त्रिंशन्महाब्जसाहस्रैः प्रमथानां वृतः शिवः । वीरभद्रो रथेनाशु सिंहयुक्तेन सत्वरः
वामपार्श्वं महेशस्य शूरो रक्षति पार्थिव । मणिभद्रो ऽश्वयुक्तेन रथेन परवीरहा
दक्षिणं धूर्जटेः पार्श्वं संरक्षति धनुर्द्धरः । तुंगादुत्तीर्य शैलेंद्राद्रणं प्राप्तो गणैः सह
दृष्ट्वा जगर्जुस्ते दैत्या महेशानं वृषस्थितम् । ततो महान्निनादोऽभूद्दैत्यप्रमथसेनयोः
तयोरभून्मिथो राजन्संप्रमर्दोऽथ दारुणः । ततो नंदी महाकालः कालस्कंदौ महाबलः
माल्यवान्पुष्पदंतश्च वृषली स्वर्णदंतिकः । चंडीशो मदनश्चंडः कूष्मांडो गुप्तलोमकः
ये ये पूर्वं रणे भग्नाः प्राप्तास्ते रणसंकटम् । शिवस्य पुरतो दैत्या युयुधुस्ते महाबलाः
गणदानवयोधानां संग्रामोऽभूद्भयावहः । ततो गणानां विद्राव्य सैन्यं ते च महाबलाः
रणे संवेष्टयामासुः शरौघैः सर्वतः शिवम् । शूलैः कुंतैर्गदाभिश्च मुद्गरैः परिघैरपि
इंद्रियाणि यथात्मानं विषयैः पंचपंचभिः । जघानाथ रणे दैत्याञ्छंभुर्बाणैः सुदारुणैः । यथाशु माघः पापानि हंति स्नानेन तत्क्षणात्
नारद उवाच- ततो जालंधरः श्रुत्वा दैत्यकोलाहलं रणे । आजगाम रथारूढो यत्र देवः सदाशिवः
सारथिं खड्गरोमाणं कोपात्सत्वरमब्रवीत् । संप्रेषय रथं शीघ्रं सहस्रहययोजितम्
हन्मि तं तापसं शौर्याज्जटाभस्मास्थिभूषितम् । वृषारूढस्य का शक्तिः पंगोर्युद्धे मया सह
नारद उवाच- इत्युक्त्वा खड्गरोमाणमाभाष्य च तथोद्धतः । गृहीत्वा कार्मुकं घोरं रथेनाधावत द्रुतम्
तं रुरोध तदायांतं वीरभद्रः शितैः शरैः । निरुच्छ्वासीकृतेनापि स कायेन शरैर्वृतः
देवैर्यद्यपि तुल्योऽभूद्भूतेशस्य परिग्रहः । तथापि किं कपालानि तुलां यांति कलानिधेः
विव्याध मणिभद्रोऽपि शरैः सागरनंदनम् । पाशेन मणिभद्रं तु हत्वोवाचेश्वरं वचः
एहि योद्धुं महादेव शस्त्राभ्यासोऽस्ति ते यदि । त्वं मां प्रहर न त्वाहमादौ हन्मि जटाधरम्
इति ब्रुवंतं तं गर्वाद्वीरभद्रोऽथ सायकैः । पूरयामास संक्रुद्धो यथा पद्मं रविः करैः
मणिभद्रोऽथ गदया सैन्यं तस्य समाहनत् । रथोपरि रथं वीर तुरगं तुरगोपरि
गजोपरि गजं हत्वा पातयामास भूतले । रक्तपंकारुणा भूमिः संजाता दुर्गमा क्षणात्
शैलाच्च गणमुख्याश्च दानवाञ्जघ्नुराहवे । पतंति दानवाः शूरा गतप्राणा महीतले
रुंडदोर्दंडमुंडैश्च करिपृष्ठकरोरुभिः । पतंति दानवाः शूरा पूरिता वसुधा नृप
नारद उवाच- एवंविधं रणे दृष्ट्वा हरमत्यंतदुर्जयम् । भुवने च तथान्यानि दृष्टवाँल्लक्षणानि सः
तेजोऽन्यदेवनक्षत्र शशांक सकलादिषु । उद्धाटितजगत्कोशमन्यदेवरवेर्महः
भग्नः पुनश्चिंतितवांस्ततो जालंधरो नृप । न दृष्टा सा मया गौरी यां मामाहाति नारदः
सांप्रतं शाश्वते स्थाने कथं द्रक्ष्याम्युमां स्थिताम् । तां हि द्रष्टुं व्रजाम्यादौ पश्चाद्योत्स्यामि शंभुना
चिंतयित्वेति मनसा दैत्यं प्राहार्णवात्मजः । शुंभं चंडजये वीर मम तुल्यपराक्रम
धृत्वा मत्सदृशं रूपं संग्रामं कर्तुमर्हसि । तव युद्धस्य भारोऽयं शिबिरस्य बलस्य च
अहं यास्यामि तां द्रष्टुं गौरीं मच्चित्तहारिणीम् । इत्युक्त्वाथ ददौ तस्मै स्वांगादुत्तार्य मंडनम्