इंद्रादिवनिताभिः सा पूजिताथ कलानिधिः । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः शोणो मुनिरथो गृहम्
न तत्र दृष्ट्वा तां भार्यां ध्यानयोगपरोभवत् । रक्षोहृतां मृतां प्राप्तां शिवालोकमुमां प्रति
उमादत्तवरां चापि दृष्टवाञ्ज्ञानचक्षुषा । किंचिद्दुःखश्चिरं ध्यात्वा परावृत्य मुनिस्तदा
श्वशुरं गतवान्सोऽथ देवरातं मुनीश्वरः । निवेद्य सर्वं सहितो विश्वामित्रमगान्मुनिम्
निवेद्य तद्वसिष्ठस्य वसिष्ठोऽप्याह तान्मुनीन् । गत्वा कैलासमादौ तु दृष्ट्वा देवं महेश्वरम्
अनुज्ञां शिवतो लब्ध्वा पार्वतीमंदिरे गताः । देव्यै विज्ञाप्य तत्सर्वं यथार्थं प्रवदामतत्
तथेत्युक्त्वा मुनिवराः कैलासं शंकरालयम् । गत्वा प्रणम्य देवेशं वीरभद्रेण पूजिताः
विज्ञापयामासुरिदं शोणभार्य्याहृतेति च । शिवः प्राह मुनींद्रास्तांञ्ज्ञातमेव मया त्विदम्
अकालमरणं त्वस्या आयुर्वर्षशतं स्थितम् । अकालमृत्युयुक्तानां पुनर्ज्जीवनमस्ति च
दशपुत्रप्रसूर्वीरा रूपसौभाग्यवत्यपि । भवद्भिरिति निश्चित्य समागतमिह द्विजाः
यमलोकगतानां तु सर्वमेतद्विनिश्चितम् । ममलोकगतानां च गतिरन्या न विद्यते
अनया कीर्तितं नाम प्राणनिर्गमने पुरा । तया यमलिपिर्मृष्टा कथमायुष्यनिर्णयः
अथवा गिरिजायै च निवेदयत कृत्स्नशः । अथ ते पार्वतीपाददर्शनाय गता द्विजाः
प्रणम्य मातरं सर्वे विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् । दीनानाथाकृशा भार्या प्रणष्टपितृकाञ्छिशून्
रक्षयित्वा पुरा मातरिष्टदा त्वं सदा ह्यभूः । कला पौत्री ममैवेयं त्वामाराध्य पतिं त्वमुम्
शोणं लब्धवती मातस्त्वत्पूजायाः फलं त्विदम् । तपसा लभ्यते पर्णे दानेन यदि वापि च
व्रतोपवासैरथवा कला सा लभ्यते मया । एतया परिविष्टान्नं भोक्तुमिच्छामि तत्कथम्
पार्वत्युवाच- यादृशी चेष्यते भार्य्या तादृशी दीयते मया । नैनां त्यक्तुमहं शक्ता किं वा त्वं मन्यसे मुने
विश्वामित्र उवाच- माता त्वमित्येव मया अविशंकितमीरितम् । शोणो मुनिरयं मातस्तव विज्ञापयिष्यति
शोण उवाच- तामेव भार्य्यां प्रतिमे प्रीतिरत्युक्तत्कटाति । सैव मे दीयतां भार्य्या चान्यथा मरणं भवेत्
पार्वत्युवाच- भार्या पतीसमावेव विषमौ तु विगर्हितौ । तव चासदृशी चेयं सदृशीं प्रददाम्यहम्
न च मन्मंदिरे प्राप्तां त्यक्ष्ये देहविवर्ज्जिताम् । शोण उवाच- यदि नो दीयते चेयं भार्य्यामन्यां मम प्रियाम्
राज्यं महेश्वरे भक्तिं प्रयच्छ वरमुत्तमम् । भविष्यत्येव मे वैतदित्युक्त्वा चाब्रवीन्मुनीन्
भोक्तव्यमिह युष्माभिर्ममास्मिन्दिवसत्रयम् । प्रतींदुवारे देवस्य महेशस्यैव तुष्टये
भोजनीयाः सदा कालमष्टौ विप्रा मुनीश्वराः । इच्छया यत्र कुत्रापि व्रतमेतदुपक्रमेत्
वत्सरे परिपूर्णे तु महाराज तमीश्वरम् । चतुर्निष्कप्रमाणेन तदर्द्धेनैव कारयेत्
श्वेतवस्त्रयुगं सूक्ष्मं चामरे व्यजने तथा । पादुकोपानहं च्छत्रं सर्वं विप्रे नियोजयेत्
स्वशक्त्या दक्षिणां दत्वा ब्राह्मणांश्च विसर्जयेत् । एतदुद्यापने कुर्यादादौ मध्ये तथा सुधीः
दिनेदिने तथा पूजा सोमस्य परमात्मनः
तत्पुरुषस्य विद्महे महादेवस्य धीमहि । तन्नो रुद्र प्रःचोदयात्