अथ सा गिरिजा देवी स्वयं दातुं प्रचक्रमे । यथादत्तमशेषं तु क्षणेनाश्नाति स द्विजः
भांडस्थितमशेषं च भोक्तुमैच्छत्प्रिया सह । तथांबिका समादाय प्रादादक्षय्यमस्त्विति
अथ वामकरेणासौ भोक्तुमैच्छत्ततः सती । तत्राप्यक्षय्यमेवास्तु तवान्नमिति चार्पयत्
करांतरमथोत्पाद्य भोक्तुमैच्छद्द्विजोत्तमः । एवं करसहस्रं च कृत्वैच्छद्भोजनं द्विजः
दत्त्वा दत्त्वा पुनर्देवी संतुष्टा न च कोपना । न चित्तमन्यथाकर्तुं शक्यमस्या इति द्विजः
प्रक्षाल्य हस्तौ चरणौ हस्तार्पितसुगंधवान् । पार्वतीं वाक्यमाहेदं तोषितोहं वरं वृणु
पार्वत्युवाच- मम दातुं वरं शक्तो यदि त्वं ब्राह्मणोत्तम । वरेण मम किं कार्य्यं शंकरो मे यतः पतिः
तदाह ब्राह्मणो देवीं शंकरः कीदृशस्त्विति । सदृशोऽसौ त्वया नो वा त्वद्योग्यो नान्यथा भवेत्
स्त्रीवल्लभत्वमप्येव रूपं दाक्ष्यं शुभांगना । नो चेदेतादृशी भार्य्या मदधीना कथं भवेत्
पार्वत्युवाच- त्वद्भार्य्यावचनं श्रुत्वा तव वाक्यं तथा द्विज । अपलापस्त्वयं ब्रह्मञ्च्छ्रुतं किंवा तथाविषम्
ब्राह्मण उवाच- धम्मिल्लं ते करिष्यामि ममांकं त्वं समारुह । प्रचलेद्यदि ते चित्तं पातिव्रत्यं कुतस्तव
पार्वत्युवाच- मम व्रतं द्विजश्रेष्ठ शंकरांकैकरोहणम् । अथ तच्चित्तमाज्ञाय भवान्याः परमेश्वरः
द्व्यष्टवर्षवया भूत्वा सुस्निग्धकचबंधनः । सुस्निग्धचारुनयनो गोक्षीरसमविग्रहः
कोटिकंदर्पलावण्यः सर्वाभरणभूषितः । स्वपार्श्वस्थितनार्यंसे प्रसारितभुजद्वयः
गायन्मंदतया साकमुमया पटुता यथा । अथ तां पार्वतीं शंभुः करेणाकृष्य च स्मयन्
विन्यस्य हस्तौ वनिता द्वयांसे गायन्समस्ताभरणः प्रसन्नदृक् । ननर्त चानंदसमृद्धगात्रो मुनींद्र गीतश्च सकालवेलम्
एतादृशं शिवं ध्यात्वा जन्मकोटिशतेष्वपि । न दुःखं जायते तस्य सदा हर्षश्च जायते
अथ स्तुतो मुनिवरैर्नारीं कृत्वा हरिं ततः । अथ सा पार्वती तुष्टा देवं प्राह पिनाकिनम्
पार्वत्युवाच- किमित्येतादृशं भावमास्थाय त्वमिहागतः । नारीं कृत्वा तथा विष्णुं किं प्रकृत्या न चागतौ
शिवः प्राह व्रते चात्र ह्यतिथेर्भोजनं शुभम् । जाने सिद्धिमथो येषां विषादो नाभिजायते
जाते विषादे तु व्रतमसम्यगिति निश्चयः । सोमवाराः समायांति यावंतोब्दशतानि तु
तावंति मत्पुरे देवि सर्वभोगसमन्वितः । सभार्य्यपुत्रबंधुश्च वेदोक्तायुष्यजीवितः
पश्चाद्वाराणसीं गत्वा मृतो मुक्तिमवाप्स्यति । शंभुरुवाच- अथ देवे स्थिते तत्र मुनयस्त्रिः प्रदक्षिणम्
कृत्वा पंचनमस्कारान्पुनः कृत्वा प्रदक्षिणम् । पुनश्च दंडवद्भूत्वा विसृष्टा निर्ययुस्ततः
अथ शोणः शोभितांगीं भार्यामाप ह्यनिंदिताम् । राज्यं च भारते वर्षे धर्मेणापालयद्द्विजः
मानुषानखिलान्भोगान्बुभुजे शिवभक्तिमान् । नित्यं देवार्चनपरो नित्यं ब्राह्मणपूजकः
नित्यदाता नित्ययाजी नित्यश्रोता पुराणकम् । मृतः स गतवांल्लोकं शंकरस्य विभोः शुभम्
शंभुरुवाच- नामकीर्तनमाहात्म्यं प्रसंगात्परिकीर्तितम् । शृण्वतां सर्वपापघ्नं भक्तानां च तथा नृप
सर्वकल्याणदं नित्यं सुभार्य्या राज्यदं शिवम् । शिवभक्तिप्रदं गोप्यं यस्य कस्यापि नेरयेत्
त्रयोदशोत्तरशततमोऽध्यायः 5.113 श्रीराम उवाच- खे दृश्यंते विमानस्था नानारूपधराः शुभाः । सर्वकामफलोपेताः सुभार्य्याः शतयोषितः