सर्वे ते रथमारूढा सर्वशस्त्रैर्महासुराः । वैकुंठाधिपतिं जघ्नुर्गर्जंतो भीमनिस्वनैः
तान्सर्वान्भीमरूपेण दैत्यारिः कुपितस्तदा । रणे निपातयामास वायुः पर्णचयं यथा
शैलरोमा ततो विष्णुं दैत्यः कोपादधावत । हरेरपि शरास्तस्य शरीरे शीर्णतां गताः
शैलरोमा च दैत्यारि शरीरं चाहनच्छरैः । हरिः खड्गं विनिर्धूय शिरस्तस्य जहार ह
छिन्ने शिरसि दैत्यस्य कबंधो विक्रमन्रणे । शैलरोमा भुजाभ्यां च तार्क्ष्यं जग्राह पक्षयोः
शिरश्चोत्पत्य तरसा विलग्नं स्कंधयोर्दृढम् । ततस्तत्रास्ययुद्धेन हृषीकेशोऽपि विस्मितः
शिरः संलग्नमालोक्य गरुडो न्यपतद्भुवि । पुनश्चोत्पत्य वेगेन शिरःस्थानं समाश्रयत्
शैलरोमा ततो विष्णुं जहार गरुडाद्बली । हरिर्जघ्ने तलेनाशु गतायुश्चापतद्भुवि
ततो जालंधरः सूतं खड्गरोमाणमब्रवीत् । संप्रेषय रथं तत्र यत्र देवो जनार्दनः
जालंधरस्य वचनात्खङ्गरोमानयद्रथम् । दृष्ट्वा तं पुरतो विष्णुमुवाचार्णवनंदनः
निःशंकं जहि मां विष्णो नाहं त्वा हन्मि माधव । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा क्रोधसंरक्तलोचनः
नारायणः प्राणहरैः शरैरेनमपूरयत् । विष्णुना च विभिन्नांगोऽर्णवसूनुः प्रतापवान्
हरिं संपूरयामास मार्गणौघैर्निरंतरम् । नारायणः प्राणहरैः शरैरेनमपूरयत्
गरुडं पतितं दृष्ट्वासिंधुसूनोः शरैर्भुवि । रथं संस्मारयामास वैकुंठस्थं जनार्दनः
सरथस्तस्य संप्राप्तः सूतहीनो हयैर्वृतः । अश्वैर्युतं रथं दृष्ट्वा विस्मितो भगवान्रणे
संबोधयित्वा गरुडं सारथ्ये समयोजयत् । स धृत्वा मुकुटं मूर्ध्नि कौस्तुभं हृदये मणिम्
पुरुषार्थान्हयान्कृत्वा ययौ जालंधरं हरिः । मेदिनीं रथचक्रेण दारयंश्च सुरैः सह
जघान तरसा बाणैर्दानवानां च वाहिनीम् । देवराजेन संदिष्टो वीतिहोत्रो रणांगणे
ददाह दानवानीकं समीरणसमन्वितम् । तदाह तं भगवता दैत्यसैन्यं सुरैः सह
जालंधरः स्वल्पशेषं दध्यौ दृष्ट्वा बलं स्वकम् । अथाह भार्गवं राजा मत्सैन्यं निहतं सुरैः
त्वयि तिष्ठति मंत्रज्ञे विख्यातो विद्यया भवान् । किं तया विद्यया ब्रह्मन्क्षत्रेणाथ बलेन च
या न रक्षति रोगार्तान्यद्बलं शरणागतान् । जालंधरवचः श्रुत्वा भार्गवस्तमभाषत
पश्य राजन्मम बलं ब्राह्मणस्य रणांगणे । इत्युक्त्वा वारिणा स्पृष्टा हुंकारेण प्रबोधिताः
उत्थापितास्ते कविना शरौघैः प्राणहारकैः । देवाहता रणे पेतुः समंतात्सिंधुसूनुना
बाणैर्जर्जरदेहास्ते धृतप्राणा नराधिप । न मृतास्त्वमरत्वाच्च बाणैर्भिन्नाश्च सत्तम
ततो नारायणो देवो बृहस्पतिमभाषत । धिग्बलं दैवतगुरो यो न जीवयसे सुरान्
धिषणस्तु जगन्नाथमुवाच त्वरितं तदा । ओषधीभिरहं स्वामिन्जीवयिष्यामि निर्जरान्
इत्युक्त्वा धिषणः सोऽपि ययौ क्षीरार्णवस्थितम् । द्रोणमद्रिं तदा गत्वा सुखं गृह्यौषधीः स्वयम्
गुरुस्तासां च योगेन जीवयामास निर्जरान् । उत्थितास्ते ततो देवा जघ्नुर्दानववाहिनीम्
देवान्समुत्थितान्दृष्ट्वा बभाषे सिंधुजः कविम् । विना त्वद्विद्यया काव्य कथमेते समुत्थिताः