दैत्या ऊचुः। न्यस्तशस्त्रा वयं देवा आचार्ये व्रतमास्थिते। दत्वा भवंतस्त्वभयं संप्राप्ता नो जिघांसया
अनमर्षा वयं सर्वे त्यक्तशस्त्राश्च संस्थिताः। चीरकृष्णाजिनधरा निष्क्रिया निष्परिग्रहाः
रणे विजेतुं देवांश्च न शक्ष्यामः कथंचन। अयुद्धेन प्रपत्स्यामः शरणं काव्यमातरम्
ज्ञापयामः कृच्छ्रमिदं यावन्नाभ्येति नो गुरुः। निवृत्ते च तथा शुक्रे योत्स्यामो दंशितायुधाः
एवमुक्त्वा च तेन्योन्यं शरणं काव्यमातरम्। प्रापद्यंत ततो भीतास्तेभ्योऽदादभयं तु सा
न भेतव्यं न भेतव्यं भयं त्यजत दानवाः। मत्सन्निधौ वर्त्ततां वो न भीर्भवितुर्महति
तयाभिरक्षितांस्तांश्च दृष्ट्वा देवास्तदाऽसुरान्। अभिजग्मुः प्रसह्यैतानविचार्य बलाबलम्
ततस्तान्बध्यमानांस्तु देवैर्दृष्ट्वासुरांस्तदा। देवी क्रुद्धाब्रवीद्देवान्निद्रया मोहयाम्यहम्
संभृत्य सर्वसंभारान्निद्रां सा व्यसृजत्तदा। तस्तंभ देवी च बलाद्योगयुक्ता तपोधना
ततस्तं स्तभितं दृष्ट्वा इन्द्रं देवाश्च मूढवत्। प्राद्रवंत ततो भीता इन्द्रं दृष्ट्वा वशीकृतम्
गतेषु सुरसंघेषु विष्णुरिंद्रमभाषत। विष्णुरुवाच। मां त्वं प्रविश भद्रं ते रक्षिष्ये त्वां सुरोत्तम
एवमुक्तस्ततो विष्णुं प्रविवेश पुरंदरः। विष्णुसंरक्षितं दृष्ट्वा देवी क्रुद्धा वचोऽब्रवीत्
एष त्वां विष्णुना सार्धं दहामि मघवन्बलात्। मिषतां सर्वभूतानां दृश्यतां मे तपोबलम्
तयाभिभूतौ तौ देवाविंद्रविष्णू बभूवतुः। कथं मुच्येय सहितो विष्णुरिंद्रमभाषत
इंद्रोब्रवीज्जहि ह्येनां यावन्नौ न दहेत्प्रभो। विशेषेणाभिभूतोस्मि जहीमां जहि मा चिरम्
ततः समीक्ष्य विष्णुस्तांस्त्रीवधे कृच्छ्रमास्थितः। अभिध्याय ततः शक्रमापन्नं सत्वरं प्रभुः
ततः स त्वरयायुक्तः शीघ्रकारी भयान्वितः। ज्ञात्वा विष्णुस्ततस्तस्याः क्रूरं देव्याश्चिकीर्षितम्
क्रुद्धश्च चक्रमादाय शिरश्चिच्छेद वै भयात्। तं दृष्ट्वा स्त्रीवधं घोरं चुक्रोध भृगुरीश्वरः
ततो हि शप्तो भृगुणा विष्णुर्भार्यावधे कृते। भृगुरुवाच। यत्त्वया जानता धर्ममवध्या स्त्री निषूदिता
तस्मात्त्वं सप्तकृत्वो हि मानुषेषूपयास्यसि। ततस्तेनाभिशापेन नष्टे धर्मे पुनःपुनः
लोकस्य च हितार्थाय जायते मानुषेष्विह। अथ व्याहृत्य विष्णुं स तदादाय शिरः स्वयम्
समानीय ततः कायं पाणौ गृह्येदमब्रवीत्। भृगुरुवाच। एषा त्वं विष्णुना देवि हता संजीवयाम्यहं
यदि कृत्स्नो मया धर्मो ज्ञायते चरितोपि वा। तेन सत्येन जीवस्व यदि सत्यं ब्रवीम्यहम्
ततस्तां प्रोक्ष्य शीताद्भिर्जीवजीवेति सोब्रवीत्। ततोभिव्याहृते तस्मिन्देवी संजीविता तदा२५० 1.13.
ततस्तां सर्वभूतानि दृष्ट्वा सुप्तोत्थितामिव। साधुसाध्विति दृष्ट्वैव वचस्तां सर्वतोब्रुवन्
एवं प्रत्याहृता तेन देवी सा भृगुणा तदा। मिषतां दैवतानां हि तदद्भुतमिवाभवत्
असंभ्रांतेन भृगुणा पत्नी संजीविता पुनः। दृष्ट्वा चेंद्रो नालभत शर्म काव्यभयात्पुनः
प्रजागरे ततश्चेंद्रो जयंतीमिदमब्रवीत्। संधिकामोभ्यधाद्वाक्यं स्वां कन्यां पाकशासनः
इन्द्र उवाच। एष काव्यो ह्यनिंद्राय व्रतं चरति दारुणम्। तेनाहं व्याकुलः पुत्रि कृतो मतिमता दृढम्
तैस्तैर्मनोनुकूलैश्च उपचारैरतंद्रिता। आराधय तथा पुत्रि यथा तुष्येत स द्विजः