तत्करिष्यामि विच्छेदः कदाचित्स्यात्त्वया न मे । इन्द्र उवाच- भद्रे त्वया यदा नूनं कर्मेदं कर्तुमिच्छितम्
तदा गच्छ पुनः शीघ्रमागमिष्यसि सुंदरि । सह नेत्राद्धि विगलद्वाष्पसिक्ततनुस्ततः
दोर्भ्यामालिङ्ग्य तां शक्रो गच्छेत्याह प्रिये वदन् । तदादेशात्ततः साध्वी कर्मभूमिं समागता
जाता च हस्तिनी योनौ भूत्वा जातिस्मरा द्विज । स्मरंती निजवृत्तांतं सा कियद्भिर्दिनैस्ततः
जगाम जाह्नवीतीरं हस्तियोनिसु संभवा । गङ्गायां स्नानमासाद्य गङ्गाकर्दमभूषिता
गंगागंगेति जल्पंती ह्रदं निम्नं विवेश सा । तस्मिन्गंगाह्रदे गत्वा हस्तिनी पर्वताकृतिः
निजां जातिं स्मरंती सा जगाम पंचतां पुनः । तस्याः साहसमालोक्य हस्तिनीं सर्वदेवताः
ववर्षुः पारिजाताद्यैः कुसुमैरुत्तमैर्मुदा । तामानेतुं ततः शक्रः सर्वदेवगणैर्वृतः
वेगात्तच्चिरविच्छेदात्कृष्णांगीं सुमना ययौ । पुष्पकेतां समालोक्य दिव्यदेहां सुराधिपः
कथयन्निजदुःखानि निजावासं जगाम ह । पुलोमजा च रंभा च प्रम्लोचा चोर्वशी तथा
सुंदर्योऽन्याश्च युवतीस्तस्यास्त्यक्त्वा मुदा गताः । शक्रस्य हृदयोत्साहं तन्वंती सा वरांगना
पुरंदरपुरे तस्थौ सुभगा प्रीतिवल्लभा । यस्यास्तिष्ठंति गङ्गायां यावदस्थीनि जैमिने
कुलकोटिशतं तावत्तस्थावास सुरालये । राजानो दिविराज्येषु ये ये भूतास्तपोबलात्
तेषांतेषां स्नेहभूमिर्भवत्यमरसुंदरी । गंगास्थिमज्जनादेव जैमिने फलमीदृशम्
गंगायां त्यजतो देहं फलं वक्तुं न शक्यते । मृतं शरीरं गंगायां यावदस्थीनि जैमिने
कल्पकोटिशतं तावत्तस्या वासः सुरालये । मृतं शरीरं गंगायां स्रोतोभिश्चलितं द्विज
दृश्यते देहिनस्तस्य तत्फलं शृणु जैमिने । स्वर्गे देवांगना त्रस्तचारुचामरवायुभिः
वीजितः स्वर्णपर्यंके सुप्तस्तिष्ठति कौतुकी । जाह्नवीसैकते यस्य शरीरं दृश्यते मृतम्
दिवाकरकरैस्तप्तं कुलं तस्य वदाम्यहम् । सुगन्धैश्चंदनैर्दिव्यैर्लिप्तसर्वकलेवरः १०० 7.8.
दिव्याङ्गनाभिः सहितो दिवि क्रीडतिसर्वदा । काकैर्गृध्रैश्च कंकैश्च शकुंतैर्भीष्ममातरि
वपुर्विदलितं यस्य दृश्यते तत्फलं शृणु । दिवि दिव्यांगनापीनप्रोत्तुङ्गरुचिरस्तनैः
श्लिष्टवक्षाश्च पर्यंके निद्राति नित्यमेव सः । पिपीलिकाभिः कीटैश्च मक्षिकाभिश्च वेष्टितः
गंगायां यस्य दृश्यंते अस्थीनि पतितानि च । तस्याक्षयं फलं विप्र वदतो मे निशामय
प्रणमत्त्रिदशव्यूह शिरोमुकुटभूषणैः । हतपादरजाः स्वर्गे स च शक्रायते चिरम्
अनिच्छयापि गङ्गायां यद्देहपतनं भवेत् । स विमुक्तोऽखिलैः पापैर्नरो नारायणो भवेत्
यस्यांगाराश्च दृश्यंते गङ्गायां चलिता जलैः । अङ्गारसङ्ख्यया स्वर्गे तिष्ठेत्कल्पशताधिकम्
सर्वेषामेव पुण्यानां कदाचित्क्षयमीक्षते । गङ्गायां पतिते देहे भवेत्पुण्यक्षयो न हि
बहुनात्र किमुक्तेन निश्चितं कथ्यतेऽधुना । गङ्गायां त्यक्तदेहस्य महिमा ज्ञायते नहि
विषमदुरितराशीनाशि गाङ्गं नरो यः स्पृशति भुवि कदाचिद्भावुको भक्तिभावैः । जगदुदधिजलं विलंघ्य घोरं व्रजति स पारमपारतुष्टि नावा
जैमिनिरुवाच- भूय एव गुरो ब्रूहि गङ्गामाहात्म्यमुत्तमम् । गङ्गाकथामृतं पातुं माधुर्यात्पुनरिष्यते