शिवपूजनवेलायां कुबेराय समर्पये । एकस्मिन्दिवसे चैव कालश्चाविदितो मया
पत्नीसौख्यप्रसक्तेन शोकव्याकुलचेतसा । ततः क्रुद्धेन शप्तोऽस्मि राजराजेन वै मुने
कुष्ठाभिभूतः संजातो वियुक्तः कांतया तया । अधुना तव सान्निध्यं प्राप्तोऽस्मि शुभकर्मणा
सतां स्वभावतश्चित्तं परोपकरणे क्षमम् । इति ज्ञात्वा मुनिश्रेष्ठ मां प्रशाधि कृतागसम्
मार्कंडेय उवाच- त्वया सत्यमिह प्रोक्तं नासत्यं भाषितं यतः । अतो व्रतोपदेशं ते कथयामि शुभप्रदम्
आषाढे कृष्णपक्षे तु योगिनीव्रतमाचर । अस्य व्रतस्य पुण्येन कुष्ठं यास्यति वै ध्रुवम्
इति वाक्यमृषेः श्रुत्वा दंडवत्पतितो भुवि । उत्थापितः स मुनिना बभूवातीव हर्षितः
मार्कंडेयोपदेशेन व्रतं तेन कृतं यथा । अष्टादशेव कुष्ठानि गतानि तस्य सर्वशः
मुनेर्वाचा ततः सम्यग्व्रते चीर्णेऽभवत्सुखी । ईदृग्विधं नृपश्रेष्ठ कथितं योगिनीव्रतम्
अष्टाशीतिसहस्राणि द्विजान्भोजयते तु यः । तत्समं फलमाप्नोति योगिनीव्रतकृन्नरः
महापापप्रशमनं महापुण्यफलप्रदम् । पठनाच्छ्रवणान्मर्त्यः सर्वपापैः प्रमुच्यते
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे उमापतिनारदसंवादे आषाढकृष्णयोगिन्येकादशीमाहात्म्यंनाम द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः
युधिष्ठिर उवाच- आषाढस्य सिते पक्षे का च एकादशी भवेत् । किं नाम को विधिस्तस्या एतद्विस्तरतो वद
श्रीकृष्ण उवाच- कथयामि महापुण्यां स्वर्गमोक्षप्रदायिनीम् । शयनीं नामनामेति सर्वपापहरां पराम्
यस्याः श्रवणमात्रेण वाजपेयफलं लभेत् । सत्यं सत्यं मया प्रोक्तं नातः परतरं नृणाम्
पापिनां पापनाशाय सृष्टा धात्रा महोत्तमा । अतः परा न राजेंद्र वर्त्तते मोक्षदायिनी
एतस्मात्कारणाद्राजन्श्रूयतां गतिरुत्तमा । भवेन्नराणां श्रोतॄणां कथायाः श्रवणादपि
ते सदा वैष्णवा राजन्मम भक्तिपरायणाः । आषाढे वामनश्चैव पूज्यते परमेश्वरः
वामनः पूजितो येन कमलैः कमलेक्षणः । आषाढस्य सिते पक्षे कामिकाया दिने तथा
तेनार्चितं जगत्सर्वं त्रयो देवाः सनातनाः । कृता चैकादशी येन हरिवासरमुत्तमम्
युधिष्ठिर उवाच- संशयोऽस्ति महान्मेऽत्र श्रूयतां पुरुषोत्तम । कथं सुप्तोऽसि देवेश कथं च बलिमाश्रितः
कथं च भूमौ संवेशः किं कुर्वंति जनाः परे । एतद्वद महाप्राज्ञ संशयोऽस्ति महान्मम
श्रीकृष्ण उवाच - श्रूयतां राजशार्दूल कथां पापहरां पराम् । यस्याः श्रवणमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्
बलिनामा पूर्वमासीद्दैत्यस्त्रेतायुगे नृप । पूजयंश्चैव मां नित्यं मद्भक्तो मत्परायणः
यज्ञैस्तु विधिवद्दैत्यो यजते मां सनातनम् । भक्त्या च परया राजन्यज्ञकृद्व्रतकृत्तथा
परं विचार्य बहुधा मघोना चैव सूक्तिभिः । गुरुणा दैवतैः सार्द्धं बहुधा पूजितोऽप्यहम्
ततो वामनरूपेण अवतारे च पंचमे । अत्युग्ररूपेण तदा सर्वब्रह्मांडरूपिणा
वाक्छलेन जिता दैत्याः सत्यमाश्रित्य संस्थितः । शुक्रस्तं वारयामास यन्नारायण इत्ययम्
याचिता वसुधा राजन्सार्द्धत्रयपदी मया । संकल्पोदकमात्रे तु करे तेनैव चार्पिते
रूपमीदृग्विधं राजंस्तदा शृणु मया कृतम् । भूर्लोके चरणौ न्यस्य भुवर्लोके तु जानुनी