देवगर्भसमो जज्ञे देवक्षत्रस्य नंदनः। मधुर्नाममहातेजा मधोः कुरुवशः स्मृतः
आसीत्कुरुवशात्पुत्रः पुरुहोत्रः प्रतापवान्। अंशुर्जज्ञेथ वैदर्भ्यां द्रवंत्यां पुरुहोत्रतः
वेत्रकी त्वभवद्भार्या अंशोस्तस्यां व्यजायत। सात्वतः सत्वसंपन्नः सात्वतान्कीर्तिवर्द्धनः
इमां विसृष्टिं विज्ञाय ज्यामघस्य महात्मनः। प्रजावानेति सायुज्यं राज्ञः सोमस्य धीमतः
सात्वतान्सत्वसंपन्ना कौसल्या सुषुवे सुतान्। तेषां सर्गाश्च चत्वारो विस्तरेणैव तान्शृणु
भजमानस्य सृंजय्यां भाजनामा सुतोभवत्। सृंजयस्य सुतायां तु भाजकास्तु ततोभवन्
तस्य भाजस्य भार्ये द्वे सुषुवाते सुतान्बहून्। नेमिं चकृकणं चैव वृष्णिं परपुरंजयं
ते भाजकाः स्मृता यस्माद्भजमानाद्वि जज्ञिरे। देवावृधः पृथुर्नाम मधूनां मित्रवर्द्धनः
अपुत्रस्त्वभवद्राजा चचार परमं तपः। पुत्रः सर्वगुणोपेतो मम भूयादिति स्पृहन्
संयोज्य कृष्णमेवाथ पर्णाशाया जलं स्पृशन्। सा तोयस्पर्शनात्तस्य सांनिध्यं निम्नगा ह्यगात्
कल्याणं चरतस्तस्य शुशोच निम्नगाततः। चिंतयाथ परीतात्मा जगामाथ विनिश्चयम्
भूत्वा गच्छाम्यहं नारी यस्यामेवं विधः सुतः। जायेत तस्मादद्याहं भवाम्यस्य सुतप्रदा
अथ भूत्वा कुमारी सा बिभ्रती परमं वपुः। ज्ञापयामास राजानं तामियेष नृपस्ततः
अथसानवमेमासिसुषुवेसरितांवरा। पुत्रं सर्वगुणोपेतं बभ्रुं देवावृधात्परम्
अत्र वंशे पुराणज्ञा ब्रुवंतीति परिश्रुतम्। गुणान्देवावृधस्याथ कीर्त्तयंतो महात्मनः
बभ्रुः श्रेष्ठो मनुष्याणां देवैर्देवावृधः समः। षष्टिः शतं च पुत्राणां सहस्राणि च सप्ततिः
एतेमृतत्वं संप्राप्ता बभ्रोर्देवावृधादपि। यज्ञदानतपोधीमान्ब्रह्मण्यस्सुदृढव्रतः
रूपवांश्च महातेजा भोजोतोमृतकावतीम्। शरकान्तस्य दुहिता सुषुवे चतुरः सुतान्
कुकुरं भजमानं च श्यामं कंबलबर्हिषम्। कुकुरस्यात्मजो वृष्टिर्वृष्टेस्तु तनयो धृतिः
कपोतरोमा तस्यापि तित्तिरिस्तस्य चात्मजः। तस्यासीद्बहुपुत्रस्तु विद्वान्पुत्रो नरिः किल
ख्यायते तस्य नामान्यच्चंदनोदकदुंदुभिः। अस्यासीदभिजित्पुत्रस्ततो जातः पुनर्वसुः
अपुत्रोह्यभिजित्पूर्वमृषिभिः प्रेरितो मुदा। अश्वमेधंतुपुत्रार्थमाजुहावनरोत्तमः
तस्य मध्ये विचरतः सभामध्यात्समुत्थितः। अन्धस्तु विद्वान्धर्मज्ञो यज्ञदाता पुनर्वसुः
तस्यासीत्पुत्रमिथुनं वसोश्चारिजितः किल। आहुकश्चाहुकी चैव ख्याता मतिमतां वर५० 1.13.
इमांश्चोदाहरंत्यत्र श्लोकांश्चातिरसात्मकान्। सोपासंगानुकर्षाणां तनुत्राणां वरूथिनाम्
रथानां मेघघोषाणां सहस्राणि दशैव तु। नासत्यवादिनो भोजा नायज्ञा नासहस्रदाः
नाशुचिर्नाप्यविद्वांसो न भोजादधिकोभवत्। आहुकां तमनुप्राप्त इत्येषोन्वय उच्यते
आहुकश्चाप्यवंतीषु स्वसारं चाहुकीं ददौ। आहुकस्यैव दुहिता पुत्रौ द्वौ समसूयत
देवकं चोग्रसेनं च देवगर्भसमावुभौ। देवकस्य सुताश्चैव जज्ञिरे त्रिदशोपमाः
देववानुपदेवश्च सुदेवो देवरक्षितः। तेषां स्वसारः सप्तैव वसुदेवाय ता ददौ