भारद्वाजगृहं पुण्यमनंतगुणसेवितम् । रतिकंदर्पसंकाश दासीदासशतान्वितम्
नानोपकरणोपेतं भारद्वाजगृहं शुभम् । तस्य चांतर्गतः सौधस्तत्रांतर्गृहवाटिकाः
अष्टौ तन्मध्यतो ह्येकं गृहं परमशोभनम् । चतुर्दिक्षु महादेव गृहप्रासादशोभितम्
प्रतिदेवगृहं श्यामा तौर्य्यत्रिकसुशोभितम् । स्वर्गस्थितवरस्त्रीणां विश्रामायैव कल्पितम्
भारद्वाजगृहाद्रामो निर्गत्याशेषसंयुतः । तस्यैव च महागेहं वनमध्यगतं त्वगात्
तदंतराच्छादितकंबलं तदा पृथक्स्थवस्त्रासनसंयुतं च । सिंहासनं मध्यगतं तथैकं मुन्यासनानेकगतं विवेश
पौराणिकस्यानुपमासनांतरं भूपालहर्यृक्षवरासनं च । पौराणिकं पूर्वमथोपवेश्य ततो वसिष्ठं मुनिपुंगवांश्च
नारायणं भूमिपतीन्कपींश्च नीचासनं च स्वयमाससाद । मेघावृतं व्योमदिशः प्रसन्नाः सुपुष्पमुर्वीतलमुप्तबीजम्
तदंगणं नोष्णमहो न शीतलं संतानपुष्पं दमपुष्पगंधि । शंभुं विलोक्याथ वचो बभाषे रामः कथां कीर्तय शंकरस्य
तृप्तिर्न जाता मुनिवर्य्य शृण्वतो माहेशमाख्यानमघौघनाशनम् । चकार किं वा ननु गौतमाश्रमे महेश्वरो देवगणाधिसंवृतः
शिव उवाच- महाविपंचीमवलंब्य निष्ठितः स वायुसूनुः शिवमन्वपृच्छत् । न्यायार्जितैरेव हि पूजने विभोः कीदृग्भवेच्चानयजैः फलं वद
चौर्य्यैरथो किं फलमर्पितार्पणे उपाहृतद्रव्यसमर्पणेषु । एकैकशो मे भगवन्वदेश प्रश्नोत्तरं किं कथयाशु शंभो
अथेश्वरो वानरमाबभाषे वदामि सर्वं तव ध्यानतः शृणु । न्यायार्जितैः पूज्य सदाशिवं त्वजं संप्राप चैश्वर्यमिदं हि गौतमः
पुरा द्विजो मंकणसूनुराकथः सुशोभनामाप सतीं द्विजन्मा । द्ररिद्र एकः करुणासमन्वितः षष्ठाहभोजी पितृवर्जितश्च
उपोष्य पंचाहमथापि भोक्तुं प्रवृत्त एवाथ समापतद्यतिः । यतिर्बभाषे मधुरं तदा कथं मासोपवासी तव भोक्तुमागतः
तिष्ठामि भुंजे यदि चास्ति ते मुने न मे बुभुक्षान्यगृहाद्विभोक्तुम् । आकथ उवाच- न मे भुजिः पंचदिनं द्विजेंद्र षष्ठे दिने मे भुजिरागतश्च
तदा मया कार्यमचिंतनीयं प्रक्षालयाम्येहि तवाद्य पादौ । ओमित्यथ क्षालितपादयुग्मः स भोजनं कर्तुमियेष योगी
रंभादलांसे बुभुजे तदन्नं विपाच्य संपादितमाज्ययुक्तम् । वन्यैः सुसंयुक्तमथादरेण न किंचिदुच्छेषितमन्नमस्य
अथाकथो वीक्ष्य मुनिं सुतुष्टं तुतोष भार्य्यासहितस्तपस्वी । गतोऽथ भुक्त्वापि यतिः स चाकथः संतुष्टचित्तोऽथ जपं चकार
कपोतवृत्तिं स चकार पत्न्या तपोवितानायस सज्जनो मुनिः । पीठेऽथ कृत्वा तमुमापतिं शिवं लिंगे समाराध्य समन्वितं गणैः
लिंगं निधायाथ निरीक्षमाणो ददर्श चाज्ञातकृशाकृतिं द्विजम् । दिगंबरं पादविहीनमेतं काणं कुणिं कर्णविहीनकं प्रभुम्
सामोद्गिरं तं बहुशास्त्रपारगं गृहं समायांतमथो ददर्श
अथाकथो भार्यां सुशोभनामिदमुवाच
अयं हि विकृतवेषो ब्राह्मणः समायाति
अर्द्धं देयमेतस्मै भोजनं रक्षार्द्धमन्नं चास्मिन्नपि दिने गते षष्ठेह्नि भोजनाभावात्तव जीवितं न तिष्ठतीति मम प्रतीयते किं तु त्वं मन्यसे वद
सा शोभनोवाच- आयुर्ललाटे लिखितं नांतरा नश्यति
आकथ आह। यथा बद्धायुषोऽपि यज्ञस्य वीरभद्रेणच्छिन्नं शिर अजस्रात्मनः किमुत नु याणां पापात्मनामिति तदेनं परिहृत्य त्वया भुज्यते यदि त्वेतस्मै मयान्नं दीयते । तवेच्छानुसारतो मम कर्तव्यम्
भार्य्या प्राह कथमहं भोक्ष्ये त्वय्यभुक्ते मया किं पूर्वं भुक्तमिदमपरं शृणु
अन्नं हि प्राणिनां प्राणाः प्रत्यक्षं सर्वदेहिनाम् । तस्मादन्नप्रदो यस्तु प्राणदः स निगद्यते
अन्नाद्भूतानि जायंते वर्द्धंते तानि वै यतः । तस्मादन्नाधिकं किंचिन्नास्य दानं महाफलम्