गच्छ त्वं तस्य दत्तासि प्रयत्नं कुरु मत्कृते। एवमुक्ता जयंती सा वचः संगृह्य वै पितुः
अगच्छद्यत्र घोरं स तपो ह्यारभ्य तिष्ठति। तं दृष्ट्वा च पिबंतं सा कणधूममधोमुखम्
यक्षेण पात्यमानं च कुंडधारेण पावनम्। दृष्ट्वा तं यतमानं तु देवी काव्यमवस्थितम्
शत्रूपघाते श्राम्यंन्तं दुर्बलस्थितिमास्थितम्। पित्रा यथोक्तं वाक्यं सा काव्ये कृतवती तदा
गीर्भिश्चैवानुकूलाभिः स्तुवंती वल्गुभाषिणी। गात्रसंवाहनैः काले सेवमाना त्वचः सुखैः
व्रतचर्यानुकूलाभिरुपास्य बहुलाः समाः। पूर्णे धूमव्रते तस्मिन्घोरे वर्षसहस्रके
वरेण छंदयामास शिवः प्रीतोभवत्तदा। महेश्वर उवाच। एतद्व्रतं त्वयैकेन चीर्णं नान्येन केनचित्
तस्माद्वै तपसा बुद्ध्या श्रुतेन च बलेन च। तेजसा च सुरान्सर्वांस्त्वमेकोभिभविष्यसि
यच्च किंचिन्मयि ब्रह्मन्विद्यते भृगुनंदन। प्रतिदास्यामि तत्सर्वं त्वया वाच्यं न कस्यचित्
किं भाषितेन बहुना अवध्यस्त्वं भविष्यसि। तान्दत्वा तु वरांस्तस्मै भार्गवाय पुनः पुनः
प्रजेशत्वं धनेशत्वमवध्यत्वं च वै ददौ। एतान्लब्ध्वा वरान्काव्यः संप्रहृष्टतनूरुहः
एवमाभाष्य देवेशमीश्वरं नीललोहितम्। प्रज्ञान्वितस्ततस्तस्मै प्राञ्जलि प्रणतो ऽभवत्
ततः सोंऽतर्हिते देवे जयंतीमिदमब्रवीत्। कस्य त्वं सुभगे का वा दुःखिते मयि दुःखिता
महता तपसा युक्ता किमर्थं मां जिगीषसि। अनया संस्थिता भक्त्या प्रश्रयेण दमेन च
स्नेहेन चैव सुश्रोणि प्रीतोस्मि वरवर्णिनि। किमिच्छसि वरारोहे कस्ते कामः समुद्यतः
तं ते संपादयाम्यद्य यद्यपि स्यात्सुदुष्करम्। एवमुक्ताब्रवीदेनं तपसा ज्ञातुमर्हसि
चिकीर्षितं हि मे ब्रह्मंस्त्वं वै वद यथातथम्। एवमुक्तोब्रवीदेनं दृष्ट्वा दिव्येन चक्षुषा
मया सह त्वं सुश्रोणि शतवर्षाणि भामिनि। सर्वभूतैरदृश्यांतः संप्रयोगमिहेच्छसि
देवि इंदीवरश्यामे वरार्हे वामलोचने। एवं वृणोषि कामांस्त्वं ददे वै वल्गुभाषिते
एवं भवतु गच्छाव गृहं मे मत्तकाशिनि। ततः स गृहमागम्य जयंत्या सह चोशना
तया सहावसद्देव्या शतवर्षाणि भार्गवः। अदृश्यः सर्वभूतानां मायया संशितव्रतः
कृतार्थमागतं ज्ञात्वा शुक्रं सर्वे दितेस्सुताः। अभिजग्मुर्गृहं तस्य मुदितास्ते दिदृक्षवः
गता यदा न पश्यंति मायया संवृतं गुरुम्। लक्षणं तस्य चाबुद्ध्वा नाद्यागच्छति नो गुरुः
एवं ते स्वानि धिष्ण्यानि गताः सर्वे यथागताः। ततो देवगणास्सर्वे गत्वांगिरसमब्रुवन्
दानवालये तु भगवान्गत्वा तत्र च तां चमूम्। मोहयित्वात्मवशगां क्षिप्रमेव तथा कुरु
धिषणस्तान्सुरानाह एवमेव व्रजाम्यहम्। तेन गत्वा दानवेंद्रः प्रह्लादो वै वशीकृतः
शुक्रो भूत्वा स्थितस्तत्र पौरोहित्यं चकार सः। स्थितो वर्षशतं साग्रमुशना तावदागतः
दनुपुत्रैस्ततो दृष्टः सभायां तु बृहस्पतिः। उशना एक एवात्र द्वितीयः किमिहागतः
सुमहत्कौतुकं चात्र भविता विग्रहो दृढम्। किं वदिष्यति लोकोयं द्वारि योयं व्यवस्थितः
सभायामास्थितो योयं गुरुः किं नो वदिष्यति। एवं प्रजल्पतां तेषां दनूनां कविरागतः