येन पुण्यं कृतं पापं तेन भोग्यं हि तत्फलम् । लुब्धक उवाच- अशौचानां च सर्वेषां धर्माणामेककर्तृकम्
माहेश्वराणां धर्माणां फलं च द्विबहुष्वपि । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो वीरभद्रः शतार्भकः
नानाकोटिगणोपेतो एहि लुब्धकबंधुयुक् । सर्वं त्वयोक्तं च तथा सभार्यो ज्ञातिबंधुयुक्
आरुह्येदं विमानं च शिवं गच्छ शिवं तु वः । अथ तद्वचनात्प्राप्तः शिवलोकं विमानगः
वसिष्ठ उवाच- दृष्टवानसि सर्वं त्वमीशपूजां समाचर । विमुक्तपापबंधस्त्वं शिवलोकं गमिष्यसि
यदि राज्यं त्वया प्रार्थ्यं मार्जयेशां गणं नृप । गोमयोदकलेपं च नित्यमेव समाचर
एतावता भूमिराज्यं ध्रुवं तव भविष्यति । यावदायुश्च ते राज्यमंते शिवपदं भवेत्
नैतस्मिंस्तु भवेद्राज्यसंसिद्धिरनुमृत्युतः । अतो देहांतरं प्राप्य शिवसेवाप्रभावतः
भविष्यति च ते राज्यं शिवभक्तिः स्थिरा तथा । शंभुरुवाच- अथ कृत्वा तथा पूजां मृतः स्वर्गं गतस्ततः
राजजन्मपुनः प्राप्य राज्यं चक्रे शिवेरतः । कदाचिदथ देवस्य गृहमभ्यगमन्नृपः
नानादीपसमोपेतं मणिभिर्नागराडिव । भटानामथ संमर्द एको दीपो पतन्नृपे
तदासौ कुपितो राजा दीपमादाय सत्वरम् । देवालयपुरे रम्ये न्यक्षिपत्कोपसंयुतः
दग्धं देवगृहं तेन एनश्च समपद्यत । अथ तेन पुनस्तत्र दग्धं वेश्मगृहादिकम्
निर्मापयामास नृपो महेशानमथायजत् । अथ मृत्युदिने प्राप्ते राजाराधितशंकरः
भस्मस्नायी भस्मशायी जपन्रुद्रं ममार ह । शिवलोकं गतः सोयं वीरभद्रेण भाषितः
भव त्वं गणशार्दूलो ममवै परिचारकः । शाङ्करान्मम निर्देशादानयस्व ममांतिकम्
शिरोहीनो भवांश्चापि ज्वालावक्त्रो भविष्यति । सतूवाच महात्मानं वीरभद्रं गणेश्वरम्
चक्षुः श्रोत्रं तथा जिह्वा नासिकास्यं शिरोगणः । एतैर्विना व्यवहृतिः कथं मे संभविष्यति
अभावे शिरसः किं वा मया पापं कृतं विभो । वीरभद्र उवाच- त्वयैव स्वीकृता पूर्वं देवी परमसुंदरी
महेशभवनं नित्यं चार्तुवर्णकरंगकैः । स्वस्तिकं सर्वतोभद्रं नंद्यावर्तादिकं शुभम्
पद्ममुत्पलमांदोल पादो व्यजन चामरे । त्रिशूलं शंखचक्रे च गदाधनुरथैव च
त्रिशूलं डमरुंखड्गं वृषं भृंगिरिटिं शिवम् । तथाष्टपत्रं कमलमन्यद्यंत्रादिकं तथा
कल्पयंती प्रतिदिनं सेवते वृषभध्वजम् । कदाचिदथ सा वेश्या देवसद्मन्युपस्थिता
राज्ञः कारांकिकः कश्चिद्देववेश्म समाविशत् । अथ तां दृष्टवांस्तत्र स इदं वाक्यमुक्तवान्
काराङ्किक उवाच- एकांतसंस्थिता वेश्या युवाहं स्थविरश्च न । स्थविरं व्याधितं षंढमशक्तं धनवर्जितम्
अदीर्घमेहनं दीनं पुरुषं योषिदुत्सृजेत् । अश्मश्रुलं मलच्छन्नं जडं दुर्गंधिदूषितम्
स्वल्पमव्यसनं नारी दूरतः परिवर्ज्जयेत् । तस्मान्मे दीयतां वेश्ये मैथुनं जीवयाशु माम्
वेश्योवाच- नियतः सर्वजातीनामिहामुत्र सुखप्रदः । पातिव्रत्यं परो धर्म्मः स्त्रीणामिति हि शुश्रुम
यदधीना यदा वेश्या तदा नान्येन संगता । पतिव्रतेति विख्याता तस्मात्तं परिपालयेत्
कारांकिक उवाच- यदि चैवं मृतिः शीघ्रं भविष्यति न संशयः । अथ राजांतिकं गत्वा राजानमिदमुक्तवान्