तथेत्युक्त्वा च संस्मृत्य गरुडं धरणीधरः । आरुह्य च जगन्नाथः क्षीराब्धिं प्रियया सह
तदाप्रभृति कृष्णस्य वासः श्वशुरमंदिरे । अब्धौ वसति देवेशो लक्ष्म्याः प्रियचिकीर्षया
युधिष्ठिर उवाच- देवान्विक्लाव्य समरे विष्णुं स्थाप्यात्ममंदिरे । जालंधरेणाब्धिजेन यत्कृतं ब्रूहि नारद
नारद उवाच-। शुंभादीनां तु वीराणां दत्त्वा दानं प्रसादजम् । जालंधरो जगामाथ स्वर्गं प्राप्यावलोकयत्
हिरण्यवर्षेण जनान्भूषयंतं दिनेदिने । फलंति तरवोऽजस्रं वाजिमेधक्रतोः फलम्
गजवस्त्रसुवर्णानि धेनु कन्या तिलानि च । पुष्पकर्पूरतांबूल कस्तूरी कुंकुमानि च
ये यच्छंति महात्मानस्ते पश्यंत्यमरावतीम् । वर्षासु गृहदानेन शिशिरेऽग्निप्रदानतः
वादित्राणि च सर्वाणि वादयंति शिवालये । प्रपां कुर्वंति ये चैत्रे दध्योदनसमन्विताम्
यत्र हिंदोलपर्यंकं स्वयमांदोलयंति च । सारिकाशुकहंसाश्च भ्रमद्भ्रमरकोकिलाः
कुर्वंतो दूतकार्याणि यच्छंते प्रियसंगमम् । रंभा यत्र पुरे राम मेनका च तिलोत्तमा
सुषमा सुंदरी यत्र घृताची पुंजिकस्थली । सुकेशी सुमुखी रामा मंजुघोषा च मालिनी
मृगोद्भवा च सुखदा धनदंष्ट्रा तिलप्रभा । वाजिमेधफलग्राहा राजसूयफलंति याः
कोटिशो यत्र निःष्पापाः क्रीडंत्यप्सरसो नृप । एवं भूरिसुखे स्वर्गे स्थापयामास सिंधुजः
शुंभं प्राणसमं दैत्यं निशुंभं युवराजके । स्वयं जालंधरे पीठे स्वर्गादागत्य सिंधुराट् । वर्षार्बुदद्वयं राज्यं चकारात्मबलेन च
युधिष्ठिर उवाच-। युयुधेऽसुर संग्रामे ससुरैरपराजितः
ततः किमकरोद्राजा सिंधुसूनुः प्रतापवान् । तन्ममाचक्ष्व देवर्षे श्रोतुकामस्य विस्तरात्
नारद उवाच-। शृणु राजन्यथातथ्यं कृतसागरसूनुना । स देवान्समरे जित्वा राज्यं चक्रे ह्यकंटकम्
गंधर्वाश्चित्रसेनाद्याः सेवंते चासुरेश्वरम् । यज्ञभागांश्च यो भुंक्ते सर्वेषामसुरेश्वरः
क्षीरसागरतो देवैर्हृतं रत्नादिकं च यत् । तत्सर्वं च तथान्यच्च निर्जित्य हृतवान्बली
समुद्रतनये राज्यं भुवो राजन्प्रशासति । न कश्चिन्म्रियते मर्त्यो नरकं कोऽपि न व्रजेत्
न कलिप्रणयादन्यो न भोगादपरः क्षयः । न वंध्या दुर्भगा नारी नालंकारैर्विवर्जिता
कुरूपा दुर्गता दुष्टाऽयशस्या न च दृश्यते । न तत्र विधवा नारी न कश्चिन्निर्द्धनो जनः
दातारः संति सर्वत्र न प्रतिग्राहिणः क्वचित् । पुण्या जनाः प्रयच्छंति द्विजेभ्यो ह्यात्मनो धनम्
रूपयौवनशालिन्यः सीमंतिन्यो गृहे गृहे । गोक्षीरं दधिसर्पिश्च यत्र निर्जरसो जनाः
मंगलं तत्र सर्वेषां न क्वचिद्वधबंधनम् । शरेण न च हिंसास्ति न कश्चित्केन बाध्यते
ऋणं न दृश्यते राजन्धनिनः संति सर्वतः । संतुष्टाः सर्वसस्याढ्याः प्रजाः सर्वत्रपार्थिव
केलीक्षुदंडप्रभवश्च दुग्धरसोऽति सुस्वादुतरो गृहे नृणाम् । शुश्राव नारीनरयोर्हितं वचो न चापहर्ताध्वनि गच्छतां सदा
पतंत्यखंडा नभसो यतस्ततो धाराश्च कर्मारविमिश्रसर्पिषः । संमिश्रिताः शर्करया परिश्रुताः समुद्रसूनोः स्मरणान्मुखे नृणाम्
युधिष्ठिर उवाच- इंद्रादिभिस्तदा देवैः किं कृतं द्विजसत्तम । जालंधरेण विजितैः स्वर्गराज्ये हृते सति
नारद उवाच-। अथ त्यक्त्वा दिवं देवाः प्रापुस्ते दुर्दशां चिरम् । न पीयूषं नैव यज्ञाः ययुः स्थानं स्वयंभुवः