भूतप्रेतजरूपेण ते जाता ह्यत्र मानवाः । देशे मरुस्थले त्वस्मिन्ममैते मित्रतां गताः
अक्षयो भगवान्विष्णुः परमात्मा सनातनः । दीयते यत्समुद्दिश्य ह्यक्षयं तत्प्रकीर्तनम्
अक्षयेनापि चान्नेन तृप्ता एते पुनः पुनः । प्रेतत्वभावं दौर्बल्यं न विमुंचति कर्हिचित्
पूजयित्वाहमन्नैस्त्वामतिथिं समुपस्थितम् । प्रेतभावाद्विनिर्मुक्तो यास्यामि परमां गतिम्
मया विहीनाः किंत्वेते वनेऽस्मिन्भृशदारुणे । पीडामनुभविष्यंति दारुणां कर्मयोनिजाम्
एतेषां तु महाभाग ममानुग्रहकाम्यया । प्रत्येकं नामगोत्राणि गृह्णीष्व लिखितानि च
अस्ति कक्षागता चैव तव संपुटिका शुभा । हिमवंतमथासाद्य तत्र त्वं लप्स्यसे निधिम्
गयाशीर्षं ततो गत्वा श्राद्धं कुरु महामते । इत्याज्ञाप्य स वै प्रेतो वणिजं च यथासुखम्
विसर्जयामास तदा स वै प्रायात्समुत्सुकः । समासाद्य गृहं तत्र पश्चात्प्रायाद्धिमालयम्
ततो दृष्टं निधिं तत्र गृहीत्वा स समागतः । षष्ठांशं प्रतिगृह्याथ गयाशीर्षं ततोऽभ्यगात्
तत्र गत्वा गयायां स श्राद्धं कृत्वा महामतिः । प्रेतानां तु यथोद्दिष्टं श्राद्धं सम्यग्विधानतः
प्रत्येकं नामगोत्राणि गृहीत्वा पिंडमुत्सृजत् । यस्य यस्य भवेच्छ्राद्धं स करोति दिने वणिक्
स स तस्य तदा स्वप्ने दर्शयत्यात्मनस्तनुम् । ब्रवीति च महाभाग प्रसादाद्भवतोऽनघ
प्रेतभावं मया त्यक्तं प्राप्तोऽस्मि परमां गतिम् । एवं कृत्वा विधानेन गयाशीर्षं महामनाः
पश्चाज्जगाम स्वगृहं विष्णुं ध्यायन्पुनः पुनः । मासि भाद्रपदे प्राप्ते शुक्लपक्षे तथा सुधीः
श्रवणद्वादशीयोगे संगमे सरितां पुनः । जगाम स महाबुद्धिः सर्वोपस्करसंयुतः
संगमे सरितां स्नात्वा द्वादशीं तामुपोषितः । तत्र स्नात्वापि दत्त्वा तु पूजयित्वा जनार्दनम्
अनंतरं ब्राह्मणस्य ह्युपहारांस्तदा ददौ । शास्त्रोक्तेनापि विधिना ह्येकचित्तरतोऽपि सः
निवर्त्तयामास तदा वणिजो बुद्धिमान्स वै । वर्षेवर्षे तु संप्राप्ते मासि भाद्रपदे तथा
श्रवणद्वादशीयोगे संगमे सरितां पुनः । एवं वै कृतवान्सर्वं विष्णुमुद्दिश्य सत्वरम्
कालेन चातिमहता पंचत्वं समुपागतः । अवाप परमं स्थानं दुर्लभं सर्वमानवैः
क्रीडतेऽद्यापि वैकुंठे विष्णुदूतैः स सेवितः । एवं कुरु त्वं भो ब्रह्मन्श्रवणद्वादशीव्रतम्
सर्वसौभाग्यदं चैव इह लोके परत्र च । सुबुद्धिजननं चैव सर्वपापहरं परम्
श्रवणद्वादशीयोगे यः कुर्याद्व्रतमीदृशम् । व्रतस्यास्य प्रभावेन विष्णुलोकं च गच्छति
नारद उवाच- देवदेव जगन्नाथ भुक्तिमुक्तिप्रदायक । कथयस्व सुरश्रेष्ठ येन दुःखं न पश्यति
महेश उवाच- शृणु वाडव वक्ष्यामि त्रिरात्रं सरितः शुभम् । येन चीर्णेन नरको मानवानां न जायते
आयुरारोग्यमतुलं सौभाग्यं सुखसंपदम् । संतानं चाक्षयं प्राप्य स्वर्गलोके महीयते
आषाढमासि संप्राप्ते नदीपूरेण संयुता । सततं तोयसंस्थाने पुराणे सा च विश्रुता
वर्षर्तौ घनसंपूर्णे कर्तव्या सा व्रतेन वा । तोयोघैः परिपूर्णा सा सकलैः स्यान्नदी यदा
व्रतं त्रिरात्रमुद्दिश्य तदा कार्यं प्रयत्नतः । कृतं प्रतिपदा छंदः दर्शनं तु दिनत्रयम्