शिव उवाच- द्विजैतत्त्रिस्पृशाख्यानमद्भुतं रोमहर्षणम् । श्रुत्वा तु लभते पुण्यं गंगां स्नानसमुद्भवम्
अश्वमेधसहस्राणि वाजपेयशतानि च । तत्फलं समवाप्नोति त्रिस्पृशा समुपोषणात्
पितृपक्षो मातृपक्षस्तथा चैवात्मपक्षकः । तैः सर्वैः सह संमुक्तो विष्णुलोके महीयते
तीर्थकोटिषु यत्पुण्यं क्षेत्रकोटिषु यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति त्रिस्पृशा समुपोषणात्
ब्राह्मणा येऽपि कुर्वंति क्षत्रियाः कृष्णमानसाः । वैश्या वा शूद्रजन्मानो ये तथा चान्यजातयः
ते सर्वे मुक्तिमायांति भुवं त्यक्त्वा द्विजोत्तम । मंत्राणां मंत्रराजोऽथ यथा स्याद्द्वादशाक्षरः
व्रतानां च यथा चैषा येन वै त्रिस्पृशा कृता । ब्रह्मणा च कृता पूर्वं पश्चाद्राजर्षिभिः कृता
अन्येषां का कथा वत्स त्रिस्पृशा मुक्तिदायिनी । अनेन विधिना ब्रह्मंस्त्रिस्पृशासंभवं व्रतम्
यः करोति नरो भक्त्या शृणु वक्ष्यामि तत्फलम् । गंगावगाहने ब्रह्मन्वाराणस्यां तु यत्फलम्
मन्वंतरसहस्रैस्तु त्रिस्पृशाकारको हि तत् । प्राची च यमुना स्नाने वर्षैर्यत्कोटिभिः फलम्
तत्फलं समवाप्नोति त्रिस्पृशाव्रतकृन्नरः । तत्फलं तु कुरुक्षेत्रे सूर्यग्रहणकोटिभिः
हेमभारशतैर्दानैस्त्रिस्पृशाकरणेन तत् । पापकोटिसहस्राणि हत्याकोटिशतानि च
एकेनैवोपवासेन क्रियते भस्मसाद्द्रुतम् । त्रिस्पृशाया व्रतं यत्तु अगतीनां गतिप्रदम्
गतिमिच्छंति विप्रर्षे महत्पापशतानि च । स्वयं कृष्णेन कथितं पाराशर्यस्य चाग्रतः
प्रकाशयति यश्चेदं लिखित्वा वैष्णवं द्विजे । पापोघैर्ग्रथितस्यापि तस्य मुक्तिर्भविष्यति
पुण्यैरवाप्यते विद्वन्मन्वंतरशतैरपि । त्रिस्पृशा दुर्लभा लोके प्राप्यते नैव मानवैः
कलौ ये त्रिस्पृशां लब्ध्वा न कुर्वंति नराधमाः । तेषां जन्मफलं चैव जीवितं विफलं भवेत्
प्रेतत्वं तैः समुत्तीर्णं विना श्राद्धैर्विना सुतैः । कृता यैस्त्रिस्पृशा विद्वन्सकृत्प्राप्य कलौ युगे
महादेव उवाच- अतस्त्वां संप्रवक्ष्यामि उन्मीलनीमनुत्तमाम् । यस्याः श्रवणमात्रेण जन्मसंसारबंधनात्
पापात्मा मुच्यते पापैः स्वर्गलोके महीयते । देवताः पितरश्चैव तस्या गतिमवाप्नुयुः
विद्यार्थी लभते विद्यां सर्वकामानवाप्नुयात् । तस्या व्रतान्न संदेहः स्वर्गलोके महीयते
स्वस्थानं तत्र वै प्राप्तः शिवलोके महीयते । अतस्त्वं कुरुषे राजन्वैष्णवानां तु पूजनम्
वैष्णवानां तु ये राजन्सेवा कुर्वंति नित्यशः । तेषां दंडं च कुरुषे नो वा तेषां नराधिपः
भोजनानंतरं तेषां भोजनं कुरुते नृप । तैरेव पूजितो विष्णुर्यैर्भक्त्या तु प्रपूजितः
शालग्रामशिलाभूतां दत्त्वा मूर्द्धनि प्रत्यहम् । त्वं धारयसि भूपाल कंठे नित्यं सुभक्तितः
धूपशेषं तु वै विष्णोर्भक्त्या भजसि भूपते । आरार्तिकं सदा कृत्वा भक्तानां वेदयेर्नृप
शंखोदकं हरेर्मूर्ध्नि भ्रामयित्वा तु भक्तितः । नित्यं बिभर्षि शिरसि शेषं यच्छसि वैष्णवान्
नैवेद्यं प्रत्यहं कृत्वा सर्वोपस्करसंयुतम् । विष्वक्सेनाय दत्वा वै स्वयं भुनक्षि वाडव
विष्णोर्निवेदितं चान्नं वैष्णवैः सह भुज्यते । नित्यं नामसहस्रेण भक्त्या स्तौषि जनार्दनम्
दीपार्घदानं वै विष्णोः कुरुषे गीतनर्तनम् । श्यामांकुरैः पूजयसे पूज्यंते नृपसत्तम