हैमं च वरुणं कुर्यान्नदीरूपेण नारद । मंडलं वारुणं चैव सर्वतोभद्रमेव च
कुंभं तत्र प्रतिष्ठाप्य सोपहारं प्रतिष्ठितम् । संपूज्य विधिवद्भक्त्या ततो विप्राय दापयेत्
ब्राह्मणान्भोजयेच्छक्त्या यथावित्तानुसारतः । गुरवेर्चितशीलाय सर्वशास्त्ररताय च
एवं कृते तदा विद्वन्परिपूर्णं व्रतं भवेत् । सौभाग्यसुखसंपत्तिः संततिश्चाक्षया भवेत्
न दुर्गतिमवाप्नोति चिरं स्वर्गे महीयते । देवपत्नीभिराचीर्णमृषिपत्नीभिरेव च
नागसिद्धांगनाभिश्च व्रतमेतत्पुरा कृतम् । नदीत्रिरात्रमतुलं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि । सौभाग्यं संततिं चैव निश्चयं प्राप्नुते सदा
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे उमापतिनारदसंवादे नदीत्रिरात्रव्रतं नाम सप्ततितमोऽध्यायः
ऋषय ऊचुः - सूत जीव चिरं साधो त्वयातिकरुणात्मना । संवादो ह्यद्भुतः प्रोक्तो यश्चासीन्नारदेशयोः
भगवन्नाममहिमा नारदेन महात्मना । कीदृक्श्रुतः समाख्याहि श्रद्धया शृण्वतां गुरो
सूत उवाच- शृणुध्वं मुनयः सर्वे पुरावृत्तं वदाम्यहम् । यस्मिञ्छ्रुते द्विजश्रेष्ठाः कृष्णे भक्तिर्विवर्द्धते
एकदा नारदो द्रष्टुं पितरं सुसमाहितः । जगाम मेरुशिखरं सिद्धचारणसेवितम्
तत्र देवं समासीनं ब्रह्माणं जगतां पतिम् । नमस्कृत्याब्रवीद्विप्रा नारदो मुनिसत्तमः
नारद उवाच- नाम्नोऽस्य यावतीशक्तिर्वद विश्वेश्वर प्रभो । कीदृक्तु नाममहिमा अव्ययस्य महात्मनः
योऽयं विश्वेश्वरः साक्षादयं नारायणो हरिः । परमात्मा हृषीकेशः सर्वजीवेषु संगतः
मायाविमोहिताः सर्वे भगवंतमधोक्षजम् । नैव जानंत्यसारेऽस्मिन्नरा मूढाः कलौ युगे
ब्रह्मोवाच- अस्मिन्कलौ विशेषेण नामोच्चारणपूर्वकम् । भक्तिः कार्या यथा वत्स तथा त्वं श्रोतुमर्हसि
दृष्टं परेषां पापानामनुक्तानां विशोधनम् । विष्णोर्जिष्णोः प्रयत्नेन स्मरणं पापनाशनम्
मिथ्या ज्ञात्वा ततः सर्वं हरेर्नामपठन्जपन् । सर्वपापविनिर्मुक्तो याति विष्णोः परंपदम्
ये वदंति नरा नित्यं हरिरित्यक्षरद्वयम् । तस्योच्चारणमात्रेण विमुक्तास्ते न संशयः
प्रायश्चित्तानि सर्वाणि कृष्णानुस्मरणं परम् । प्रातर्निशि तथा सायं मध्याह्नादिषु संस्मरन्
नारायणमवाप्नोति सद्यः पापक्षयं नरः । विष्णुसंस्मरता देव समस्तक्लेशसंक्षये
मुक्तिं प्रयाति स्वर्गाप्तिस्तस्य विष्णोस्तु कीर्त्तनात् । वासुदेवे मनो यस्य जपहोमार्चनादिषु
तदक्षयं विजानीयाद्यावदिंद्राश्चतुर्दश । क्व नाकपृष्ठगमनं पुनरावृत्तिलक्षणम्
क्व जपो वासुदेवस्य मुक्तिबीजमनुत्तमम् । तन्मुखं परमं तीर्थं यत्रावर्त्तं वितन्वती
नमो नारायणायेति भाति प्राची सरस्वती । तस्मादहर्निशं विष्णुस्मरणात्पुरुषोत्तमः
न याति नरकं पुत्र संक्षीणकलिकल्मषः । सत्यं सत्यं पुनः सत्यं भाषितं मम सुव्रत
नामोच्चारणमात्रेण महापापात्प्रमुच्यते । रामरामेति रामेति रामेति च पुनर्जपन्
स चांडालोऽपि पूतात्मा जायते नात्र संशयः । कुरुक्षेत्रं तथा काशी गया वै द्वारिका तथा
सर्वं तीर्थं कृतं तेन नामोच्चारणमात्रतः । कृष्णकृष्णेति कृष्णेति इति वायो जपन्पठन्
इहलोकं परित्यज्य मोदते विष्णुसंनिधौ । नृसिंहेति मुदा विप्र सततं प्रजपन्पठन्