दुःखोदर्कमिदं राजन्सर्वमेतद्वदामि ते । प्रसूतिकाले पुत्रस्य भार्यानाशविचारणा
जीवितायामथोपत्न्यामात्मनः सुखनाशनम् । योन्यशुद्धौ तु जातायां संयोगो नोपपद्यते
आलिंगनपरे गाढं स्तन्येनांगं परिप्लुते । तथापि यदि संयोगः शिशुरोदनताः स्त्रियाः
दृढं शिशुगतं चित्तं ततो वैरस्यमेव च । अथ चेत्पतितो डिंभो मध्ये मैथुनमुद्गतिः
रतिमध्ये तु विच्छेदे दुःखं किंचिदसन्निभम् । सर्वकाले परिमिते कदाचिद्रतिसंभवः
तत्काले भोजनं नास्ति स्वापो नास्ति च भार्यया । शिशूनां रक्षणे दुःखं व्याधितर्षग्रहादिभिः
तन्मतं यत्सुखं चित्रं यथांकारोहणं पितुः । आलिंगनकृतं तात चुंबनादिकृतं तथा
अत्यन्तमधुरोक्त्यादि यत्सुखानि नरेश्वर । रतिमध्ये विरामस्य कलां नार्हंति षोडशीम्
अन्यान्यपि च दुःखानि संति पुत्रे सहस्रशः । अनेन त्वं किं क्रियसे इहामुत्र विरोधिना
त्यज शोकमिदं तस्मादावां पुत्रौ स्थिताविह । श्रीराजोवाच-। त्यजामि शोकं दुर्वारं सर्वकार्यविरोधिनम्
आत्मनश्च हितं कार्यमिहामुत्र सुतौ मम । पुरोधसं तु गच्छामि मम पूर्वं महागुरुम्
वसिष्ठं मुनिवर्यं च स दास्यति गतिं मम । एवमुक्त्वा गतो विप्रं वाराणस्यां स्थितं गुरुम्
दंडवत्प्रणनामाथ मुनिना परिपूजितः । आलिंगितशिरो घ्रातो दत्तासनपरिग्रहः
उक्तश्चागमनं किं ते किं कार्य्यं करवाणि वै । राजोवाच- गतिं प्रयच्छ मे विप्र संसारतरणाय हि
खिन्नोहं कर्मणा शश्वद्भवंतं शरणं गतः । वसिष्ठ उवाच- गतिं पश्य महालिंगं विश्वेश्वरमिति स्थितम्
एनं पूजय राजेंद्र देवदेवं पिनाकिनम् । यमाराध्य पुरा शक्तिररुंधत्याः सुतो मुनिः
रक्षसा भक्षितश्चापि यमलोकं गतो न सः । किंचित्कालं गतः स्वर्गं ब्रह्मलोकमगादतः
ब्रह्मलोकाद्विष्णुलोके क्रीडन्नास्ते सुतो मम । अमुं पश्य महाराज लुब्धकं वनचारिणम्
पूजयंतं हि विश्वेशं पत्रमात्रै स्वसंभृतैः । शमीवृक्षस्य संभूतैस्तथा पूगप्रसूनकैः
कदंबकुसुमैरर्ककुसुमैर्यूथिकाभवैः । एतैरन्यैर्महेशानं पूजयंतं विलोकय
इतोर्द्धयाममात्रेण मरिष्यति तदद्भुतम् । अंतकाले समायाते लुब्धकोपि शिवाय वै
उपहारप्रदानाय दृष्टवान्पार्श्वतो घटम् । तं चूतफलसंपूर्णं शुनोच्छिष्टं विगर्हितम्
संकल्पितोपहारस्य ह्यभावाल्लुब्धकस्तथा । इदं जगौ शुभं वाक्यं लोकानां भक्तिसूचकम्
पुष्पाभावे हरिर्नेत्रं फलाभावेंगुलं रविः । लिंगविस्रंसनेकं च जमदग्नि ऋषिस्तथा
लिंगपीठविभेदे च गात्रं निर्भिद्य दत्तवान् । अन्यैर्माहैश्वरैरन्यत्साहसं परमं कृतम्
ममापि तत्तथा कार्य्यमन्यथा दोषभागहम् । एतस्मिन्नंतरे कश्चिदुन्मत्तः शिवमभ्यगात्
अथ लुब्धकृतां पूजामाहृत्याभक्षयत्क्षणात् । वमनं च तथा चक्रे शिवपीठेथ लुब्धकः
शिवापकारिणं चैनं हन्मि नो वेत्यचिंतयत् । अथ स्वात्मवधायैव यत्नमास्थाय शंकरः
उन्मत्तेन यथोद्भुक्ता शिवपूजा मया कृता । लिंगप्रावरणे ह्येषा तदहं मम देहिनः
प्रावृतिस्त्वगियं त्वद्य निर्म्मोक्तव्या मया द्रुतम् । पूजाविमोचनायैतत्फलहानेर्गलं त्यजेत्