रूपं तृतीयनेत्राग्नौ दानवाः शलभा यथा । रुपं दृष्ट्वा भगवतो रौद्रज्वालामयं नृप
शुंभादयस्तदा दैत्या राहुप्रभृतयश्च ये । रुद्रं निरीक्ष्य संत्रस्ताः पातालं विविशुर्भयात्
सेनाभटाननेकांश्च हतान्दृष्ट्वा महामृधे । शुंभादीन्हतशेषांस्तान्दृष्ट्वात्मानं पलायितान्
तदा जालंधरः संख्ये एको गिरिरिवस्थितः । परमार्थं रुद्ररूपं हृष्टः साक्षाद्विलोकयन्
ततो जालंधरः प्राह महादेवं प्रहस्य च । रूपं संहर येन त्वं दहसे सचराचरम्
शस्त्रेण कुरु संग्रामं त्यक्त्वा योगबलं निजम् । इति जालंधरवचः श्रुत्वोवाच ततः शिवः
वरं वरय दैत्येश प्रीतोऽस्मि तव कर्मणा । ईदृक्षमपि मद्रूपं दृष्ट्वा यन्निर्भयोऽधुना
अपि ब्रह्मांडमखिलं मद्रूपस्यास्य दानव । तेजसो वीक्षणेनालं तत्र त्वमसि निर्भयः
नारद उवाच- इति शंभोः प्रसादं च मत्वा संसारनिस्पृहः । जालंधरो हराद्वव्रे मुक्तिं सायुज्यतां पराम्
श्रीमहादेव उवाच-। दिव्यं देहमिदं दैत्य भोगसिद्धियुतं तव । वृंदा मनोहरं रम्यमिहस्थं कालमश्नुते
मुहूर्तं परमात्मानं तमेकाकिनमव्ययम् । अबुद्ध्वा त्यजसे मूर्ख कथं त्वं मुक्तिमिच्छसि
वृंदा तव प्रिया राज्ञी हृता सा योगमायया । ब्रह्मस्वरूपं विज्ञाय प्राप्ता तत्परमं पदम्
इदानीं दुर्ल्लभा सा च तत्पदं चैव दुर्ल्लभम् । स्वर्गापवर्गयोर्मध्ये संसारे वरमाप्नुहि
जालंधर उवाच- देवमुक्तपदं लभ्यं कृतकृत्येन केनचित् । इदानीं कृतकृत्योऽस्मि यत्त्वां पश्ये त्वया हतः
शिव उवाच- मत्स्थानं परमं क्षेत्रं यदि त्वं गंतुमुत्सुकः । तर्हि मां कोपयस्वाशु दैत्यं हत्वा दृढैः शरैः
ततोऽहं त्वां हनिष्यामि मत्स्थानं यास्यसेऽनघ । महेश्वरवचः श्रुत्वा प्राह जालंधरः शिवम्
त्वयि सर्वजगत्पूज्ये पूर्वं न प्रहराम्यहम्
नारद उवाच- एवमुक्तो जघानाशु सिंधुजं विशिखैः शिवः । ते शराः सिंधुपुत्रस्य देहलग्ना विभांति च
यथा लोहगिरिप्रांते वेणवो वह्निदीपिताः । जालंधरो हरस्यांगं पूरयामास मार्गणैः
तैः शरैः शुशुभे रुद्रो यथा खं खेचराकुलम् । जालंधरेशयोर्युद्धं तथा द्वंद्वमभून्नृप
हरादन्येन हंतास्ति न सोढान्योऽर्णवात्मजात् । गिरिकोटिसहस्रैस्तु तदा पृथ्वीपुटोद्धृतैः
पूरयामास समरे सिंधुजः पार्वतीपतिम् । ततः शूलेन निहतो रुद्रेणोरसि दानवः
निःससार मुखात्तस्य ज्वरो जंभो भयंकरः । स च वीरज्वरोनाम सिंहवक्त्रो नराकृतिः
दैत्यदेहाद्विनिष्क्रांतं दृष्ट्वा सिंहमुखं ज्वरम् । हुंकारमकरोद्घोरं शरभस्तत्र निर्ययौ
शिवस्य निःसृतेनासौ शरभेण निपातितः । अजेयं शंकरं दृष्ट्वा वृषभेंद्रेण संयुतम्
आययौ वृषभाभ्याशे तरसा सागरात्मजः । वृषं पुच्छे गृहीत्वा च भ्रामयामास चांबरे
जालंधरो महाबाहुश्चिक्षेप हिमवद्गिरौ । ततस्त्रिशूलमत्युग्रं मुमोच गिरिजापतिः
तद्धस्तेन गृहीत्वा च दैत्येशः शिवसन्निधौ । रथारूढो धनुर्गृह्य कालकेदारमब्धिजः
पूरयामास विशिखैः शिवमुर्वीतले स्थितम् । उग्रः शस्त्राञ्छरान्छित्वा बाणै रथमचूर्णयत्
दशयोजनविस्तीर्णं सारथ्यश्व समन्वितम् । जालंरोऽपि विरथो अभ्यधावन्मृधे शिवम्