प्राह प्रयामि पार्वत्या न जीवामि विना हर । चंद्रं शंभुजटाविष्टं गृहीत्वा वृषभाद्द्रुतम्
अवारोहत सा माया मायाष्वक्तो रणं ययौ । ततो गौरीं हृतां श्रुत्वा चिंतयामास शंकरः
दैत्यमायापरिष्वक्तो नात्मानं बुबुधे नृप । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः सैन्येन महता वृतः
मायामृडानीं स्वरथे निधायार्णवजः शिवम् । जालंधरजये तद्वदासीद्वादित्रनिस्वनः
चचाल वसुधा येन प्रतिनेदुर्महीधराः । हरस्य दर्शयामास पार्वतीं सिंधुनंदनः
रुद्रोऽप्यरिरथस्थां तां ददर्श निजवल्लभाम् । वियोगविधुरां दीनां तन्वीमातुरलोचनाम्
हा नाथ प्रिय रुद्रेति प्रजल्पंतीं पुनः पुनः । प्रौढवैरिरथे दृष्ट्वा पाखंडिस्थां यथा श्रुतिम्
गौरीं दध्यौ तथा स्थाणुः कथं प्राप्या प्रिया मया । विललाप ततः शंभुर्दैत्यमायाविमोहितः
मोहो मे दानवैः कांते हृतासि त्वां कथं प्रिये । शोकमोहप्लुतं दृष्ट्वा शंकरं सागरात्मजः
जगाद प्रहसन्वाक्यं कश्चित्कारुण्यवान्यथा । सर्वप्रमाणशून्योऽसि स्मर शृंगारवर्जितः
ईश्वरोऽपि वराकस्त्वं संजातोंबिकया विना । मा रोदीर्हि विरूपाक्ष ददामि तव वल्लभाम्
रक्षितोऽसि मया रुद्र गृहीत्वा पार्वतीं रणात् । इत्युक्त्वा गिरिशं तूर्णमुत्तार्य स्वरथादुमाम्
सैन्यं संप्रेषयामास शंकराभिमुखं किल । हरोऽपि वृषभेणाशु तत्सैन्यं समधावत
गृहीतुं पार्वतीं पाहि त्राहित्राहीति जल्पतीम् । यावद्गृह्णाति तां गौरीं करेण वृषभध्वजः
तावच्छुंभासुरः शीघ्रं गृहीत्वा चांबरे स्थितः । शूलं मुमोच बलवान्हंतुं शुंभासुरं हरः
शुंभेन सा परित्यक्ता शूलोपरि पपात ह । रुदंती चारुसर्वांगी त्यक्ता शूलेन संयुता
पतिता शंकरस्याग्रे तथेत्युक्त्वा ममार च । मायागौरीं मृतां दृष्ट्वा शोकमोहपरिप्लुतः
हा प्रियेति रुदन्रुद्रः पपात भुवि मूर्च्छितः । क्षणं संज्ञामवाप्याथ रणभूमावुमापतिः । शशाप शुंभप्रमुखान्गौरी युष्मान्हनिष्यति
नारद उवाच- अथ शुंभादयो दैत्या रणे देव्या निपातिताः । महेश्वरस्य शापेन गते मंन्वतरे नृप
शपित्वा तान्रुरोदाथ जल्पन्निर्गत्य शंकरः । क्व गतासि प्रियेत्युक्त्वा दुःखितं मां रणांगणे
रतिं त्यक्त्वा वियोगार्तः श्रीकंठोऽहं त्वया कृतः । वासुदेवोऽपि मां त्यक्तं न जानाति त्वया प्रिये
यज्ञे दक्षस्याग्निकुंडे शिरो देवि हुतं त्वया । भूयो हि भवती लब्धा कथं त्यजसि मां पुनः
उतिष्ठोतिष्ठ चार्वंगि गिरिजे मां प्रबोधय । अत्रांतरे शिवं ज्ञात्वा दैत्यमायाविमोहितम्
देवतागणमध्यस्थो ह्यंतरिक्षादुपागमत् । विलपंतमुवाचेदमदृश्यः कमलासनः
ब्रह्मोवाच- त्वं शोकमोहपितृमातृविवर्जितोऽसि दुःखं सुखं सुतकलत्ररिपुर्न चास्ति । जातोऽसि नैव जनकेन जनिष्यमाणस्त्वं मन्यसे ऋषिगणैश्च कुतो विमोहः
एकोऽसि नाथ बहुधा कृतविग्रहोऽसि सूर्यो यथा जलधिवीचिषु दृश्यमानः । ध्यानेन यांति यमिनस्तव पादमूलं रूपं परं दुरवबोधमवाच्यमेव
नैषा प्रिया तव समानतया विपन्ना जालंधरेण रचितां जहि देव मायाम् । सा पार्वती कमलकोशगता हि शंभो युद्धस्व वैरिनिवहं जहि पाहि चास्मान्
श्रुत्वेति ब्रह्मणो वाक्यमवबुद्धो महेश्वरः । ज्ञात्वा तां दानवीमायां मुमोच महती शिलाम्
तया जघान समरे दैत्यकोटिशतत्रयम् । ततो वृषभमारुह्य क्रोधेन महता नृप
धनुः पिनाकं युद्धाय धूर्जटिर्जगृहे शरान् । अथ मायापरित्यक्तं शर्वमालोक्य सिंधुजः