नारद उवाच- ततो जालंधरः श्रुत्वा दैत्यकोलाहलं रणे । आजगाम रथारूढो यत्र देवः सदाशिवः
सारथिं खड्गरोमाणं कोपात्सत्वरमब्रवीत् । संप्रेषय रथं शीघ्रं सहस्रहययोजितम्
हन्मि तं तापसं शौर्याज्जटाभस्मास्थिभूषितम् । वृषारूढस्य का शक्तिः पंगोर्युद्धे मया सह
नारद उवाच- इत्युक्त्वा खड्गरोमाणमाभाष्य च तथोद्धतः । गृहीत्वा कार्मुकं घोरं रथेनाधावत द्रुतम्
तं रुरोध तदायांतं वीरभद्रः शितैः शरैः । निरुच्छ्वासीकृतेनापि स कायेन शरैर्वृतः
देवैर्यद्यपि तुल्योऽभूद्भूतेशस्य परिग्रहः । तथापि किं कपालानि तुलां यांति कलानिधेः
विव्याध मणिभद्रोऽपि शरैः सागरनंदनम् । पाशेन मणिभद्रं तु हत्वोवाचेश्वरं वचः
एहि योद्धुं महादेव शस्त्राभ्यासोऽस्ति ते यदि । त्वं मां प्रहर न त्वाहमादौ हन्मि जटाधरम्
इति ब्रुवंतं तं गर्वाद्वीरभद्रोऽथ सायकैः । पूरयामास संक्रुद्धो यथा पद्मं रविः करैः
मणिभद्रोऽथ गदया सैन्यं तस्य समाहनत् । रथोपरि रथं वीर तुरगं तुरगोपरि
गजोपरि गजं हत्वा पातयामास भूतले । रक्तपंकारुणा भूमिः संजाता दुर्गमा क्षणात्
शैलाच्च गणमुख्याश्च दानवाञ्जघ्नुराहवे । पतंति दानवाः शूरा गतप्राणा महीतले
रुंडदोर्दंडमुंडैश्च करिपृष्ठकरोरुभिः । पतंति दानवाः शूरा पूरिता वसुधा नृप
नारद उवाच- एवंविधं रणे दृष्ट्वा हरमत्यंतदुर्जयम् । भुवने च तथान्यानि दृष्टवाँल्लक्षणानि सः
तेजोऽन्यदेवनक्षत्र शशांक सकलादिषु । उद्धाटितजगत्कोशमन्यदेवरवेर्महः
भग्नः पुनश्चिंतितवांस्ततो जालंधरो नृप । न दृष्टा सा मया गौरी यां मामाहाति नारदः
सांप्रतं शाश्वते स्थाने कथं द्रक्ष्याम्युमां स्थिताम् । तां हि द्रष्टुं व्रजाम्यादौ पश्चाद्योत्स्यामि शंभुना
चिंतयित्वेति मनसा दैत्यं प्राहार्णवात्मजः । शुंभं चंडजये वीर मम तुल्यपराक्रम
धृत्वा मत्सदृशं रूपं संग्रामं कर्तुमर्हसि । तव युद्धस्य भारोऽयं शिबिरस्य बलस्य च
अहं यास्यामि तां द्रष्टुं गौरीं मच्चित्तहारिणीम् । इत्युक्त्वाथ ददौ तस्मै स्वांगादुत्तार्य मंडनम्
वर्मशस्त्रादिकं दत्वा रथं सारथिसंयुतम् । दुर्वारणेन सहितः सैन्यं मुक्त्वोदधेः सुतः
अलक्षितस्ततो गत्वा गुहां गुप्तां तु पार्थिव । मानसोत्तरशैलस्य हररूपं दधार सः
धृत्वा दुर्वारणे रूपं नंदिनः सदृशं तथा । अथारुरुहतुः शैलं छद्मशंकरनंदिनौ
यत्रास्ति शिखरे गौरी सखिभिः सहिता नृप । तमायांतं शरैर्भिन्नं स्कंधमालम्ब्य नंदिनः
रक्ताक्तमंबरं दृष्ट्वा भवानी विस्मिताभवत् । सख्यस्तस्या जयाद्यास्ताः जग्मुस्तं संभ्रमान्विताः
शंकरस्यांतिकं गत्वा पप्रच्छुस्तं सुदुःखिताः । किं जातं तव देवेश केन त्वं संगरे जितः
सशल्यस्त्वं कथं नाथ संसारीव प्ररोदिषि । इत्युक्तः प्रददौ ताभ्यो भूषणानि पृथक्पृथक्
उत्तार्य शनकैरंगात् वासुकिप्रभृतीनि च । गणेशस्कंदशिरसीच्छिन्ने कुक्षौ विलोक्य च
हा स्कंद हा गणेशेति हा रुद्रेत्यंबिकारुदत् । तस्याः सख्यस्ततः सर्वा रुरुदुः शोककर्शिताः
अत्राब्रवीज्जयां नंदी त्वमेनं परिपालय । मणिभद्रो वीरभद्रः पुष्पदंतश्च वीर्यवान्