समाप्य स्नानकर्माणि गंगायां समुपोषितः । कृतपंचमहायज्ञो गंगापूजां समाचरेत्
गंगायाः प्रतिमां देव्याः श्रीविष्णोः प्रतिमां तथा । नालिकेरोदकैर्दिव्यैः स्नापयेद्भक्तितो बुधः
जाह्नवीप्रतिमाभावान्नालिकेरोदकानि वै । निक्षिपेज्जाह्नवीतोये जाह्नवीं हृदि संस्मरन्
दिव्यैर्गंधैश्च दीपैश्च घृतपूर्णसमुज्ज्वलैः । धूपैः सुवासितैश्चैव नानापुष्पमनोहरैः
नानाफलैः सुपक्वैश्च नैवेद्यैरुत्तमास्तथा । पाद्यार्घाचमनीयैश्च तांबूलैः खादिरान्वितैः
अन्यैरप्युपहारैश्च विशिष्टैर्निजभक्तितः । स्तवैर्नाना च नैवेद्यैर्गङ्गां विष्णुं च पूजयेत्
ततः संपूजितां देवीं विष्णुं च परमेश्वरम् । अंगप्रदक्षिणां कुर्याद्भक्त्या वारत्रयं बुधः
अथ स्थित्वा निराहारोऽपरेहनि सरिद्वरे । भोक्ष्यामि जह्नुतनये शरणं मे भवानघे
एवं संकल्प्य मतिमान्कर्मणा मनसा गिरा । रात्रौ जागरणं कुर्याज्जितनिद्रो ऽतिहर्षितः
अशक्त्या च द्विजश्रेष्ठ फलाहारो भवेदधः । अन्नमात्रं न भुंजीत न च कुर्याद्धि भोजनम्
प्रातर्गङ्गां च विष्णुं च पुनरभ्यर्च्य जैमिने । विप्राय दक्षिणां दद्याद्विभवस्यानुरूपतः
अर्चनं जागरं चैव यत्कृतं पुरतस्तव । अच्छिद्रमस्तु तत्सर्वं त्वत्प्रसादात्सरिद्वरे
इत्युक्त्वा तां नमस्कृत्य कृतनित्यक्रियो द्विजः । ततः सबंधुभिः सार्द्धं पारणं स्वयमाचरेत्
तीर्थोपवासमेवं यः कुरुते जाह्नवीतटे । तस्य पुण्यफलं वत्स वदतो मे निशामय
जन्मांतरार्जितैः पापैर्विमुक्तो विष्णुरूपधृक् । विष्णोः पुरं समासाद्य विष्णुना सह मोदते
कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च । स्थित्वा विष्णुपुरं सर्वं सुखं भुंक्ते सुदुर्ल्लभम्
ततो नारायणादेशाद्ब्रह्मलोकं स गच्छति । ब्रह्मलोके सुखं भुंक्ते दुर्ल्लभं यत्सुरैरपि
तावत्कालं ब्रह्मलोके स्थित्वा ब्रह्मक्षयात्ततः । महादेवं ततो गच्छेद्रथमारुह्य शोभनम्
सुखं नानाविधं तत्र भुङ्क्तेऽत्यन्तसुदुर्ल्लभम् । गाणपत्यमवाप्नोति किमन्यैर्बहुभाषितैः
तावत्कालं शिवपुरे स्थित्वा वै पुण्यवान्नरः । इन्द्रलोकं ततो गच्छेद्द्वितीय इव वासवः
तेन पुण्यात्मना सार्द्धं वसेदेकासने ततः । तत्र भुक्त्वाखिलान्कामान्कल्पकोटिशतावधि
सूर्यलोकं ततो गच्छेद्द्वितीय इव चन्द्रमाः । तत्रामृतानि भुक्त्वा वै चिरं चन्द्रस्य सन्निधौ
पुनरागत्य पृथिवीं चक्रवर्ती नृपो भवेत् । पालयित्वा चिरं पृथ्वीं जित्वा वै सकलान्रिपून्
आयुषोंऽते च गङ्गायां सुखं मृत्युमवाप्नुयात् । भूयः स एवमारुह्य विमानं सुमहायशाः
पुरं भगवतो याति दैवतैरपि दुर्ल्लभम् । तत्र भुक्त्वाखिलान्भोगान्मन्वंतरचतुष्टयम्
परमं ज्ञानमासाद्य दुर्ल्लभं मोक्षमाप्नुयात् । जाह्नवीतीरयात्रायां दैवाद्यस्य भवेत्पथि
पंचता सोऽपि परमं धाम गच्छेन्न संशयः । सत्यधर्मो नाम राजा धार्मिकश्च प्रियंवदः
त्रेताद्वापरसंधौ च बभूव क्षितिमण्डले । विजया नाम महिषी तस्य भूमिपतेरभूत्
सुंदरी शीलयुक्ता सा पतिसेवापरायणा । सप्तवर्षसहस्राणि भुक्त्वा वसुमतीमिमाम्
कदाचित्प्राप्तकालोऽसौ सदारः पंचतां गतः । ततो यमभटैर्बद्धौ दंपती तौ भयंकरौ