तया सहावसद्देव्या शतवर्षाणि भार्गवः। अदृश्यः सर्वभूतानां मायया संशितव्रतः
कृतार्थमागतं ज्ञात्वा शुक्रं सर्वे दितेस्सुताः। अभिजग्मुर्गृहं तस्य मुदितास्ते दिदृक्षवः
गता यदा न पश्यंति मायया संवृतं गुरुम्। लक्षणं तस्य चाबुद्ध्वा नाद्यागच्छति नो गुरुः
एवं ते स्वानि धिष्ण्यानि गताः सर्वे यथागताः। ततो देवगणास्सर्वे गत्वांगिरसमब्रुवन्
दानवालये तु भगवान्गत्वा तत्र च तां चमूम्। मोहयित्वात्मवशगां क्षिप्रमेव तथा कुरु
धिषणस्तान्सुरानाह एवमेव व्रजाम्यहम्। तेन गत्वा दानवेंद्रः प्रह्लादो वै वशीकृतः
शुक्रो भूत्वा स्थितस्तत्र पौरोहित्यं चकार सः। स्थितो वर्षशतं साग्रमुशना तावदागतः
दनुपुत्रैस्ततो दृष्टः सभायां तु बृहस्पतिः। उशना एक एवात्र द्वितीयः किमिहागतः
सुमहत्कौतुकं चात्र भविता विग्रहो दृढम्। किं वदिष्यति लोकोयं द्वारि योयं व्यवस्थितः
सभायामास्थितो योयं गुरुः किं नो वदिष्यति। एवं प्रजल्पतां तेषां दनूनां कविरागतः
स्वरूपधारिणं तत्र दृष्ट्वासीनं बृहस्पतिम्। उवाच वचनं क्रुद्धः किमर्थं त्वमिहागतः
शिष्यान्मोहयसे मे त्वं युक्तं सुरगुरोस्तव। मूढास्ते त्वां न जानंति त्वन्मायामोहिता ध्रुवम्
तन्न युक्तं तव ब्रह्मन्परशिष्यप्रधर्षणम्। व्रज त्वं देवलोकं स्वं तिष्ठ धर्ममवाप्स्यसि
शिष्यो हि मे कचः पूर्वं हतो दानवपुंगवैः। विद्यार्थी तनयो ब्रह्मंस्तवायोग्या गतिस्त्विह
श्रुत्वा तु तस्य तद्वाक्यं स्मितं कृत्वावदद्गुरुः। संति चोराः पृथिव्यां येपरद्रव्यापहारिणः
एवं विधानदृष्टाश्च रूपदेहापहारिणः। वृत्रघातेन चेंद्रस्य ब्रह्महहत्या पुराभवत्
लोकायतिक शास्त्रेण भवता सा तिरस्कृता। जानामि त्वामांगिरसं देवाचार्यं बृहस्पतिम्
मद्रूपधारिणं प्राप्तं सर्वे पश्यत दानवाः। एष वो मोहनायालं प्राप्तो विष्णुविचेष्टितैः
तदेनं शृंखलैर्बद्ध्वा क्षिपेत लवणार्णवे। पुनरेवाब्रवीच्छुक्रः पुरोधायं दिवौकसाम्
मोहितानूनमेतेन क्षयं यास्यथ दानवाः। भो अहं दानवेंद्रेह वंचितोऽस्मि दुरात्मना
किमर्थं भवता त्यक्तः कृतश्चान्यः पुरोहितः। देवाचार्यॐगिरःपुत्रएषएवबृहस्पतिः
वंचितोसि न संदेहो हितार्थं तु दिवौकसाम्। त्यजस्वैनं महाभाग शत्रुपक्षजयावहम्
अनुशिष्यभयाद्यातः पूर्वमेवमहं प्रभो। जलमध्येस्थितः पीतो महादेवेन शंभुना
उदरस्थस्य मे जातं साग्रं वर्षशतं किल। उदराच्छुक्ररूपेण शिश्नेनाहं विसर्जितः३०० 1.13.
वरदः प्राह मां देवश्शुक्रेष्टं त्वं वरं वृणु। मयावृतो वरं राजन्देवदेवः पिनाकधृत्
मनसा चिंतिता ह्यर्था मानसे ये स्थिता वराः। भवंतु मयि ते सर्वे प्रसादात्तव शंकर
एवमस्त्विति देवेन प्रेषितोऽस्मि तवांतिकम्। तावदत्राभवच्चायं पुरोधास्ते बृहस्पतिः
दृष्टः सत्यं दानवेंद्र मयोक्तं त्वं निशामय। बृहस्पतिस्तदा वाक्यं प्रह्लादं प्रत्यभाषत
नाहमेतं प्रजानामि देवं वा दानवं नरम्। मद्रूपधारिणं राजन्वंचनार्थं तवागतम्
ततस्ते दानवाः सर्वे साधुसाध्विति वादिनः। पुरोधाः पौर्विको नोस्तु यो वा को वा भवत्विति