तत उच्चैर्विभोर्हास्यं श्रुत्वा ब्रह्मा पिनाकिनः । उवाच देवदेवेशं पश्यावस्थां दिवौकसाम्
ततः सर्वेश्वरो ज्ञात्वा ब्रह्मणो मनसेप्सितम् । शक्रस्य मानभंगं च देवार्थे परमेश्वरः
प्रेम्णा भवान्या विज्ञप्तो नृप प्राह वचो हरः । विष्णुना न हतो योऽरि स कथं हन्यते मया
पूर्वसृष्टान्यायुधानि वज्रादीनि पितामह । तैः शस्त्रैर्नैव वध्योऽसौ बली जालंधरोऽसुरः
हेतिभिः पूर्वसंसृष्टैः समयापि न हन्यते । देवाः कुर्वंतु शस्त्रं हि मम प्राणसहं दृढम्
शंभोरित्युत्तरं श्रुत्वा ब्रह्मोवाचाथ शंकरम् । स्वयं कुरु महाशस्त्रं त्वं वेत्थ स्वात्मनो बलम्
इति तस्य वचः श्रुत्वा प्रत्युवाच महेश्वरः । ब्रह्मन्विमुंच तेजस्त्वं क्रोधयुक्तं सुरैः सह
ततस्तेजो मुमोचाथ ब्रह्मा ब्रह्मास्त्रसूचकः । रुद्रस्त्रिनेत्रजं तेजस्ततो निर्मुक्तवान्स्वयम्
देवाश्च मुमुचुः सर्वे सक्रोधं तेजसां चयम् । अत्रांतरे स्मृतः प्राप्तो हरेण मधुसूदनः
किं करोमीति तेनोक्तः शिवः प्राह जनार्दनम् । विष्णो जालंधरः कस्मान्न हतः संगरे त्वया
कथं सुरान्परित्यज्य क्षीराब्धिं शयितुं गतः
श्रीविष्णुरुवाच-। यदि तं हन्मि देवेश श्रीः कथं मम वल्लभा । तस्मात्त्वं पार्वतीकांत जहि जालंधरं रणे
तेजस्त्वं क्रोधजं मुंचेत्युक्तः शर्वेण केशवः । मुमोच वैष्णवं तेजः तत्सर्वं समवर्द्धत । तेजः प्रवृद्धं तद्दृष्ट्वा व्यापकं प्राह केशवम्
शंकर उवाच-। एतेन तेजसा शीघ्रं ममास्त्रं कर्तुमर्हथ । विश्वकर्मादयस्तच्च श्रुत्वा शंकरभाषितम्
निरीक्ष्य च तदाऽन्योऽन्यं किं कुर्म इति शंकिताः । दृष्ट्वा तूष्णीं स्थितांस्तांश्च ज्ञात्वा तन्मनसि स्थितम्
तदाह भगवान्ब्रह्मा अनालोक्यं हि दैवतैः । सोढुं न शक्तास्ते तेजो धर्तुं केन च शक्यते
ततः प्रहस्य भगवानुत्पत्योपरि तेजसः । वामांघ्रिपार्ष्णिना शंभुर्ननर्त भ्रमरीचयम्
ततो देवा महेंद्राद्यास्तेजसोपरि शंकरम् । नृत्यमानं तदा दृष्ट्वा मुदा वाद्यान्यवादयन्
तदाप्रभृति नृत्येषु भ्राम्यते भ्रमरीचयम् । अथ चक्रं समुत्पन्नं शंभोर्नर्तनमर्दनात्
आरलक्षत्रयोपेतं अस्थिकोटिसमाकुलम् । शर्वांघ्रिकषणात्तस्य तेजसो निसृताः कणाः
विश्वकर्मा च तेनास्त्रं विमानानि च निर्ममे । ततस्ते निर्ज्जरा भीत्या दृष्ट्वा चक्रं सुदर्शनम्
त्राहित्राहीति देवेशं प्रत्यूचुस्ते सुरान्नृप । पृथ्वीकाठिन्यमादाय लोहानामपि तेजसाम्
यद्विश्वकर्मणा कोशं कृतं भस्मीकृतं च तत् । सृष्टेन तेन चक्रेण दग्धः कालोऽपतत्क्षितौ
ततस्तद्ब्रह्मणो हस्ते ददौ चक्रं स धूर्जटिः । चक्रार्चिर्निचयैः कूर्चं दृष्ट्वा दग्धमुमापतिः
हसित्वा ब्रह्मणो हस्ताद्गृहीत्वा सत्वरं शिवः । दधौ कक्षापुटे चक्रं निधानं निर्धनो यथा
ततो न दृश्यते चक्रं शिवकक्षापुटेस्थितम् । महामूर्खस्य यद्दत्तं दानं तस्य फलं यथा
नारद उवाच- अत्रोत्तरे मया गत्वा कथितं सिंधुसूनवे । त्वां हंतु सर्ववीरेश प्रतिज्ञा शंभुना कृता । श्रुत्वेत्थं मद्वचो राजंस्ततः पप्रच्छ सोऽसुरः
जालंधर उवाच-। किमस्ति शूलिनो गेहे रत्नजातं महामुने । तन्ममाचक्ष्व सकलं नास्ति युद्धं निरामिषम्
नारद उवाच-। भूतिर्गात्रे वृषो जीर्णः फणिनोंऽगे गले विषम् । भिक्षापात्रं करे पुत्रौ गजानन षडाननौ
इत्यादि विभवस्तस्य यदन्यत्तन्निबोध मे । तनया गिरिराजस्य विशाला ह्युन्नतस्तनी