहारिणः। वृत्रघातेन चेंद्रस्य ब्रह्महहत्या पुराभवत्
लोकायतिक शास्त्रेण भवता सा तिरस्कृता। जानामि त्वामांगिरसं देवाचार्यं बृहस्पतिम्
मद्रूपधारिणं प्राप्तं सर्वे पश्यत दानवाः। एष वो मोहनायालं प्राप्तो विष्णुविचेष्टितैः
तदेनं शृंखलैर्बद्ध्वा क्षिपेत लवणार्णवे। पुनरेवाब्रवीच्छुक्रः पुरोधायं दिवौकसाम्
मोहितानूनमेतेन क्षयं यास्यथ दानवाः। भो अहं दानवेंद्रेह वंचितोऽस्मि दुरात्मना
किमर्थं भवता त्यक्तः कृतश्चान्यः पुरोहितः। देवाचार्यॐगिरःपुत्रएषएवबृहस्पतिः
वंचितोसि न संदेहो हितार्थं तु दिवौकसाम्। त्यजस्वैनं महाभाग शत्रुपक्षजयावहम्
अनुशिष्यभयाद्यातः पूर्वमेवमहं प्रभो। जलमध्येस्थितः पीतो महादेवेन शंभुना
उदरस्थस्य मे जातं साग्रं वर्षशतं किल। उदराच्छुक्ररूपेण शिश्नेनाहं विसर्जितः३०० 1.13.
वरदः प्राह मां देवश्शुक्रेष्टं त्वं वरं वृणु। मयावृतो वरं राजन्देवदेवः पिनाकधृत्
मनसा चिंतिता ह्यर्था मानसे ये स्थिता वराः। भवंतु मयि ते सर्वे प्रसादात्तव शंकर
एवमस्त्विति देवेन प्रेषितोऽस्मि तवांतिकम्। तावदत्राभवच्चायं पुरोधास्ते बृहस्पतिः
दृष्टः सत्यं दानवेंद्र मयोक्तं त्वं निशामय। बृहस्पतिस्तदा वाक्यं प्रह्लादं प्रत्यभाषत
नाहमेतं प्रजानामि देवं वा दानवं नरम्। मद्रूपधारिणं राजन्वंचनार्थं तवागतम्
ततस्ते दानवाः सर्वे साधुसाध्विति वादिनः। पुरोधाः पौर्विको नोस्तु यो वा को वा भवत्विति
नानेन कार्यमस्माकं या तु ह्येष यथागतः। सक्रोधमशपत्काव्यो दानवेंद्रान्समागतान्
त्यक्तो यथाहं युष्माभिस्तथा सर्वांश्चिरादिव। गतश्रीकान्गतप्राणान्पश्येयं दुःखजीविकान्
सुघोरामापदं प्राप्तानचिरादेव सर्वशः। एवमुक्त्वा गतः काव्यो यदृच्छातस्तपोवनम्
तस्मिन्गते ततः शुक्रे स्थितस्तत्र बृहस्पतिः। पालयन्दानवांस्तत्र किंचित्कालमतिष्ठत
ततो बहुतिथे काले अतिक्रांते नरेश्वर। संभूय दानवाः सर्वे पर्यपृछंस्तदा गुरुम्
संसारेस्मिन्नसारे तु किंचिज्ज्ञानं प्रयच्छ नः। येन मोक्षं व्रजामश्च प्रसादात्तव सुव्रत
ततः सुरगुरुः प्राह काव्यरूपी तदा गुरुः। ममाप्येषा मतिः पूर्वं या युष्माभिरुदाहृता
क्षणं कुर्वंतु सहिताश्शुचीभूय समाहिताः। ज्ञानं वक्ष्यामि वो दैत्या अहं वै मोक्षदायि यत्
एषा श्रुतिर्वैदिकी या ऋग्यजुःसामसंज्ञिता। वैश्वानरप्रसादात्तु दुःखदा प्राणिनामिह
यज्ञश्राद्धं कृतं क्षुद्रैरैहिकस्वार्थतत्परैः। ये त्वमी वैष्णवा धर्मा ये च रुद्रकृतास्तथा