गदया शैलरोमाणं हत्वा भूमौ न्यपातयत् । तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ गिरिकेतुर्महाबलः
पुष्पदंतं महाभीमं मुद्गरेण व्यपोथयत् । पुष्पंदंतोऽथ खड्गेन गिरिकेतोः शिरोऽछिनत्
गृहीत्वा चर्म खड्गं च गिरिकेतोरधावत । शिरस्तं प्राह किं यासि मां त्यक्त्वा समरार्थिनम्
शिरोहीने च कायेऽस्मिन्किं तु धावन्न लज्जसे । इत्युक्ते शिरसा तेन कबंधेन तु पादयोः
विधृतः पुष्पदंतश्च कुक्षौ तीक्ष्णासिनाच्छिनत् । निश्चक्रामासुरः कुक्षेः शतशीर्षो महाबलः
द्विशताक्षिसमायुक्तः शतद्वयभुजाकुलः । भ्रमत्तस्य शिरो राजन्कबंधोपांतमागमत्
तच्छिरः प्राप्तमालोक्य पुष्पदंतोऽसिनाच्छिनत् । ततो भूकंपनो नाम ज्वरो दैत्यो भयावहः
पुष्पंदंतस्तदा तत्र द्वाभ्यां राजन्विमर्दितः । ज्वरेण तेन च क्लिष्टो दुःसहेनातिवेगिना
त्यक्त्वा शिवगणः संख्यं कंपमानो गिरिं ययौ । कोलाहलो महाधन्वी माल्यवंतं शरैस्त्रिभिः
विव्याध स्कंधयोर्भाले माल्यवांश्च ततोऽसुरम् । बाणाहतो माल्यवता शस्त्रैर्नानाविधैः शितैः
कोलाहलः प्रहृतवान्दर्शयन्नात्मलाघवम् । सोऽपि हेति व्यथां त्यक्त्वा माल्यवांश्च गणाग्रणीः
गिरिं गृहीत्वा तेनाजौ कोलाहलमथाहनत् । निश्चक्राम ज्वरस्तस्माज्ज्वलनो नाम भीषणः
त्रिशीर्षो नवहस्तश्च नवपादोऽतिपिंगलः । स ज्वरो मोहयामास माल्यवंतं स्वतेजसा
माल्यवान्समरं त्यक्त्वा पराक्रांतो गिरिं ययौ । चंडिर्भयानकेनाजौ पाशेन हृदये हतः
हयो विनिर्गतस्तस्मात्क्षिप्तः सोऽपि च सागरे । कार्त्तिकेयो रणे राहुं शितैर्बाणैः समाहनत्
आच्छाद्य शरजालैश्च शीघ्रं शक्तिं मुमोच ह । आपतंतीं महाशक्तिं ज्वलंतीमिव तेजसा
दृष्ट्वा राहुः खमुत्पत्य कराभ्यां जगृहे द्रुतम् । स तां शक्तिं गृहीत्वा तु विनद्योच्चैः पुनः पुनः
स्वर्भानुः शिरसोनोपि तस्य शक्त्या जघान तम् । वक्षस्यभिहते शक्त्या तद्देहान्निर्गता सरित्
तया संप्लावितः पुत्रो महादेवस्य संयुगे । कथंचित्सा नदी रुद्धा समं पूरो गिरिं ययौ
श्रुत्वार्णवजो ज्वरतः कटककदंबस्य कर्कशं विरुतम् । सुस्वरवचनविदग्धं तमपि च कोकिलापतिं न सस्मार
शरैः किरंतं दहनमसिना बर्बरोऽवधीत् । कूष्मांडो निहतो मूर्ध्नि सर्परोम्णाथ मुष्टिना
पातालकेतुना हासो मुद्गरेण समाहतः । तस्य देहाद्विनिष्क्रम्य हस्ती मुद्गरमाभुनक्
शुंडायां मुष्टिघातेन हतः पातालकेतुना । आयुधैर्जर्जरं चक्रे भृंगीशं रोमकंटकः
भृंगीशोऽपि रणाद्भीतस्त्वरन्नेव गिरिं ययौ । सहसा धूम्रवर्णश्च शुभ्रः केतुमुखेऽपतत्
गणं गिलितवान्दैत्यो महाकायो महाननः । हाहाकारो महानासीद्गिलिते केतुना रणे
जृंभस्य निशितैर्बाणैश्छिन्नांगोऽथ विनायकः । शुंडादंडं परशुना तस्य चिच्छेद दंतिनः
जृंभासुरो जघानाथ शक्त्या लंबोदरोदरम् । मूषकोऽपि शरैर्भिन्नः प्रविवेश गुहामुखम्
विनायकः प्रहारार्त्तो विललापाकुलो रणे । हा मातस्तात हा भ्रातर्हा मूषक मम प्रिय
गणेशक्रंदितं श्रुत्वा भगवत्या तया तदा । समेत्य कूटादन्यस्मात्पार्वत्योक्तः शिवस्तदा
हेरंबो वध्यते दैत्यैः स्कंदोऽपि विनिपातितः । शिव किं क्रीडसे शैले रक्ष पुत्रौ गणानपि