धात्र्या तुलस्या हीनं च निलयं यस्य भूसुर । अलक्ष्मीः पातकं सर्वं कलिश्च तेन तोषितः
स्थाने तस्मिन्द्विजश्रेष्ठ न धात्री तुलसी न च । श्मशानतुल्यं स्थानं तद्विज्ञेयं तत्वदर्शिभिः
धात्री च तुलसी यत्र तिष्ठेत्तत्राखिलाः सुराः । न धात्री तुलसी पत्रं तत्रैवाखिलपातकम्
धात्रीफलस्रजं यस्तु पापहर्त्रीं वहेद्बुधः । तस्याश्रित्य तनुं विष्णुः सदा तिष्ठेच्छ्रिया सह
धात्रीकाष्ठस्य मालां च यो वहेन्मतिमान्नरः । तस्य देहं समाश्रित्य तिष्ठंति सर्वदेवताः
धात्रीफलस्रजं गृह्णन्यत्कर्म कुरुते नरः । तत्सर्वमक्षयं प्रोक्तं शुभं वा यदि वाशुभम्
यस्तु धात्रीफलं भुंक्ते मानवोऽखिलतत्ववित् । तद्देहाभ्यंतरस्थायि सर्वं पापं विनश्यति
धात्रीफलमयीं मालां यो वहेद्दिवजसत्तम । ब्रवीमि शृणु माहात्म्यं सर्वपापहरं परम्
श्मशानेऽपि यदा मृत्युस्तस्य स्याद्दैवयोगतः । गङ्गामरणजं पुण्यं संप्राप्नोति न संशयः
तं दृष्ट्वा पापिनः सर्वे पापजालैः सुदारुणैः । सद्य एव प्रमुच्यंते जन्मकोटिशतैरपि
नित्यं गृह्णाति विप्रेंद्र यो धात्रीफलकर्द्दमम् । दिने दिने लभेत्पुण्यं संप्राप्नोति न संशयः
धात्रीतरुं च यो हंति सर्वदेवगणाश्रयम् । स ददाति हरेरंगे घातं नास्त्यत्र संशयः
सर्वदेवमयी धात्री विशेषात्केशवप्रिया । सम्यग्वक्तुं गुणं तस्या ब्रह्मणापि न शक्यते
धात्र्यास्तुलस्या विदधाति भक्तिं यो मानवो ज्ञातसमस्ततत्वः । भुक्त्वा च भोगान्सकलां स्ततोंऽते स मुक्तिमाप्नोति हरेः प्रसादात्
जैमिनिरुवाच- भूय एव महाभाग तुलस्याः पापनाशनम् । अतिथेः पूजनस्यापि माहात्म्यं ब्रूहि विस्तरात्
सूत उवाच- ततो व्यासो महातेजास्तुलस्या द्विजसत्तम । माहात्म्यं वक्तुमारेभे शृण्वतां पापनाशनम्
व्यास उवाच- इयं साक्षान्महालक्ष्मीस्तुलसी भगवत्प्रिया । तस्मादिमां न पश्यंति वृक्षज्ञानेन जैमिने
सदैव तुलसीं मर्त्यो यथैव भुवि सेवते । तथैव सेन्द्रा विबुधाः सेवंते तं सुरालये
परब्रह्मस्वरूपेयं तुलसी यत्र तिष्ठति । तत्रैव कुशलं सर्वं सुदृढं प्रोच्यते मया
प्राप्नोति मृत्युकाले यस्तोयं पातकवानपि । तुलसीपत्रगलितं स याति हरिसन्निधिम्
तुलसीमृत्तिकापुण्ड्रं यो मृत्युसमये वहेत् । स मुक्तः सकलैः पापैः पुरं गच्छति चक्रिणः
यस्य स्यात्तुलसीपत्रं मुखे शिरसि कर्णयोः । मृत्युकाले द्विजश्रेष्ठ तस्य स्वामी न भास्करिः
पवित्रनामा सुमतिर्बभूव परमार्थवित् । बभूव ब्राह्मणी तस्य बहुला नाम धारिणी
सद्वंशप्रभवा साध्वी पतिसेवापरायणा । अनपत्यपतिर्नाम तत्रैकोस्ति द्विजोत्तमः
सख्यं तेन पवित्रोऽसौ चकार द्विजसेविना । ततोऽनपत्यपतिना कथालोभेन सत्तमः
उपविष्टः पवित्रोऽसौ स्नेहादेकवरासने । तत्रांतरे महातेजा लोमशो नाम स द्विजः
कथयंतौ कथाश्चित्राः समागत्य ददर्श तौ । अथ तं लोमशं विप्रं विप्रावुत्थाय पीठतः
पाद्यार्घ्याचमनीयाद्यैः पूजयामासतुश्च तौ । सुप्रीतो लोमशस्ताभ्यां नारायणपरायणः
उवास ब्राह्मणश्रेष्ठ आसने कीर्तयन्हरिम् । आसनस्थं महात्मानं लोमशं तं कृताञ्जलिम्
पवित्रानापत्यमुनी भक्त्या प्राहतुर्लोमशम् । भगवन्सर्वधर्मज्ञ त्वत्पादयुगलैर्नृभिः