ददर्श चिंतयन्काव्य इति तस्मिन्रणे भवः । जीवयंतं रणे दैत्यान्धावंतं वेगवत्तरम्
ततः क्रुद्धो महादेवः शुक्रं हंतुं मनो दधे । त्रिशूलिनमनुज्ञाय रहश्चोवाच तं कविः
ब्राह्मणोऽहं कथं हंसि सर्वविद्याविशारदम् । ब्रह्महत्या मयि हते तव रुद्र भविष्यति
इति श्रुत्वा कवेर्वाक्यं शूलं तत्याज शंकरः । स्मृत्वा तत्पूर्ववृत्तांतं यल्लग्नं ब्रह्मणः शिरः
ब्राह्मणो न हि हंतव्यो हरन्प्राणानपि प्रियान् । अयं तु जीवयन्दैत्यान्निग्राह्यः सर्वथा मया
तस्मादेनं क्षिपाम्याशु स्त्रीयोनौ दैत्यजीवनम् । एवमुक्तवतः शंभोस्तृतीयनयनाद्द्रुतम्
कृत्या विवासा चात्युग्रा मुक्तकेशी महोदरा । स्थूललंबस्तनी योनी दंष्ट्रालोचनभीषणा
आज्ञापयेति स तया प्रोक्तस्तामब्रवीच्छिवः । कृत्ये त्वं दानवाचार्यं स्वयोनौ क्षिप दुर्मतिम्
यावज्जालंधरं हन्मि तावदेनं भगे वह । हते जालंधरे दैत्ये पश्चान्निस्तीर्य मोचय
हरेणोक्तेति सा कृत्या भार्गवं समधावत । पपात भूमौ तां दृष्ट्वा कविर्दैत्याः प्रदुद्रुवुः
केशेष्वाकृष्य धुन्वाना नग्नमालिंग्य भार्गवम् । योनौ दधार सा कृत्या हसंती जयनंदन
भगे क्षिप्तं गुरुं दृष्ट्वा यावज्जालंधरोऽसुरः । संदधे मार्गणांस्तावत्सा कृत्यादृश्यतां गता
श्रीनारद उवाच- अथ जालंधरः प्राह रक्षात्मानमितः शिवम् । शिवाद्य त्वां क्षिपाम्याशु यत्रास्ते मधुसूदनः
पश्चाद्ब्रह्माणमाकृष्य पातयिष्यामि सागरे । धृतेषु युष्मासु यदा तदा सर्वेश्वरो ह्यहम्
इत्युक्त्वा सैन्यसंभारं न्यस्य शुंभासुरादिषु । भटैर्गुप्तं निशुंभाद्यैश्चतुरंगमनंतकम्
शुंभो निशुंभः फेंकारो फेरुंडो धूम्रलोचनः । केतुर्बिडालजंघश्च राहुर्दुर्वारणो यमः
कालासुरोऽथ लवणो भूमिरेतोंधकासुरः । रक्तवीर्यादयश्चंडी चामुंडी दैत्यपुंगवाः
सर्वानेवोद्यतान्दृष्ट्वा संख्ये दानवपुंगवान् । रुरुधुः समरे राजन्वीरभद्रादयो गणाः
ततो युद्धमभूद्धोरं तुमुलं लोमहर्षणम् । पतंति प्रथमा यत्र दैत्याश्चापि क्षतातुराः
अथ शुंभादिभिर्दैत्यैः सर्वशस्त्रैर्महामृधे । हताः पेतुर्गणाश्चान्ये पलायांचक्रिरे नृप
गणान्विजित्य समरे रुरुधुर्दानवाः शिवम् । वर्षंतः शरधाराभिर्घना मेरुगिरिं यथा
ततः पिनाकमाकृष्य वृषभोपरि भैरवः । जघान बाणनिवहैर्दानवान्समरांगणे । तीक्ष्णाग्रैस्तु क्षुरप्रौघैर्दानवानहनद्बली
केचिन्नंदिप्रहारेण पेतुः संग्राममूर्धनि । बाणैश्च जर्जरान्कृत्वा शुंभादीन्वृषभध्वजः
शेषं सैन्यं जघानाशु शस्त्रास्त्रैः समरांगणे । गजैर्नरैर्हयैर्व्याप्तं पतितैः समरांगणम्
बभूव वज्रनिर्भिन्नैः पर्वतैरिव भूतलम् । अथ मायामयीं गौरीं विदधे सिंधुनंदनः
सौंदर्यगुणसंपन्नां सर्वालंकारभूषिताम् । जयां मायामयीं कृत्वा समुवाचाब्धिनंदनः
गच्छ त्वं पुरतो रुद्रं विमोहय रणे द्रुतम् । इत्युक्त्वा दैत्यपतिना ययौ मायामयी जया
रणे गत्वा शिवस्याग्रे मुक्तकेशी रुरोद ह । पृष्टा हरेण सा प्राह मानसोत्तरपर्वतात्
हृता तव प्रिया देव पार्वती सिंधुसूनुना । श्रुत्वेति वचनं तस्यास्तामुवाच वृषध्वजः
जये त्वमेहि वृषभं त्वां हरिष्यंति दानवाः । ततो वृषभमारुह्य जया चालिंग्य शंकरम्