यात्रासु पश्यति शुभां तुलसीं पवित्रां यो भक्तिभावसहितो मनुजो हि नूनम् । यात्राफलं सकलमेव हरिप्रसादात्तस्याशु सिद्ध्यति वचः सुदृढं ममैतत्
त्यक्त्वा सुगन्धिकुसुमं भुवनैकनाथो मंदारकुन्दनलिनादिकमप्यनंतः । गृह्णाति सद्गुणमयीं तुलसीं प्रमोदैः शुष्कामपि प्रचुरपापविनाशरक्षाम्
उत्पाट्य चैव तुलसीं भुवि निक्षिपंति पापाशयाऽमृतलताभ निदानभूताम् । अज्ञानतो नरहरिस्तुलसीप्रियोऽसौ तेषां श्रियं हरति संततमेव सत्यम्
मूत्रं पुरीषं तुलसीतलेषु कुर्वंति येऽपि च मलं सततं मनुष्याः । देवाश्रये संचित पातकानां तेषां हरत्याशु हरिर्धनानि
नारायणस्यपूजार्थं चिनोमि त्वां नमोस्तुते । कुसुमैः पारिजाताद्यैर्गंधाद्यैरपि केशवः
त्वया विना नैति तृप्तिं चिनोमि त्वामतः शुभे । त्वया विना महाभागे समस्तं कर्म निष्फलम्
अतस्तु तुलसी देवि चिनोमि वरदा भव । चयनोद्भव दुःखं ते यद्देवि हृदि जायते
तत्क्षमस्व जगन्नाथे तुलसि त्वां नमाम्यहम् । कृताञ्जलिरिमान्मन्त्रान्पठित्वा वैष्णवो जनः
करतालद्वयं दत्वा चिनोति तुलसीदलम् । यथा न कंपते शाखा तुलस्या द्विजसत्तम
पत्रस्य चयने देवी भग्नशाखा यदा भवेत् । तदा हृदि व्यथा विष्णोर्ज्जायते तुलसीपतेः
शाखाग्रात्पतितं भूमौ पत्रं पत्रं पुरातनम् । तेनापि पूज्यो गोविन्दो मधुकैटभमर्द्दनः
कोमलैस्तुलसीपत्रैर्योऽर्चयेदच्युतं प्रभुम् । सर्वं स लभते शीघ्रं यद्यदिच्छति चेतसा
जैमिनिरुवाच- तुलसीवृक्षसदृशः कोवृक्षोऽस्ति द्विजर्षभ । तमहं ज्ञातुमिच्छामि ब्रूहि सत्यवतीसुत
व्यास उवाच- यथा प्रियतमा विष्णोस्तुलसी सततं द्विज । तथा प्रियतमा धात्री सर्वपापप्रणाशिनी
तुलसीवृक्षमासाद्य या यास्तिष्ठंति देवताः । आमलक्यास्तले तास्ता निवसंति द्विजोत्तम
गंगादीनि च तीर्थानि तत्रैव द्विजसत्तम । विष्णुप्रियतमा धात्री पवित्रा यत्र तिष्ठति
अशुभं वाशुभं वापि यत्कर्मामलकीतले । क्रियते मानवैर्विंप्र भवेत्तत्सत्यमक्षयम् ५० 7.24.
पवित्रैर्नूतनेः पत्रैर्धात्र्या यः पूजयेद्धरिम् । स मुक्तः पापजालेन सायुज्यं लभते हरेः
धात्री च तुलसीदेवी न तिष्ठेद्यत्र जैमिने । स्थानं तदपवित्रं स्यान्न च क्रियाफलं लभेत्
न तिष्ठत्याश्रमे यस्य धात्री च तुलसी शुभा । तेन कर्म कृतं सर्वं नूनं गच्छति निष्फलम्
धात्र्या तुलस्या हीनं च निलयं यस्य भूसुर । अलक्ष्मीः पातकं सर्वं कलिश्च तेन तोषितः
स्थाने तस्मिन्द्विजश्रेष्ठ न धात्री तुलसी न च । श्मशानतुल्यं स्थानं तद्विज्ञेयं तत्वदर्शिभिः
धात्री च तुलसी यत्र तिष्ठेत्तत्राखिलाः सुराः । न धात्री तुलसी पत्रं तत्रैवाखिलपातकम्
धात्रीफलस्रजं यस्तु पापहर्त्रीं वहेद्बुधः । तस्याश्रित्य तनुं विष्णुः सदा तिष्ठेच्छ्रिया सह
धात्रीकाष्ठस्य मालां च यो वहेन्मतिमान्नरः । तस्य देहं समाश्रित्य तिष्ठंति सर्वदेवताः
धात्रीफलस्रजं गृह्णन्यत्कर्म कुरुते नरः । तत्सर्वमक्षयं प्रोक्तं शुभं वा यदि वाशुभम्
यस्तु धात्रीफलं भुंक्ते मानवोऽखिलतत्ववित् । तद्देहाभ्यंतरस्थायि सर्वं पापं विनश्यति
धात्रीफलमयीं मालां यो वहेद्दिवजसत्तम । ब्रवीमि शृणु माहात्म्यं सर्वपापहरं परम्
श्मशानेऽपि यदा मृत्युस्तस्य स्याद्दैवयोगतः । गङ्गामरणजं पुण्यं संप्राप्नोति न संशयः
तं दृष्ट्वा पापिनः सर्वे पापजालैः सुदारुणैः । सद्य एव प्रमुच्यंते जन्मकोटिशतैरपि