तच्छ्रुत्वा विस्मितो वाक्यं प्राह जालंधरोऽसुरः । प्रसादसुमुखो राहुं कामरूपो भवाधुना
इति शुक्रस्य मंत्रेण सिंधुसूनुः प्रतापवान् । पितृव्यं संस्मरन्वीर विग्रहं त्वकरोत्सुरैः
युधिष्ठिर उवाच- कः पितृव्यः सिंधुसूनोः किं वृत्तं तस्य विग्रहे । युयुधे स कथं दैत्यस्तन्मे कथय नारद
नारद उवाच-। शृणु त्वं नृपशार्दूल पितृव्यः क्षीरसागरः । जालंधरस्य तं देवैः प्रमथ्य धनमाहृतम्
श्रीचंद्रामृतनागाश्वपूर्वं तस्य सुरासुरैः । तच्छ्रुत्वा विग्रहं चक्रे देवैर्जालंधरोऽसुरः
कदाचित्प्रेषयामास दूतं दुर्वारणं बली । शिक्षयित्वा तु वक्तव्यं देवेंद्रभवनं प्रति
अथ स्यंदनमारुह्य ययौ दुर्वारणो दिवि । प्रवेष्टुकामो भवनं द्वारस्थैर्द्वारि निवारितः
दूत उवाच-। जालंधरस्य दूतोऽहं आगतः शक्रसंनिधौ । गत्वा तत्र भवंतो मां विज्ञापयितुमर्हथ
इति तस्य वचः श्रुत्वा तदैव तु शचीपतिम् । गत्वा च प्रणिपत्याह दूतो देवागतो भुवः
दौवारिको महेंद्रेण प्रत्युक्तो दूतमानय । हस्ते गृहीत्वा तं दूतं वासवांतिकमानयत्
दुर्वारणो देवसभां प्रविष्टः प्रव्यलोकयत् । हरिं देवैस्तु यस्त्रिंशत्कोटिभिः परिवेष्टितम्
स्वर्णसिंहासनं दिव्यं चामरानिलसेवितम् । शचीप्रेमरसोत्फुल्लनयनाब्जसहस्रकम्
दुर्वारणोऽथ देवेशं विलोक्य गुरुणा सह । प्रणनामात्मगर्वेण प्रहसन्नयनश्रियम्
निर्दिष्टमासनं भेजे दूतो जालंधरस्य सः । कस्य त्वं केन कार्येण प्राप्तः प्राहेति तं हरिः
दूतो जालंधरस्याहं स जगाद पुरंदरम् । स राजा सर्वलोकानां तस्याज्ञां शृणु मन्मुखात्
पितृव्यो मम दुग्धाब्धिस्त्वया कस्माद्विलोडितः । मंदराद्रिविधानेन हृतं कोशं महाधनम्
श्रीचंद्रामृतनागाश्वं तन्मणिं विद्रुमादिकम् । देहि सर्वं तथा स्वर्गं शीघ्रं त्यज पुरंदर
स त्वं मद्वचनात्तूर्णं कुरु सर्वं यथोचितम् । तं क्षमापय भूपाल यदि जीवितुमिच्छसि
अथ प्रहस्य मघवा प्राह दुर्वारणं प्रति । शृणु दूत समासेन सिंधोर्मथनकारणम्
पुरा हिमवतः सूनुर्मैनाको नाम मे रिपुः । स कुक्षौ विधृतस्तेन सागरेण जडेन च
दग्धं चराचरं येन वह्निना हयरूपिणा । स चापि विधृतस्तेन सागरेण दुरात्मना
धर्मद्विषां दानवानामसौ वै आश्रयः प्रभुः । नित्यं दधि घृतं क्षीरं दानवेभ्यः प्रयच्छति
अतएवायमस्माभिः दुर्वारण विलोडितः । दंडितश्च गतश्रीको देवैरथ पुरातनैः
शृणु दूत सबंधेन मम विप्रेण शोषितः । कुंभोद्भवेन किंचैष दुःसंगे नैव बाध्यते
सोऽपि युद्धार्थमस्माभिः सर्वसैन्येन संवृतः । आगमिष्यति वै नाशं गमिष्यति तदैव हि
इतीरयित्वा विरराम वृत्रहा सरित्पतेरात्मजदूतमुच्चकैः । शशंस चागत्य समुद्रसूनोर्देवेश्वरेणोक्तमशेषमादितः
नारद उवाच-। महेंद्र वचनं श्रुत्वा निजदूतमुखेन च । समुद्रसूनुः संक्रुद्धः सर्वं सैन्यं समाह्वयत्
रसातलस्थिता दैत्याः ये च भूतलवासिनः । आययुः सबलास्तत्र जालंधरमथाज्ञया
प्रयाणप्रक्रमे सिंधुसूनोः सैन्यस्य गर्जितैः । स्फुटंति नभसो राजन्पातालमखिला दिशः
हयनागोष्ट्रवदना बिडालमुखभीषणाः । व्याघ्रसिंहाखुवदना विद्युत्सदृशलोचनाः