ते सर्वे मुक्तिमायांति तिलकं धारणादृताः । बिभर्षि कंठे नित्यं त्वं धात्रीफलसमुद्भवाम्
मालां मुख्यायुतसमां तुलसीपत्रसंभवाम् । शालग्रामशिलायुक्तां द्वारकायां समुद्भवाम्
नित्यं पूजयसे भूप भुक्तिमुक्तिफलप्रदाम् । पद्मसंज्ञं पुराणं वै पठसे पुरतो हरेः
चरितं दैत्यराज्यस्य प्रह्लादस्य च भूपते । वासरं वासुदेवस्य सवेधं कुर्वतो नरान्
निवारयसि भूपाल शास्त्रं दृष्ट्वा प्रयत्नतः । सवेधं वासरं विष्णोर्यस्मिन्राष्ट्रे प्रवर्तते
लिप्यते तेन पापेन राजा भवति नारकी । वेधं चतुर्विधं त्यक्त्वा समुपोष्य हरेर्दिनम् । कुलकोटिं समुद्धृत्य विष्णुलोके महीयते
गौतम उवाच- शृणु भूपाल वक्ष्यामि वैष्णवाख्यं महाव्रतम् । यं श्रुत्वा पापिनः सर्वे मुक्तिमायांति तत्क्षणात्
द्वादशीसंभवं पुण्यं मया ख्यातं न कस्यचित्
वैष्णवोऽसि महाराज भक्तो भागवते नृणाम् । वैष्णवं तु महागुह्यं तद्व्रतं त्वं निशामय
उन्मीलनी नाम पुरा भक्त्या मे माधवेन तु । कथिता सुप्रसन्नेन तां ते भूप वदाम्यहम्
एकादशी अहोरात्रं प्रभाते घटिका भवेत् । उन्मीलनी तु सा ज्ञेया विशेषेण हरिप्रिया
त्रैलोक्ये यानि तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च । कोट्यंशे नैव तुल्यानि मखा वेदास्तपांसि च
उन्मीलनी समं किंचिन्न भूतं न भविष्यति । प्रयागो न कुरुक्षेत्रं न काशी न च पुष्करः
शैलो हिमाचलो नैव न मेरुर्गंधमादनः । शैलो न नीलनिषधो न विंध्यो नैव नैमिषम्
गोदावरी न कावेरी चंद्रभागा न वेदिका । न तापी न पयोष्णी च न क्षिप्रा नैव चंदना
चर्मण्वती च सरयूश्चंद्रभागा न गंडिका । गोमती च विपाशा च शोणाख्यश्च महानदः
किमत्र बहुनोक्तेन भूयोभूयो नराधिप । उन्मीलनीसमं किंचिन्न देवः केशवात्परः
उन्मीलनीमनु प्राप्य यैः कृतं केशवार्चनम् । पापचक्रसमूहस्य राशयः पतिताः क्षणात्
यस्मिन्मासे महीपाल तिथिरुन्मीलनी भवेत् । तन्मासनाम्ना गोविंदः पूजनीयः प्रयत्नतः
जातरूपमयः कार्यं मासनाम्ना तु माधवः । स्वशक्त्या विश्वरूपस्तु श्रद्धाभक्तिसमन्वितः
पवित्रोदकसंयुक्तं पंचरत्नसमन्वितम् । गंधपुष्पाक्षतैर्युक्तं कुंभं स्रग्दामभूषितम्
पात्रं च सोदकं कार्यं गोधूमैश्चापि पूरितम् । नानारत्नैश्च संयुक्तं नानागंधैः प्रपूजितम्
मल्लिकामोदसंयुक्तं जातीपुष्पैः प्रपूजितम् । श्वेताख्यैस्तंदुलैश्चैव पूरणीयः प्रयत्नतः
प्रदद्याद्वस्त्रयुग्मं तु उपवीतं तु सोत्तरम् । उपानहौ तु राजर्षे आतपत्रं शिरोपरि
भोजनं जलपात्रं च सप्तधान्यं तिलैः सह । रूप्यं चैव तु कार्पासं पायसं मुद्रिका हरेः
धेनुर्वात्र तु दातव्या वत्सालंकारसंयुता । सुवर्णशृंगी रौप्यखुरी ताम्रपृष्ठी तथैव च
कांस्यदोहीं रत्नपुच्छीं दद्याद्वै गुरवे तदा । शय्यां सोपस्करां दद्यात्साधवे भक्तिपूर्वकम्
धूपं दीपं तु नैवेद्यं फलपत्रं निवेदयेत् । पूजनीयो महाभक्तैर्मंत्रैरेभिस्तु केशवः 6.35.
तुलसीपत्रसंयुक्तैः पुष्पैः कालोद्भवैस्तथा । मासनाम्नैव चरणौ जानुनी विष्णुरूपिणे
गुह्ये तु गुह्यपतये कटे वै पीतवाससे । ब्रह्ममूर्तिभृते नाभावुदरे विश्वयोनये