अथाभवद्भीषण भीम सोम सैन्यद्वयस्याथ महाहवोसौ। अशेषसत्वक्षयकृत्प्रवृद्धस्तीक्ष्णप्रधानो ज्वलनैकरूपः
शस्त्रैरथान्योन्यमशेषसैन्यं द्वयोर्जगामक्षयमुग्रतीक्ष्णैः। पतंति शस्त्राणि तथोज्वलानि स्वर्भूमिपातालमलं दहंति
रुद्रः क्रोधाद्ब्रह्मशिरो मुमोच सोमोपि सोमास्त्रममोघवीर्यं। तयोर्निपातेन समुद्रभूम्योरथांतरिक्षस्य च भीतिरासीत्
तदा सुयुद्धं जगतां क्षयाय प्रवृद्धमालोक्य पितामहोपि। ततः प्रविश्याथ कथंचिदेव निवारयामास सुरैः सहैव
अकारणं किं क्षयकृज्जनानां सोम त्वयापीदमकार्यकार्यं। यस्मात्परस्त्रीहरणाय सोम त्वया कृतं युद्धमतीव भीमम्
पापग्रहस्त्वं भविता जनेषु पापोस्यलं वह्निमुखाशिनां त्वं। भार्यामिमामर्पय वाक्पतेस्त्वं प्रमाणयन्नेव मदीय वाचम्
तथेति चोवाच हिमांशुमाली युद्धादपाक्रामदतः प्रशांतः। बृहस्पतिस्तामथ गृह्य तारां हृष्टो जगाम स्वगृहं च रुद्रः
पुलस्त्य उवाच। ततः संवत्सरस्यांते द्वादशादित्यसन्निभः। दिव्यपीताम्बरधरो दिव्याभरणभूषितः
तारोदरविनिष्क्रान्तः कुमारस्सूर्यसन्निभः। सर्वार्थशास्त्रविद्विद्वान्हस्तिशास्त्रप्रवर्त्तकः
नामयद्राजपुत्रोयं विश्रुतो राजवैद्यकः। राज्ञः सोमस्य पुत्रत्वाद्राजपुत्रो बुधः स्मृतः
जनानां तु स तेजांसि सर्वाण्येवाक्षिपद्बली। ब्रह्माद्यास्तत्र चाजग्मुर्देवा देवर्षिभिः सह
बृहस्पतिगृहे सर्वे जातकर्मोत्सवे तदा। पप्रच्छुस्ते सुरास्तारां केन जातः कुमारकः
ततः सा लज्जिता तेषां न किंचिदवदत्तदा। पुनः पुनस्तदा पृष्टा लज्जयंती वरांगना
सोमस्येति चिरादाह ततो गृह्णाद्विधुः सुतं। बुध इत्यकरोन्नाम प्रादाद्राज्यं च भूतले
अभिषेकं ततः कृत्वा प्रदानमकरोद्विभुः। ग्रहमध्यं प्रदायाथ ब्रह्मा ब्रह्मर्षिभिर्युतः५० 1.12.
पश्यतां सर्वभूतानां तत्रैवांतरधीयत। इलोदरे च धर्मिष्ठं बुधः पुत्रमजीजनत्
अश्वमेधशतंसाग्रमकरोद्यस्स्वतेजसा। पुरूरवा इति ख्यातः सर्वलोकनमस्कृतः
हिमवच्छिखरे रम्ये समाराध्य पितामहं। लोकैश्वर्यमगाद्राजन्सप्तद्वीपपतिस्तदा
केशिप्रभृतयो दैत्यास्तद्भृत्यत्वं समागताः। उर्वशी यस्य पत्नीत्वमगमद्रूपमोहिता
सप्तद्वीपावसुमती सशैलवनकानना। धर्मेण पालिता तेन सर्वलोकहितैषिणा
चामरग्रहणाकीर्तिः स्वयं चैवांगवाहिका। ब्रह्मप्रसादाद्देवेंद्रो ददावर्द्धासनं तदा
धर्मार्थकामान्धर्मेण समवेतोभ्यपालयत्। धर्मार्थकामास्तं द्रष्टुमाजग्मुः कौतुकान्विताः
जिज्ञासवस्तच्चरितं कथं पश्यति नः समम्। भक्त्या चक्रे ततस्तेषामर्घ्यपाद्यादिकं ततः
आसनत्रयमानीय दिव्यं कनकभूषणम्। निवेश्याथाकरोत्पूजामीषद्धर्मेधिकां पुनः
जग्मतुस्तौ च कामार्थावतिकोपं नृपं प्रति। अर्थः शापमदात्तस्मै लोभात्त्वं नाशमेष्यसि
कामोप्याह तवोन्मादो भविता गंधमादने। कुमारवनमाश्रित्य वियोगाच्चोर्वशीभवात्
धर्मोप्याह चिरायुस्त्वं धार्मिकश्च भविष्यसि। संततिस्तव राजेंद्र यावदाचंद्रतारकम्
शतशो वृद्धिमायाति न नाशं भुवि यास्यति। षष्टिं वर्षाणि चोन्माद ऊर्वशीकामसंभवः
अचिरादेव भार्यापि वशमेष्यति चाप्सराः। इत्युक्त्वांतर्दधुः सर्वे राजा राज्यं तदान्वभूत्
अहन्यहनि देवेंद्रं द्रष्टुं याति पुरूरवाः। कदाचिदारुह्य रथं दक्षिणांबरचारिणा