पुत्रार्थी देवदेवेशं पद्मयोनिं पितामहम्। आराधयामास विभुं तीव्रव्रतपरायणः
ततः कालेन महता तुष्टस्तस्य पितामहः। वरं वरय भद्रं ते हृदयेभीप्सितं नृप
अणुह उवाच। पुत्रं मे देहि देवेश महाबलपराक्रमम्। पारगं सर्वविद्यानां धार्मिकं योगिनां वरम्१०० 1.10.
सर्वसत्वरुतज्ञं मे देहि योगिनमात्मजम्। एवमस्त्विति विश्वात्मा तमाह परमेश्वरः
पश्यतां सर्वभूतानां तत्रैवांतरधीयत। ततः स तस्य पुत्रोभूद्ब्रह्मदत्तः प्रतापवान्
सर्वसत्वानुकंपी च सर्वसत्वबलाधिकः। सर्वसत्वरुतज्ञश्च सर्वसत्वेश्वरेश्वरः
अथ सत्वेन योगात्मा स पिपीलकमागतः। यत्र तत्कीटमिथुनं रममाणमवस्थितम्
ततः सा सन्नतिर्दृष्ट्वा प्रहसंतं सुविस्मितं। किमप्याशंकमाना सा तमपृच्छन्नरेश्वरम्
सन्नतिरुवाच। अकस्मादतिहासोयं किमर्थमभवन्नृप। हास्यहेतुं न जानामि यदकाले कृतं त्वया
अवदद्राजपुत्रोसौ तं पिपीलिकभाषितम्। रागवद्विरसोत्पन्नमेतद्धास्यं वरानने
न चान्यत्कारणं किंचिद्धास्यहेतुः शुचिस्मिते। न सामन्यततं देवी प्राहालीकमिदं तव
अहमेवेह हसिता न जीविष्ये त्वयाधुना। कथं पिपीलिकालापं मर्त्यो वेत्ति सुरादृते
तस्मात्त्वयाहमेवाद्य हसिता किमतः परम्। ततो निरुत्तरो राजा जिज्ञासुस्तद्वचो हरेः
आस्थाय नियमं तस्थौ सप्तरात्रमकल्मषः। स्वप्नान्ते प्राह तं ब्रह्मा प्रभाते पर्यटन्पुरम्
वृद्धद्विजोत्तमाद्वाक्यं सर्वं ज्ञास्यति ते प्रिया। इत्युक्त्वांतर्दधे ब्रह्मा प्रभाते च नृपः पुरात्
निर्गच्छन्मन्त्रिसहितः सभार्यो वृद्धमग्रतः। गदंतं विप्रमायांतं वृद्धं च स ददर्श ह
ब्राह्मण उवाच। ये विप्रमुख्याः कुरुजांगलेषु दाशास्तथा दाशपुरे मृगाश्च। कालंजरे सप्त च चक्रवाका ये मानसे तेत्र वसंति सिद्धाः
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य स पपात शुचान्वितः। जातिस्मरत्वमगमत्तौ च मंत्रिवरात्मजौ
कामशास्त्रप्रणेता तु बाभ्रव्यः स तु बालकः। पंचाल इति लोकेषु विश्रुतः सर्वशास्त्रवित्
पुंडरीकोपि धर्मात्मा वेदशास्त्रप्रवर्तकः। भूत्वा जातिस्मरौ शोकात्पतितावग्रतस्तथा
हा वयं कर्मविभ्रष्टाः कामतः कर्मबंधनात्। एवं विलप्य बहुशस्त्रयस्ते योगपारगाः
विस्मयाच्छ्राद्धमाहाम्यमभिनंद्य पुनः पुनः। स तु तस्मै धनं दत्त्वा प्रभूतग्रामसंयुतम्
विसृज्य ब्राह्मणं तं च वृद्धं धनमदान्वितम्। आत्मीयं नृपतिः पुत्रं नृपलक्षणसंयुतम्
विष्वक्सेनाभिधानं च राजाराज्येभ्यषेचयत्। मानसे सलिले सर्वे ततस्ते योगिनां वराः
ब्रह्मदत्तादयस्तस्मिन्पितृभक्ता विमत्सराः। सन्नतिश्चाभवद्धृष्टा मयैव तव दर्शितम्
राजन्योगफलं सर्वं यदेतदभिलक्ष्यते। तथेति प्राह राजापि पुरस्तादभिनंदयन्
त्वत्प्रसादादिदं सर्वं मयैवं प्राप्यते फलम्
ततस्ते योगमास्थाय सर्व एव वनौकसः। ब्रह्मरंध्रेण परमं पदमापुस्तपोबलात्
एवमायुर्धनं विद्यां स्वर्गमोक्षसुखानि च। प्रयच्छंति सुतं राज्यं नृणां तुष्टाः पितामहाः
इदं च पितृमाहात्म्यं ब्रह्मदत्तस्य वै नृप। द्विजेभ्यः श्रावयेद्विद्वान्शृणोति पठतेपि वा। कल्पकोटिशतं साग्रं ब्रह्मलोके महीयते