ददृशुर्ब्राह्मभुवने ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् । प्राणायामेन युंजानं मनः स्वं परमात्मनि
ते तुष्टुवुः सुराः सर्वे वाग्भिस्तथ्याभिरादृताः । ततः प्रसन्नो भगवान्किंकरोमीति चाब्रवीत्
ततो निवेदयांचक्रुः ब्रह्मणे विबुधाः पुनः । जालंधरस्य सकलं तथा निजपराभवम्
क्षणं ध्यात्वा ययौ ब्रह्मा कैलासं त्रिदशैः सह । तस्य शैलस्य पार्श्वे ते वैचित्र्येण समाकुलाः । स्थिताः संतुष्टुवुर्देवा ब्रह्मशक्रपुरोगमाः
नमो भवाय शर्वाय नीलग्रीवाय ते नमः । नमः स्थूलाय सूक्ष्माय बहुरूपाय ते नमः
इति सर्वमुखो भूत्वा वाणीमाकर्ण्य शंकरः । प्रोवाच नंदिनं देवा नानयस्वेति सत्वरम्
श्रुत्वा शंभोर्वचो देवा आहूता नंदिना द्रुतम् । प्रविश्यांतःपुरे देवा ददृशुर्विस्मितेक्षणाः
तत्रासने समासीनं शंकरं लोकशंकरम् । गणैः कोटिसहस्रैस्तु सेवितं भक्तिशालिभिः
नग्नैर्विरूपैः कुटिलैर्जटिलैर्धूलिधूसरैः । प्रणिपत्याग्रतः प्राह सह देवैः पितामहः
सुखरोगो यथा स्यासीच्छक्रः सोऽयं वृथागतः । कृपां कुरु महादेव शरणागतवत्सल
तत उच्चैर्विभोर्हास्यं श्रुत्वा ब्रह्मा पिनाकिनः । उवाच देवदेवेशं पश्यावस्थां दिवौकसाम्
ततः सर्वेश्वरो ज्ञात्वा ब्रह्मणो मनसेप्सितम् । शक्रस्य मानभंगं च देवार्थे परमेश्वरः
प्रेम्णा भवान्या विज्ञप्तो नृप प्राह वचो हरः । विष्णुना न हतो योऽरि स कथं हन्यते मया
पूर्वसृष्टान्यायुधानि वज्रादीनि पितामह । तैः शस्त्रैर्नैव वध्योऽसौ बली जालंधरोऽसुरः
हेतिभिः पूर्वसंसृष्टैः समयापि न हन्यते । देवाः कुर्वंतु शस्त्रं हि मम प्राणसहं दृढम्
शंभोरित्युत्तरं श्रुत्वा ब्रह्मोवाचाथ शंकरम् । स्वयं कुरु महाशस्त्रं त्वं वेत्थ स्वात्मनो बलम्
इति तस्य वचः श्रुत्वा प्रत्युवाच महेश्वरः । ब्रह्मन्विमुंच तेजस्त्वं क्रोधयुक्तं सुरैः सह
ततस्तेजो मुमोचाथ ब्रह्मा ब्रह्मास्त्रसूचकः । रुद्रस्त्रिनेत्रजं तेजस्ततो निर्मुक्तवान्स्वयम्
देवाश्च मुमुचुः सर्वे सक्रोधं तेजसां चयम् । अत्रांतरे स्मृतः प्राप्तो हरेण मधुसूदनः
किं करोमीति तेनोक्तः शिवः प्राह जनार्दनम् । विष्णो जालंधरः कस्मान्न हतः संगरे त्वया
कथं सुरान्परित्यज्य क्षीराब्धिं शयितुं गतः
श्रीविष्णुरुवाच-। यदि तं हन्मि देवेश श्रीः कथं मम वल्लभा । तस्मात्त्वं पार्वतीकांत जहि जालंधरं रणे
तेजस्त्वं क्रोधजं मुंचेत्युक्तः शर्वेण केशवः । मुमोच वैष्णवं तेजः तत्सर्वं समवर्द्धत । तेजः प्रवृद्धं तद्दृष्ट्वा व्यापकं प्राह केशवम्
शंकर उवाच-। एतेन तेजसा शीघ्रं ममास्त्रं कर्तुमर्हथ । विश्वकर्मादयस्तच्च श्रुत्वा शंकरभाषितम्
निरीक्ष्य च तदाऽन्योऽन्यं किं कुर्म इति शंकिताः । दृष्ट्वा तूष्णीं स्थितांस्तांश्च ज्ञात्वा तन्मनसि स्थितम्
तदाह भगवान्ब्रह्मा अनालोक्यं हि दैवतैः । सोढुं न शक्तास्ते तेजो धर्तुं केन च शक्यते
ततः प्रहस्य भगवानुत्पत्योपरि तेजसः । वामांघ्रिपार्ष्णिना शंभुर्ननर्त भ्रमरीचयम्
ततो देवा महेंद्राद्यास्तेजसोपरि शंकरम् । नृत्यमानं तदा दृष्ट्वा मुदा वाद्यान्यवादयन्
तदाप्रभृति नृत्येषु भ्राम्यते भ्रमरीचयम् । अथ चक्रं समुत्पन्नं शंभोर्नर्तनमर्दनात्
आरलक्षत्रयोपेतं अस्थिकोटिसमाकुलम् । शर्वांघ्रिकषणात्तस्य तेजसो निसृताः कणाः