शंभुरुवाच- य इदं शृणुयान्नित्यं पुण्याख्यानमनुत्तमम् । विमुक्तः सर्वपापेभ्यो याति शंकरसन्निधिम्
इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे शिवराघवसंवादे एकादशोत्तरशततमोऽध्यायः
शंभुरुवाच- अथान्यदपि निर्वच्मि प्रमदाख्यानमुत्तमम् । सुतया देवरातस्य यत्प्राप्तं नामकीर्तनात्
देवरातसुता बाला कला नामातिरूपिणी । धनंजयसुतस्यासीद्भार्या शोणस्य धीमतः
तावुभौ नियतौ नित्यं धर्म्मैकप्रवणौ शुभौ । लब्धवंतौ निधिमथो गंगास्नानाय तौ गतौ
प्रवाहपतिते कूले मृत्तिकानयनायतौ । कूलादादाय मृल्लोष्टं दृष्टवंतौ महाघटम्
राजतं चोर्द्ध्वपाषाणमथ शोणः प्रियां वचः । इदमाह कथं कार्यं किं कर्तव्यं हि नो हितम्
भार्योवाच- न नारीमतमालंब्य किंचित्कार्यं समाचरेत् । न च नार्या चरेद्गुह्यमप्रियं वाथ किंचन
यदि नारीसमक्षं तु द्रविणं दृष्टिमापतेत् । वंचयीत तथा नारी ईदृशैर्वाक्यसंचयैः
अस्माभिर्न हि संप्रेक्ष्यं किं वा तत्र हि तिष्ठति । द्रविणं चेन्न संप्रेक्ष्यं बाधोदर्कं भविष्यति
अन्याज्ञातं तु यदि चेत्कुतो ज्ञानविनिश्चयः । अप्रदृष्टस्त्विदानीं चेन्निभृतः कोपि तिष्ठति
तिरोधानं न किंचिच्चेन्मायया कोपि तिष्ठति । न चेन्माया मनुष्याणां क्षेत्त्रपालस्तु तिष्ठति
न हि चेद्भैरवश्चेह तिष्ठति ब्रह्मराक्षसः । न सोपि चेन्महाविद्या राज्ञां तत्र भविष्यति
न च जानाति चेद्राजा व्यवहारादिसंभवः । स चेद्गूढप्रकारेण चोरबाधा भविष्यति
अप्रमत्तस्य भवतो महानर्थो भविष्यति । प्रायेणार्थवतां नॄणां भोगलिप्सा प्रजायते
भोगाद्भोगांतरेच्छा च सर्वानुष्ठाननाशिनी । जानाति यदि नारी स्वं भावयोगगतं तथा
नारी स्वतंत्रतामेति रोषाल्लब्धप्रकाशिनी । रोषे विश्वासतां याति तदा दोषः पुरोदितः
विश्वासिनि च विश्रंभः प्रवासो वान्यचित्तता । विश्रम्भाज्जायते स्त्रीणां नानाविधविचेष्टिता
यं कंचित्पुरुषं दृष्ट्वा युवानं प्रीतिरापतेत् । प्रीत्या संजायते योगो योगान्मैथुनसंगतिः
सततं मैथुने जाते विश्रंभांतरमापतेत् । भवता वा तथा पूर्वं भुक्तेदानीं च भुज्यते
का प्रतीच्छा तवेदानीं प्रीतिः कस्यामथापि वा । का विदग्धा सुसंस्निग्धा पुरुषादन्यतश्चरेत्
योब्रवीदथ वाक्यं तां यदि ब्रूयास्त्वमद्य मे । सर्वमेव तथा वच्मि नान्यथा वाक्यमुच्यते
इत्थं च धृष्टतां याता तथा रूपांतरेण च । द्रव्यमादाय यत्किंचिदनुवर्तेत्स्वतंत्रतः
समारयित्वा तां द्रव्यं गृहीत्वा पातयिष्यति । अथ पूर्वं पति मृतौ प्रविशेन्नाशुशुक्षणिम्
वैधव्ये द्रविणं सर्वं धर्मार्थं मे भविष्यति । इति निश्चित्य मनसा वैधव्ये समुपस्थिते
योनिकुंडं समासाद्य दिवा वा यदि वा निशि । एकांतस्थानमभ्येत्य विवृत्य वसनं भगम्
इदमूचे वचो दुःखादुपस्थस्थकरा सती । किं त्वया वै कृतं योने किंवा पापमुपाश्रिता
शिश्नस्य वाथवा पापं यत्त्वदंतरवेशनात् । यच्च कर्तृकृतं पापं मादृक्सेवाविवर्जनात्
अतोपि कंडूसंभूतौ प्रवेशयेदथांगुलीम् । विचित्रचेष्टां कृत्वा तु कंडू बुद्धेरतः परम्
मर्दयित्वा कराभ्यां तत्संताड्य च विवृत्य तु । असकृद्धुन्वती पादौ विवृतास्यातिदुःखिता