महाकालादिभिः शूरैर्याहि त्वं परिवारितः । तावदाजौ त्वया तस्माद्योद्धव्यमतिपौरुषात्
यावद्युद्धे नारिजयो मम वीर भविष्यति । इति शंभोर्वचः श्रुत्वा स च सारथिमब्रवीत्
काकतुंडरथं मेऽद्य समानय महामते । नंदिनो वचनं श्रुत्वा सोपि स्यंदनमाहरत्
द्वात्रिंशदश्वसंयुक्तं चक्रषोडशसंयुतम् । षष्टिध्वजसमोपेतं द्वात्रिंशद्योजनायुतम्
सर्वशस्त्रैश्च संपूर्णं प्राप्तं सांग्रामिकं रथम् । नंदिनश्चक्ररक्षार्थं पुत्रौ स्कंदविनायकौ
समादिष्टौ शंकरेण सन्नद्धौ तौ स्ववाहनौ । गणैः परिवृतो नंदी वाग्भिः संपूज्य चेश्वरम्
नंदी रथं समारुह्य निर्ययौ दानवान्प्रति । विराजते तस्य मूर्ध्नि छत्रं द्वादशयोजनम्
यावत्स निर्ययौ नंदी तावत्ते दानवाः पुरः । शैलोपरि समारूढा दानवा घोरदर्शनाः
गणानामायुधैस्तीक्ष्णैः निहताः पतिता भुवि । हन्यमाना गणैर्दैत्यास्तत्यजुर्दूरतो गिरिम्
ततो धूमसमं तस्मादवरुह्य शिलोच्चयात् । जघ्नुर्दैत्यान्शितैः शस्त्रैर्गणा राजन्महाबलान्
अमरैराचितं दृष्ट्वा रुरुधुर्दैत्यसैनिकाः । ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह
शरवर्षमथात्युग्रं दानवानां दिवौकसाम् । ततः समस्तान्मातंगाञ्जघ्नुः शिखिमुखा रणे
रथान्हयान्पदातींश्च काकतुंडा महाबलाः । हतानां दैत्यसंघांनां संगरे भृशमायिनाम्
शिरोभिर्गगनं व्याप्तं प्रहसद्भिर्भयावहैः । मुक्तकेशारुणमुखैर्भीमदंष्ट्राविलोचनैः
सिंहैः कबंधजंघोरुकटिपृष्ठनिकृंतनैः । चिता सर्वत्र वसुधा कबंधैरुधिरारुणैः
ततो विरावः सुमहान्बभूव दैत्येश्वराणां ध्वजिनीषु धावताम् । शंभोर्गणैः पातितसैनिकानां यथार्णवानां नदतां युगक्षये
नारद उवाच- दैत्यसैन्यं हतं दृष्ट्वा गणैर्नंदिपुरोगमैः । क्रुद्धाः शुंभादयो दैत्याः समाजग्मुर्गणान्प्रति
ततः शुंभो महादैत्यो नंदिनं प्रत्ययुध्यत । महाकालं निशुंभोऽथ कालो लोकेश्वरं रणे
पुष्पदंतं शैलरोमा माल्यवंतं महाबलः । कोलाहलो रणे राजन्प्राप्तो मायाबलेन च
चंडं भयानको नाम राहुः स्कंदमधावत । कूष्मांडं सर्परोमा च घर्घरो मदनं तथा
शुभं केतुमुखो हंतुं ययौ जंभो विनायकम् । हासं पातालकेतुश्च भृंगीशं रोमकंटकः
युयुधुः कोटिशो रुद्रगणा दैत्याः परस्परम् । पश्यतोरुभयोस्तत्र स्वामिनोरिति ते युधि
दृढप्रहारिणो जघ्नुर्गणा दैत्याः शरैरथ । नंदी मुमोच तान्बाणान्महासारो यथा नगे
ततः संपूरयामास मुखं शुंभस्य पत्रिभिः । यथा पर्णचयैर्वातो मंदरस्येव कंदरम्
शुंभोऽथ कार्मुकं त्यक्त्वा रथात्तं प्रत्यधावत । उत्पाट्य च गिरिं तेन जघान हृदि नंदिनः
नंदिनो हृदयं भित्त्वा चूर्णयित्वा रथं रणे । पपात भूमौ स गिरिर्वज्रं प्राप्य गिरिं यथा
मूर्च्छां प्राप्य क्षणात्संज्ञां वेगवान्स पलायितः । महाकालो निशुंभेन मुद्गरेण हतो हृदि
आगत्य दैत्यं गदया जघान मुकुटोपरि । तत्प्रहारमचिंत्याथ निशुंभोऽपि महाबलः
तं गृहीत्वा चरणयोर्महाकालं महाबलः । भ्रामयित्वा करतलाच्चिक्षेप च ननाद च
स तद्वक्त्रानिलं पीत्वा ननाद रुधिरारुणः । पुष्पदंतः शैलरोम्णा चाहतो मुष्टिना मुखे