कृतं राज्यं तु तेनैवं वर्षाणि दशपंच च । मनोदास्तस्यपुत्रास्तु दाराः कृष्णप्रसादतः
आशु राज्यं परित्यज्य पुत्रे चैव समर्प्य च । गतः कृष्णस्य सांनिध्यं यत्र गत्वा न शोचति
एवं यः कुरुते राजन्सफलाव्रतमुत्तमम् । इहलोके सुखं प्राप्य मृतो मोक्षमवाप्नुयात्
धन्यास्ते मानवा लोके सफलायां च ये रताः । तेषां च सफलं जन्म नात्र कार्या विचारणा
पठनाच्छ्रवणाच्चैव करणाच्च विशांपते । राजसूयस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः
युधिष्ठिर उवाच- कथिता वै त्वया कृष्ण सफलैकादशी शुभा । कथयस्व प्रसादेन शुक्लपक्षस्य या भवेत्
किन्नाम को विधिस्तस्याः को देवस्तत्र पूज्यते । कस्मै तुष्टो हृषीकेशस्त्वमेव पुरुषोत्तमः
श्रीकृष्ण उवाच-। शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि शुक्ला पौषस्य या भवेत् । कथयामि महाराज लोकानां हितकाम्यया
पूर्वेण विधिना राजन्कर्त्तव्यैषा प्रयत्नतः । पुत्रदा नाम नाम्ना सा सर्वपापहरा परा
नारायणोऽधिदेवोऽस्या कामदः सिद्धिदायकः । नातः परतरा काचित्त्रैलोक्ये सचराचरे
विद्यावंतं यशस्वंतं करोति च नरं हरिः । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि कथां पापहरां पराम्
भद्रावत्यां पुरा ह्यासीत्पुर्यां राजा सुकेतुमान् । तस्य राज्ञस्तथाराज्ञी चंपका नाम वर्त्तते
पुत्रहीनेन राज्ञा च काले नीतो मनोरथैः । नैवात्मजं नृपो लेभे वंशकर्त्तारमेव च
तेनैव राज्ञा धर्मेण चिंतितं बहुकालतः । किं करोमि क्व गच्छामि सुतप्राप्तिः कथं भवेत्
न राष्ट्रे न पुरे सौख्यं लेभे राजा सुकेतुमान् । साध्व्य स्वकांतया सार्द्धं प्रत्यहं दुःखितोऽभवत्
तावुभौ दंपती नित्यं चिंताशोकपरायणौ । पितरोऽस्य जलं दत्तं कवोष्णमुपभुंजते
राज्ञः पश्चान्न पश्यामो योऽस्मान्संतर्पयिष्यति । इत्येवं संस्मरंतोऽस्य दुःखिताः पितरोऽभवन्
न बांधवा न मित्राणि नामात्याः सुहृदस्तथा । रोचयंत्यस्य भूपस्य न गजाश्वाः पदातयः
नैराश्यं भूपतेस्तस्य नित्यं मनसि वर्त्तते । नरस्य पुत्रहीनस्य नास्ति वै जन्मनः फलम्
अपुत्रस्य गृहं शून्यं हृदयं दुःखितं सदा । पितृदेवमनुष्याणां नानृणत्वं सुतं विना
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सुतमुत्पादयेन्नरः । इह लोके यशस्तेषां परलोके शुभा गतिः
येषां तु पुण्यकर्तॄणां पुत्रजन्मगृहे भवेत् । आयुरारोग्यसंपत्तिस्तेषां गेहे प्रवर्तते
पुत्रजन्म गृहे येषां लोकानां पुण्यकारिणाम् । पुण्यं विना न च प्राप्तिर्विष्णुभक्तिं विना नृप
पुत्राश्च संपदो वापि निश्चयादिति मे मतिः । एवं विचिंत्यमानोऽसौ न शर्म लभते नृपः
प्रत्यूषे चिंतयद्राजा निशीथे चिंतयत्ततः । स्वयमात्मविनाशं च चिंतयामास केतुमान्
आत्मघाते दुर्गतिं च चिंतयित्वा तदा नृपः । दृष्ट्वात्मदेहं पतितमपुत्रत्वं तथैव च
पुनर्विचार्यात्मबुद्ध्या आत्मनो हितकारणम् । अश्वारूढस्ततो राजा जगाम गहनं वनम्
पुरोहितादयः सर्वे न जानंति गतं नृपम् । गंभीरे विपिने राजा मृगपक्षिनिषेविते
विचचार तदा राजा वनवृक्षान्विलोकयन् । वटानश्वत्थबिल्वांश्च खर्जूरान्पनसांस्तथा
बकुलान्सप्तपर्णांश्च तिंदुकांस्तिलकानपि । शालांस्तालांस्तमालांश्च ददर्श सरलान्नृपः