शुष्ककाष्ठचयं कृत्वा तत्र वृंदाकलेवरम् । निधायाग्निं च प्रज्वाल्य स्मरदूती विवेश तम्
दग्धं वृंदांगरजसां बिंबं तद्गोलकात्मकम् । कृत्वा तद्भस्मनः शेषं मंदाकिन्यां विचिक्षिपुः
यत्र वृंदा परित्यज्य देहं ब्रह्मपथं गता । आसीद्वृंदावनं तत्र गोवर्द्धनसमीपतः
देव्योऽथ स्वर्गमेत्य त्रिदशपतिवधूसत्त्वसंपत्तिमाहुर्देवीभ्यस्तन्निशम्य प्रमुदितमनसो निर्जराद्याश्च सर्वे । शत्रोर्दैत्यस्य हित्वा प्रबलतरभयं भीमभेर्यो निजघ्नुः श्रुत्वा तत्रासनस्थः । परिजननिवहोवापशोभां शुभस्य
युधिष्ठिर उवाच। कथं जालंधरो गौरीं हररूपधरो मुने । दृष्ट्वा चकार किं तत्र तन्मे कथय विस्तरात्
नारद उवाच- यदा मायाशिवस्तत्र प्रार्थयद्गिरिजां प्रति । ततः सा चुक्षुभे राजन्किंचिन्नोवाच तं प्रति
अनातुरस्य देवस्य प्राप्तस्य तपसा मया । न युक्तमिति निश्चित्य पार्वती नाह तं नृप
सा न तत्र प्रतीकारं दृष्ट्वा तस्य च पश्यतः । निर्गता तत उत्थाय ददर्शाकाशवाहिनीम्
गंगां वासोचितां मत्वा भवानी तपसे ययौ । पुरापि तपसा लब्धो मयेशः सांप्रतं तथा
इत्यव्रजच्चिंतयती सखीभिः सहिता ततः । पुरः क्षीरनिभां राजन्पार्वती गगनात्परम्
मंदाकिनीं ददर्शाथ पतंतीं मानसोत्तरे । हारमालामिवायांतीं विविक्तां गगनस्रजः
मंदाकिन्याः पयःपूरो ह्याकृष्टः स्वर्गतो यथा । श्रुतीनां पूरधारेव ब्रह्मणो वदनच्युता
दृष्ट्वा मुमोद तां गंगां स्नात्वा चालिसमन्विता । संपूज्य स्वतनुं पश्चान्निविष्टा स्वर्णदीतटे
परस्परमथालोक्य गौरी प्राह सखीं जयाम् । त्वं गच्छ मद्वपुः कृत्वा तत्समीपं सखी त्वरा
जानीहि तत्वं किं शंभुर्यदि वान्यो भविष्यति । यद्यसौ त्वां समालिंग्य कुरुते चुंबनादिकम्
तदा मायां समास्थाय जानीह्यसुरमागतम् । यदि चेत्त्वां प्रतिब्रूयान्मन्निमित्तं शुभाशुभम्
असंशयं पिनाकी स्यादत्रागत्य ब्रवीहि माम् । इत्यादिष्टा जया देव्या गता गंगाधरांतिकम्
तामायांतीं स दृष्ट्वा च भृशं मन्मथपीडितः । चकारालिंगनं तस्या गौरीरूपेण भावयन्
ततो जालंधरः सद्यो वीर्यं स्वं प्रमुमोचह । अल्पेंद्रियश्च संजातो वेगतः कुरुनंदन
तया सप्रोदितो दैत्य न त्वं रुद्रो भविष्यसि । अल्पवीर्योऽधमाचारो नाहं गौरी हि तत्सखी
इत्युक्त्वा निजमास्थाय रूपं सा प्राह तं पुनः । अनेन बत पापेन हतस्त्वं हि पिनाकिना
इति ज्ञात्वा च सा प्राप्ता तत्र गत्वाब्रवीदुमाम् । देवि जालंधरो ह्येष न शंभुस्तव वल्लभः
ततो भयार्ता हरवल्लभाभूद्द्रुतं विवेशाथ सरोजमध्ये । सख्यो भ्रमर्यः कमलेषु जाता भयेन जालंधरजेन राजन्
अत्रांतरे वनगतामदृष्ट्वा तां नृपांगनाम् । भीतास्तु रक्षकास्तस्याः सत्वरं रणमाययुः
ततः शुंभेन ते पृष्टास्तं नत्वोचुः ससाध्वसाः । आत्मनः परिहारार्थो विष्णुमित्यसुरेश्वरम्
श्रुत्वा वृंदां हृतां त्रस्तो रुद्रात्त्यक्त्वाथ संगरम् । शुंभेन प्रेषितौ चंडमुंडौ जालंधरं प्रति
मानसोत्तरमागत्य दानवौ वेगवत्तरौ । हररूपधरं दैत्यं ऊचतुर्विटपान्तरे
किं तया नृपशार्दूल विदेशगतया श्रिया । अरयो यां न पश्यंति बंधुभिर्या न भुज्यते
जितः शुंभो हतं सैन्यं देव रुद्रेण ते रणे । एह्येहि कुरु संग्रामं न त्वं प्राप्नोषि पार्वतीम्
पंचाननस्य महिषीं कथं प्राप्नोति जंबुकः । अंधकारः कथं राजन्प्राप्नोति सवितुः प्रभाम्