ज्ञातिधर्म इति ख्यातो वल्लभो द्वापरे युगे । बभूव सर्वधर्मज्ञस्तस्य श्रीवल्लभाह्वया
तेन सर्वाणि कर्माणि कृतानि ज्ञातिसेविना । सौराष्ट्रे वसतिं चक्रे तया सह सभार्यया
तत्र दुर्ग्रहसंचाराद्द्वादशाब्दं च वासवः । न ववर्षांबु तेनासीद्दुर्भिक्षं सुमहद्द्विजौ
तस्मिन्महति दुर्भिक्षे लोकास्तद्देशवासिनः । बभूवुर्दुःखिताः सर्वे मर्यादामपि तत्यजुः ५० 7.25.
ज्ञानभद्रो महायोगी युगे द्वापर संज्ञके । दुर्भिक्षहृतसंपत्तिर्बभूवात्यन्तदुःखितः
क्षुधाकुलान्सुतान्दृष्ट्वा दारांश्च द्विजसंमतौ । फलमूलादनार्थाय जगामोत्पत्यकां गिरेः
गिरेरुपत्यकाप्रांते चिरायुः स बुभुक्षितः । कूष्माण्डफलमेकं च लेभे ब्राह्मणसत्तमौ
समादाय फलं तच्च हर्षितोऽसौ निजालयम् । जवैर्जगाम विप्रेन्द्रो ज्ञानभद्रो महायशाः
एतस्मिन्नन्तरे विप्र मेघैर्न्नीलपदैरिव । आवृते गगने वृष्टिर्महासारैर्बभूव ह
स मुनिश्च तया वृष्ट्या प्लाविताखिलविग्रह । वनाद्वनचरः कश्चिच्छीतार्तश्चाययौ गृहम्
दृष्ट्वातिथिं तु शीतार्तं ववंदे शिरसा ततः । ददौ तृणासनं भक्त्या तस्मै पाद्यादिकं ततः
ततो मधुरया वाचा तेनैवातिथिना सह । तस्थौ स्वस्थेन मनसा प्रज्ञालापं प्रकुर्वता
गृहिण्या सह गोपेन स्वामिसेवा सुदक्षया । ततः कूष्माण्डकं नव्यं पक्वमत्यंत यत्नतः
संप्राप्य हर्षिता साध्वी ददौ भागं विधाय सा । अथासौ दुर्बलो गोपो दिनविंशमुपोषणात्
आतिथेयो महाभागं ददौ चातिथये मुदा । ततस्तद्गृहिणी साध्वी स्वामिभक्तिपरायणा
ददौ सा पतितं भागं तस्मै चातिथये मुदा । अथातिथेस्तयोस्तत्र दंपत्योः सुमहात्मनोः
अभूद्भागद्वयं भुक्त्वा सुप्रीतो द्विजसत्तम । विष्णुवत्पूजितस्ताभ्यां सोऽतिथिर्दृढभक्तितः
विश्रामं रात्रौ तत्रैव प्रातः स्नात्वा चिरं ययौ । गतैवमुपवासेन दिनानामेकविंशतिः
दंपती तौ महात्मानौ पंचतां ययतुस्ततः । तेन पुण्यप्रभावेण दंपती तौ महाशयौ
प्रापतुर्विष्णुसायुज्यं दुर्ल्लभं योगिनामपि । तयोः पुण्यप्रभावेण विहितातिथिपूजया
तस्मिन्राज्ये तु दुर्भिक्षं विनष्टमभवत्ततः । अत्यंतसुखिनोलोकाः शोकव्याधिविवर्जिताः
धनधान्यादिसम्पन्ना बभूवुर्धर्मतत्पराः । विनष्टा दस्यवस्तत्र नृपोऽभूल्लोकपालकः
निजाचाररतालोका जलदाः कामवर्षिणः । पूर्वजाः कोटिपुरुषास्तथैवापरजास्तयोः
तेनैव कर्मणा मुक्तिं जग्मुः पापविवर्जिताः । निर्दोषा धनसंपन्नाः सर्वलोकैकपूजिताः
शोकव्याधिविहीना च ववृधे संततिस्तयोः । लोमश उवाच- आगंतुपूजामाहात्म्यं सेतिहासं मयोदितम्
युवयोः प्रीतयोर्विप्रौ किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ । व्यास उवाच- इति ब्रुवति वै तस्मिँल्लोमशे तपसां धने
कालग्रस्तः कृष्णआखुस्तत्रोत्तस्थौ बिलान्निजात् । तमुत्थितं बिलात्कृष्णमूषकं क्रोधविह्वलः
पवित्रस्तत्र चोत्तस्थौ वदन्निति मुहुर्मुहुः । अयं पापाशयो दुष्टो मूषको निशि चाश्रमम्
खनते तीक्ष्णदंतौघैर्गृहद्रव्यं च कृंतति । सर्वेषामेव वर्णानां कृपा श्रेष्ठा प्रकीर्तिता
सा च सर्वेषु कर्तव्या न च दुष्टेषु जंतुषु । इत्युक्त्वासौ मूषिकं तं द्विजश्रेष्ठ कृतैनसम्