प्रत्युवाच हरं वाक्यं संग्रामः सवृतो मया । यत्र त्वत्सदृशो योद्धा तद्युद्धं देहि मे प्रभो
इत्युक्त्वा निर्गतो जिष्णुर्लब्ध्वा शंभोर्वरं प्रभोः । तस्मिन्गते तदा शक्रे गिरिशो वाक्यमब्रवीत्
गणा मे श्रूयतां वाक्यं देवराजोऽतिगर्वितः । इत्युक्त्वा क्रोधसंयुक्तो बभूव च ततो हरः
आविरासीत्ततः क्रोधो मूर्त्तिमान्पुरतः स्थितः । घनान्धकारसदृशो मृडं क्रोधस्ततोऽब्रवीत्
देहि मे त्वं हि सन्देशं किं करोमि तव प्रभो । उमापतिस्तदोवाच गच्छ त्वं वासवं जय
स्वर्गसिंधुं समासाद्य सागरस्य च वीर्यवान् । इत्युक्तोंतर्दधे क्रोधो गणास्ते विस्मयं ययुः
ईशानकल्पे जाते तु कामेनार्णवसंगमे । नाकसिंधुस्तदा मत्ता स्वयौवनभरोष्मणा
तां दृष्ट्वा सिंधुराजश्च जलकल्लोलवानभूत् । तदा बभूव राजेंद्र गंगासागरसंगमः
महानदी तदा प्राप्य रेमे चात्मबलेन च । अत्रांतरे समुद्रस्य बभूव सुभटस्ततः
सूनुस्तस्यां महानद्यां समुद्रादभवद्बली । महार्णवतनूजेन जातमात्रेण पार्थिव
रुदतोत्कंपिता पृथ्वी त्रिलोकी नादिताभवत् । समाधिबद्धमुद्रां च संतत्याज चतुर्मुखः
अत्रांतरे परित्रस्तां तां संवीक्ष्य जगत्त्रयीम् । धाता सुरेंद्रवाक्येन प्रजगाम महार्णवम्
आश्चर्यमिति संचिंत्य हंसारूढो जवाद्ययौ । ब्रह्माणमागतं वीक्ष्य सपर्यां विदधेऽर्णवः । तमुवाच ततो ब्रह्मा किं गर्जसि वृथांबुधे
समुद्र उवाच-। नाहं गर्जामि देवेश मत्सुतो बलवान्प्रभो । शिशोर्वै कुरु रक्षां च दुर्ल्लभं तव दर्शनम्
संदृश्यतां च तनयो भार्यां प्राहातिशोभनाम् । ययौ सा भर्तुरादेशात्सपुत्रा ब्रह्मणोंतिके
उत्संगदेशे चतुराननस्य विधाय पुत्रं चरणौ ननाम । तदा समुद्रात्मजमद्भुतं तं दृष्ट्वा विधातुः किल विस्मयोऽभूत्
गृहीतकूर्चस्य शिशोः करं च यदा विरिंचिर्न शशाक मोचितुम् । तदा समुद्रः प्रहसन्प्रयातः कूर्चं प्रगृह्यार्भकरं विमोचयन्
तादृशं तस्य बालस्य दृष्ट्वा विक्रममात्मभूः । प्रीत्या जालंधरेत्याह नाम्ना जालंधरोऽभवत् 6.3.
वरं ददावथो तस्य प्रणयेन प्रजापतिः । अयं जालंधरो देवैरजेयश्च भविष्यति
पातालसहितं नाकं मत्प्रसादेन भोक्ष्यति । इत्युक्त्वांतर्दधे ब्रह्मा हंसमारुह्य सत्वरः
नारद उवाच- क्रमेण वर्द्धमानोऽसौ बाल्यभावे स बालकः । निपत्य मारुतोत्संगे सागरं प्रति धावति
आनीय चक्रे स च पंजरस्थान्क्रीडापरः केसरिणां किशोरान् । सिंहादिनेभादिनि युद्धमेवं युधोपयोगीव तदीय वीर्यम्
तस्मादाकाशमुत्पत्य खेचरान्पातयेद्भुवि । गर्जितैर्भीषयामास स्वर्गं हि सह सागरम्
समुद्रांतर्गतं सर्वं सत्वजातं तु पार्थिव । ग्रस्तं सिंधुसुतेनेति तद्भयाच्छन्नतां गतम्
दृष्ट्वा निःसत्वकं तोयं तद्भयाद्वडवानलः । निजदेशं परित्यज्य प्रविवेश हिमालयम्
स बालत्वं परित्यज्य क्रमेणार्णवनंदनः । ततो नवं वयः प्राप्य विक्रमेणाक्रमद्दिवम्
एकदा पितरं प्राह समुद्रं सिंधुनंदनः । मन्निवासोचितं स्थानं देहि तातातिविस्तृतम्
संबुद्ध्य वचनं सूनोः स जगाद महार्णवः । पुत्र दास्याम्यहं राज्यं तव वा भुवि दुर्ल्लभम्
अनंतरं दैत्यगुरुः समुद्रं भार्गवो गतः । तमागतं विलोक्याब्धिर्विधिना समपूजयत्
अथ नदिपतिदत्ते प्राप्तसौंदर्यनिर्यन्मणिमहसि स तस्मिन्नासने सन्निविष्टः । रुचिररुचि सुमेरोः सुंदरे शृंगभागे कमलजइव कांतिं किंचिदुच्चैर्जहार