दशम्यां बीजपूरं तु धर्मकामार्थसिद्धये । एकादश्यां दाडिमेन दारिद्र्यं नाशयेत्सदा
सप्तधान्येन संयुक्तं वंशपात्रेण नारद । फलसप्तकसंयुक्तं पत्रं पूगसमन्वितम्
वस्त्रेणाच्छादितं कृत्वा देवस्याग्रे निवेदयेत् । मंत्रेणानेन विपेंद्र शृणुष्वैकाग्रमानसः
तुलसीसहितो देव सदा शंखेन संयुतम् । गृहाणार्घं मया दत्तं देवदेव नमोस्तुते
अर्घमंत्रः । एवं संपूज्य देवेशं लक्ष्म्या सह जनार्दनम् । प्रार्थयेद्देवदेवेशं व्रतसंपूर्तिसिद्धये
उपोषितोऽहं देवेश कामक्रोधविवर्जितः । व्रतेनानेन देवेश त्वमेवशरणं मम
गृहीतेऽस्मिन्व्रते देव यदपूर्णं कृतं मया । सर्वं तदस्तु संपूर्णं त्वत्प्रसादाज्जनार्दन
नमः कमलपत्राक्ष नमस्ते जलशायिने । इदं व्रतं मयाचीर्णं प्रसादात्तव केशव
अज्ञानतिमिरध्वंसिन्व्रतेनानेन केशव । प्रसादसुमुखो भूत्वा ज्ञानदृष्टिप्रदो भव
ततो जागरणं रात्रौ गीतपुस्तकवाचनम् । नाद नृत्यकलाभिज्ञैः पुण्याख्यानैः सुभोभनैः
विभातायां तु शर्वर्यामुदिते विमले रवौ । निमंत्र्य ब्राह्मणान्भक्त्या श्राद्धं कुर्याच्च वैष्णवम्
भोजयित्वा यथाकामं पायसेन घृतेन च । तांबूलपुष्पगंधादि दक्षिणाभिः समन्वितम्
उपवीतानि वासांसि दत्वा मालां च चंदनम् । दांपत्यत्रितयं भोज्यं वस्त्रभूषण कुंकुमैः
वंशपात्राणि शक्त्या च विरूढैः परिपूरयेत् । नालिकेरैश्च पक्वान्नैर्वस्त्रैश्च विविधैः फलैः
सपत्नीकं गुरुं तत्र वस्त्राणि परिधापयेत् । विभूषणानि दिव्यानि गंधमाल्यैः प्रपूजयेत्
सर्वोपस्करसंयुक्तां गां दद्याच्च पयस्विनीम् । सदक्षिणां सवस्त्रां च तन्मे निगदतः शृणु
सर्वतीर्थेषु यत्पुण्यं स्नातानां जायते नृणाम् । तत्फलं स लभेत्सर्वं देवदेवप्रसादतः
भुक्त्वा च विपुलान्भोगान्सर्वकामान्मनोरमान् । वैष्णवं पदमाप्नोति अंते विष्णोः प्रसादतः
नारद उवाच- गुणाधिकेभ्यो विप्रेभ्यो दातुकामोऽपि मानवः । कानिकानि च लोकेऽस्मिन्दद्यात्सर्वं तथा वद
महादेव उवाच- लोके तत्वं हि संज्ञाय शृणु देवर्षिसत्तम । अन्नमेवं प्रशंसंति सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम्
तस्मादन्नं विशेषेण दातुमिच्छंति मानवाः । अन्नेन सदृशं दानं न भूतं न भविष्यति
अन्नेन धार्यते विश्वं जगत्स्थावरजंगमम् । अन्नमूर्जस्करं लोके प्राणाह्यन्ने प्रतिष्ठिताः
दातव्यं भक्ष्यमेवान्नं ब्राह्मणाय महात्मने । कुटुंबं पीडयित्वापि आत्मनो भूतिमिच्छता
नारदासौ विदांश्रेष्ठो यो दद्यादन्नमर्थिने । ब्राह्मणायार्तरूपाय पारलौकिकमात्मनः
आत्मीयभूतिमन्विच्छेत्काले द्विजमुपस्थितम् । श्रांतमध्वनि वर्त्तंतं गृहस्थं गृहमागतम्
अन्नदः प्राप्नुते विद्वान्सुशीलो वीतमत्सरः । क्रोधमुत्पतितं हित्वा दिवि चेह च यत्सुखम्
नाभिनिंदेच्च अतिथिं न द्रुह्याच्च कथंचन । ब्रह्मविदेऽर्पयेदन्नं तच्च दानं विशिष्यते
श्रांतायादृष्टपूर्वाय अन्नमध्वनि वर्तिने । यो दद्याच्च परिक्लिष्टं सर्वधर्ममवाप्नुयात्
पितृदेवांस्तथा विप्रातिथींश्च महामुने । यो नरः प्रीणयेतान्नैस्तस्य पुण्यमनंतकम्
कृत्वापि सुमहत्पापं यो दद्यादन्नमर्थिने । ब्राह्मणाय विशेषेण स तु पापैः प्रमुच्यते