रणमागत्य दैत्येशं तिष्ठतिष्ठेत्यभाषत । दृष्ट्वा तमागतं भूयः केशवं समरप्रियः
पूरयन्मार्गणैर्भूमिं जगर्जार्णवनंदनः
विव्याध दैत्यं हरिराशु शक्त्या हृदि स्फुरंत्या स ततः पपात । सूतो न यत्तं समरान्निवासं तं प्राह रे केन कृतोस्म्यलज्जः
दैत्यारि जालंधरयोर्महत्तदा बभूव युद्धं धरणीतलस्थयोः । प्रेम्णा श्रियस्तं न जघान दानवं स्वयं हरिस्तस्य शरैः पपात
ततो निरीक्ष्य गोविंदं पतितं धरणीतले । प्रगृह्यार्णवजो दैत्य आरुरोह निजं रथम् । ततस्तमिंदिरा प्राप्ता रुदंती विष्णुवल्लभा
संस्थिता कमला तत्र पतिं कमललोचनम् । पतितं तु पतिं वीक्ष्य लक्ष्मीः प्राहार्णवात्मजम्
शृणुष्व वचनं भ्रातर्जितो विष्णुर्धृतस्त्वया । भगिन्या न च वैधव्यं दातुं युक्तं महाबल
श्रुत्वा तु वचनं तस्या मुमोच जगतः पतिम् । जालंधरो महाबाहुः स्वस्रे भक्त्या ननाम च
ववंदे चरणौ विष्णोः स्वसुः स्नेहात्तदांजसा । विष्णुर्जालंधरं प्राह तुष्टोऽस्मि तव कर्मणा । वरं वरय दैत्येश किं प्रयच्छामि ते वरम्
जालंधर उवाच-। यदि त्वं मम तुष्टोऽसि शौर्येणानेन केशव । स्थातव्यं मत्पितुः स्थाने त्वया कमलया सह
तथेत्युक्त्वा च संस्मृत्य गरुडं धरणीधरः । आरुह्य च जगन्नाथः क्षीराब्धिं प्रियया सह
तदाप्रभृति कृष्णस्य वासः श्वशुरमंदिरे । अब्धौ वसति देवेशो लक्ष्म्याः प्रियचिकीर्षया
युधिष्ठिर उवाच- देवान्विक्लाव्य समरे विष्णुं स्थाप्यात्ममंदिरे । जालंधरेणाब्धिजेन यत्कृतं ब्रूहि नारद
नारद उवाच-। शुंभादीनां तु वीराणां दत्त्वा दानं प्रसादजम् । जालंधरो जगामाथ स्वर्गं प्राप्यावलोकयत्
हिरण्यवर्षेण जनान्भूषयंतं दिनेदिने । फलंति तरवोऽजस्रं वाजिमेधक्रतोः फलम्
गजवस्त्रसुवर्णानि धेनु कन्या तिलानि च । पुष्पकर्पूरतांबूल कस्तूरी कुंकुमानि च
ये यच्छंति महात्मानस्ते पश्यंत्यमरावतीम् । वर्षासु गृहदानेन शिशिरेऽग्निप्रदानतः
वादित्राणि च सर्वाणि वादयंति शिवालये । प्रपां कुर्वंति ये चैत्रे दध्योदनसमन्विताम्
यत्र हिंदोलपर्यंकं स्वयमांदोलयंति च । सारिकाशुकहंसाश्च भ्रमद्भ्रमरकोकिलाः
कुर्वंतो दूतकार्याणि यच्छंते प्रियसंगमम् । रंभा यत्र पुरे राम मेनका च तिलोत्तमा
सुषमा सुंदरी यत्र घृताची पुंजिकस्थली । सुकेशी सुमुखी रामा मंजुघोषा च मालिनी
मृगोद्भवा च सुखदा धनदंष्ट्रा तिलप्रभा । वाजिमेधफलग्राहा राजसूयफलंति याः
कोटिशो यत्र निःष्पापाः क्रीडंत्यप्सरसो नृप । एवं भूरिसुखे स्वर्गे स्थापयामास सिंधुजः
शुंभं प्राणसमं दैत्यं निशुंभं युवराजके । स्वयं जालंधरे पीठे स्वर्गादागत्य सिंधुराट् । वर्षार्बुदद्वयं राज्यं चकारात्मबलेन च
युधिष्ठिर उवाच-। युयुधेऽसुर संग्रामे ससुरैरपराजितः
ततः किमकरोद्राजा सिंधुसूनुः प्रतापवान् । तन्ममाचक्ष्व देवर्षे श्रोतुकामस्य विस्तरात्
नारद उवाच-। शृणु राजन्यथातथ्यं कृतसागरसूनुना । स देवान्समरे जित्वा राज्यं चक्रे ह्यकंटकम्
गंधर्वाश्चित्रसेनाद्याः सेवंते चासुरेश्वरम् । यज्ञभागांश्च यो भुंक्ते सर्वेषामसुरेश्वरः
क्षीरसागरतो देवैर्हृतं रत्नादिकं च यत् । तत्सर्वं च तथान्यच्च निर्जित्य हृतवान्बली
समुद्रतनये राज्यं भुवो राजन्प्रशासति । न कश्चिन्म्रियते मर्त्यो नरकं कोऽपि न व्रजेत्