जयार्थमेते विज्ञेया असुराणां महौजसः। त्रैलोक्यमिदमव्यग्रं महेंद्रेणानुपाल्यते
असम्पन्नमिदं सर्वं यावद्वर्षायुतं पुनः। पर्यायेणैव सम्प्राप्ते त्रैलोक्यं पाकशासने
ततोऽसुरान्परित्यज्य यज्ञो देवानगच्छत। यज्ञे देवानथ गते दितिजाः काव्यमब्रुवन्
दैत्या ऊचुः-। हृतं मघवता राज्यं त्यक्त्वा यज्ञः सुरान्गतः। स्थातुं न शुक्नुमो ह्यत्र प्रविशामो रसातलम्२०० 1.13.
एवमुक्तोब्रवीदेतान्विषण्णान्सांत्वयन्गिरा। मा भैष्ट धारयिष्यामि तेजसा स्वेन वोऽसुराः
मंत्राश्चौषधयश्चैव धरायां यत्तु वर्तते। मयि तिष्ठति तत्सर्वं पादमात्रं सुरेषु वै
तत्सर्वं च प्रदास्यामि युष्मदर्थे धृतं मया। ततो देवास्तुतान्दृष्ट्वा धृतान्काव्येन धीमता
अमंत्रयंत देवा वै संविग्नास्तज्जिघृक्षया। काव्यो ह्येष इदं सर्वं व्यावर्तयति नो बलात्
साधु गच्छामहे तूर्णं यावन्न च्यावयेत वै। प्रसह्य जित्वा शिष्टांस्तु पातालं प्रापयामहे
ततो देवास्तु संरब्धा दानवानुपसृत्य ह। ततस्ते वध्यमानास्तैः काव्यमेवाभिदुद्रुवुः
ततः काव्यस्तु तान्दृष्ट्वा तूर्णं देवैरभिद्रुतान्। रक्षाकार्येण संहृत्य देवेभ्यस्तान्सुरार्दितान्
काव्यं दृष्ट्वा स्थितं देवा निर्विशंकास्तु ते जहुः। ततः काव्योनुचिंत्याथ ब्रह्मणो वचनं हितम्
तानुवाच ततः काव्यः पूर्ववृत्तमनुस्मरन्। त्रैलोक्यं वो हृतं सर्वं वामनेन त्रिभिः क्रमैः
बलिर्बद्धो हतो जंभो निहतश्च विरोचनः। महासुरा द्वादशसु संग्रामेषु सुरैर्हताः
तैस्तैरुपायैर्भूयिष्ठा निहतास्तु प्रधानतः। केचिच्छिष्टाश्च यूयं वै युद्धं नास्तीति मे मतम्
नीतयो वो विधातव्या उपासे कालपर्ययात्। यास्याम्यहं महादेवं मंत्रार्थं विजयावहम्
अप्रतीपांस्ततो देवान्मंत्रान्प्राप्य महेश्वरात्। योत्स्यामहे पुनर्देवैस्ततः प्राप्स्यथ वै जयम्
ततस्ते कृतसंवादा देवानूचुस्तदासुराः। न्यस्तशस्त्रा वयं सर्वे निःस्सन्नाहा रथैर्विना
वयं तपश्चरिष्यामः संवृता वल्कलैस्तथा। देवास्तेषां वचः श्रुत्वा सत्याभिव्याहृतं ततः
ततोन्यवर्तयन्सर्वे विज्वरा मुदिताश्च ते। न्यस्तशस्त्रेषु दैत्येषु विनिवृत्तास्तदा सुराः
ततस्तानब्रवीत्काव्य उपाध्वं तपसि स्थिताः। निरुत्सिक्तास्तपोयुक्ताः कालं कार्यार्थसाधकम्
पितुराश्रमसंस्था वै मां प्रतीक्षथ दानवाः। तानुद्दिश्यासुरान्काव्यो महादेवं प्रपद्यत
शुक्र उवाच। मंत्रानिच्छाम्यहं देव येन सन्ति बृहस्पतौ। पराभवाय देवानामसुराणां जयाय च
एवमुक्तोब्रवीद्देवो व्रतं त्वं चर भार्गव। पूर्णं वर्षसहस्रं तु कणधूममधः शिराः
यदि पास्यसि भद्रं ते ततो मंत्रानवाप्स्यसि। तथेति समनुज्ञाप्य शुक्रस्तु भृगुनंदनः
पादौ संस्पृश्य देवस्य बाढमित्यब्रवीद्वचः। व्रतं चराम्यहं देव त्वयादिष्टोद्य वै प्रभो
आदिष्टो देवदेवेन कृतवान्भार्गवो मुनिः। तदा तस्मिन्गते शुक्रे असुराणां हिताय वै
मंत्रार्थे तनुते काव्यो ब्रह्मचर्यं महेश्वरात्। तद्बुद्ध्वा नीतिपूर्वं वै राजन्यास्तु तदा सुखं
अस्मिंश्छिद्रे तदामर्षाद्देवास्तानभिदुद्रुवुः। दंशिताः सायुधाः सर्वे बृहस्पतिपुरःसराः
दृष्ट्वा सुरगणा देवान्प्रगृहीतायुधान्पुनः। उत्पेतुस्सहसा सर्वे संत्रस्तास्तान्वचोब्रुवत्